World of Warcraft: Classic

Hoe authentiek is deze 'remake' eigenlijk?

di 24/09/2019
Michael
0 reacties

‘t Is moeilijk bescheiden te blijven. Het liedje luidt zo, en terwijl ik doorgaans geen enkele intentie heb om mezelf als dé ervaringsdeskundige op het vlak van videogames te omschrijven, is World of Warcraft een uitzondering. 

Al sinds de Amerikaanse bèta, meer dan vijftien jaar geleden, deel ik lief en leed met de vele iconische personages uit het schitterende universum. De lancering van WOW Classic was, en is nog steeds, een hoogtepunt in mijn dertigjarig bestaan, maar hoe authentiek is de ervaring nu? Speelt nostalgie een verdervende rol, of is het juist leuk thuiskomen? Overleeft Vanilla de tand des tijds, of kunnen we dit soort games anno 2019 niet langer appreciëren? Ik heb de antwoorden gezocht en gevonden, leest u gerust verder.

Reeds tijdens m’n recensie van WOW Classic weidde ik reeds kort uit over mijn spannende avonturen van een veertiental jaar geleden. Ditmaal mag het gerust wat meer zijn, en kan ik uitgebreider neerpennen welke personages ik destijds allemaal meenam op avontuur doorheen Kalimdor en Eastern Kingdoms. Ik begon met het levellen van een Warrior. Na zo’n twee maanden – ik had nooit eerder een MMORPG- gespeeld, bereikte in eindelijk level 60, om te constateren dat m’n eerste guild geen enkele Dwarf Priest had. Laat dat destijds net de essentiële factor tijdens enkele baasgevechten geweest zijn, ik voelde de bui al hangen.

Om mezelf als volledige MMORPG-leek toch in de kijker te spelen, liet ik de Warrior voor wat hij was om opnieuw te levellen. Ditmaal ging het gelukkig een pak sneller, ik begon het spelletje te leren kennen, en wat volgde waren vele raids in Molten Core, Blackwing Lair, Zul’Gurub, Ahn’Qiraj en uiteindelijk zelfs Naxxramas. Ondertussen werd ik door The Alterac Deviants gerekruteerd, volgde ik hen via een Free Character Transfer naar een andere server en behoorde ik tot een select groepje spelers dat zelfs om 4u ’s nachts werd opgebeld als Lord Kazzak of Azuregos uit het niets opdoken. Ik leefde om te spelen, en de schoolresultaten konden alleen maar depressief toekijken.

Vaarwel casual friendly-aanpak

Ik durf dus zeker te stellen een mooie, objectieve vergelijking te kunnen maken tussen Vanilla, de eerste World of Warcraft-ervaring voor iedereen, en Classic, dat zowel door terugkerende, huidige als nieuwe spelers zal worden geïnstalleerd. De soundtrack alleen al volstaat om mij kippenvel te bezorgen, maar eenmaal in-game viel toch op hoeveel ik reeds was vergeten in verband met gameplay, quests, locaties en allerhande weetjes. Tijd heelt alle wonden, maar m’n hersenpan zit toch precies vol met gaatjes. Het viel me bijvoorbeeld onmiddellijk op hoe tergend traag de ervaringspuntenbalk zich in Classic opvult. Op zich weet je wel dat World of Warcraft doorheen de jaren makkelijker, casual friendly en dus ‘sneller’ is geworden, maar de reality check is toch stevig te noemen. 

Blizzard draagt met WoW Classic authenticiteit hoog in het vaandel.

Grinden, het repetitief doden van monsters, bestaat in Battle for Azeroth nog wel in mindere mate, maar in Classic zal je je tot zulke methodes moeten wenden om bijvoorbeeld leemtes tussen zones en queesten te overbruggen, anders zit je gewoon ‘vast’. Dat weerspiegelt zich ook op het vlak van je koperen, zilveren en gouden muntjes, want de in-game valuta is schaarser dan ooit en het upgraden van je toverspreuken, aanvallen en defensieve technieken gebeurt niet automatisch. Je moet je tot een trainer wenden die je tegen betaling nieuwe tricks aanleert. Toch onvoldoende centjes? Even wat tegenstanders mollen om loot te verzamelen kan dat euvel verhelpen. Neen, dat heb je al vele jaren niet meer gedaan, ik kan het inderdaad bevestigen.

Authenticiteit ten top

Het lijkt er dus op dat Blizzard met Classic authenticiteit hoog in het vaandel draagt, wat vanzelfsprekend niet meer dan terecht is. Soms treedt er echter verwarring op, in je hoofd dan, wanneer je bijvoorbeeld toch grote verschillen opmerkt, die eigenlijk geen verschillen zijn. Zo viel het me op dat het simultaan aangevallen worden door 2 à 3 willekeurige mobs niet altijd in een corpse run hoefde te resulteren, terwijl ik m’n hand ervoor in het vuur zou steken dat ik zoveel jaar geleden zulke verhalen nooit zou kunnen verder vertellen. Vandaag heb ik, net zoals zovele anderen, echter meer dan tien jaar extra MMORPG-ervaring achter de kiezen, waardoor spells en abilities geen geheimen meer hebben. Ik haal vandaag véél meer uit m’n mogelijkheden, denk beter na over Mana-conservatie en de vluchtroutes die ik moet nemen terwijl ik aan het kiten ben. Dit alles verplicht me toe te geven dat ook op dat vlak Blizzard het spel fair speelt: Classic is niet makkelijker, wij zijn gewoon beter geworden.

Wat me tijdens de eerste uren in WOW Classic opviel is de vriendelijkheid van de community.

Objectief bekeken is er natuurlijk wel één verschil: als referentiepunt voor WOW Classic heeft Blizzard zich op versie 1.12 van het originele spel gebaseerd. Dat betekent dat er reeds elf grote updates hebben plaatsgevonden in de chronologie van Vanilla World of Warcraft, waarbij bugs werden verholpen, classes evenwichtiger zijn geworden en de algemene look ’n feel toch al beter is dan bij de eerste dagen van het spel. Wanneer je al die factoren optelt, zal alles inderdaad, globaal bekeken, vlotter verlopen, maar de mobs zijn nog altijd even lethaal als anderhalf decennium geleden.

Keuzes zijn belangrijk

In Battle for Azeroth kan je elke class met elke specialisatie levellen zonder dat je daardoor in de problemen kan komen, maar in Classic heeft die keuze een gigantische invloed op het soort hordeparcours dat je zal moeten overwinnen. Neem nu het verschil tussen een Enhancement Shaman en een Hunter. Bij eerstgenoemde mag je het vergeten om opeenvolgend meerdere mobs te doden zonder rustpauze, want je hebt Mana nodig om aan te vallen én om jezelf na elk gevecht te healen. Een Hunter daarentegen profiteert van zijn pet die alle inkomende schade opvangt en zo het leven van zijn baasje een pak makkelijker maakt. Nóg eenvoudiger om geen downtime te hebben, je kan je eigen eten en drinken toveren en jezelf naar andere delen van Azeroth teleporteren. De class die je kiest, is doorslaggevend voor de manier waarop je het levellen, het belangrijkste onderdeel van WOW Classic, beleeft.

Ik leefde om te spelen, en de schoolresultaten konden alleen maar depressief toekijken.

Wat me tijdens de eerste uren in WOW Classic opviel, en wat ook na enkele weken nog het geval blijft, is de vriendelijkheid van de community. Natuurlijk zitten er rasechte trollen in The Barrens, maar meer dan 50 % van de spelers die kunnen ‘buffen’, zullen het niet nalaten om je net dat tikkeltje krachtiger te maken. Mages delen onbaatzuchtig water uit, en wanneer iemand je pad kruist terwijl je in nood bent, gebeurt het regelmatig dat hij/zij je een helpende hand aanbiedt.

Verpest de ervaring niet

Bovenstaande bevindingen zijn een mengelmoes van objectieve metingen en subjectieve ervaringen. Mijn conclusie? Classic komt verdacht dichtbij de ervaring die ik als nostalgische brok voor eeuwig in m’n hersenen heb gepropt. De beleving errond is uiteraard volledig anders, maar dat heb je volledig zelf in de hand. Met tientallen addons die vroeger niet bestonden, kan je je spelervaring zelf aanpassen en zo Blizzards goede bedoelingen bewust negeren. Een addon die alle quests op je wereldmap plaatst, zodat exploratie en een portie lef overbodig worden? Daar kan je moeilijk het spel in een negatief daglicht voor plaatsen.

Laat je ook vooral niet beïnvloeden door het nieuws dat rond WOW Classic verschijnt. Dat APES Ragnaros na een week heeft gedood, terwijl dat ten tijde van de originele Vanilla-release bijna zes maanden duurde, is niet representatief voor het leeuwendeel van alle andere spelers. Het is niet plots zo dat eindbazen geen enkele uitdaging meer vormen, want vooraleer je als gemiddelde raid guild klaar bent de duistere krochten van Molten Core te verkennen, ben je toch makkelijk enkele weken verder.

Iedereen moet op z’n eigen tempo de wondere wereld van World of Warcraft verkennen, en daarbij hoef je met niemand anders rekening te houden. ’t Is zoals Bilbo ooit zei: ‘I’m going on an adventure’, en dat geldt voor iedereen die WOW Classic een kans geeft. Laat je niet opjagen, geniet van elke vierkante meter authentiek spelplezier en uiteindelijk zal je, via vele omwegen, ook in Molten Core of Onyxia’s Lair belanden. Succes!