Way of the Exploding Fist (1985)

Retromania

di 30/01/2018
Ronald
0 reacties

Pas vanaf de vroege jaren 90, met Street Fighter II en Mortal Kombat, werden beat 'em ups het gevestigde videogamegenre dat ze vandaag zijn. Maar ook tijdens het decennium daarvoor kwamen er een paar hoogst interessante vechtspelletjes uit. Zoals Way of the Exploding Fist, een knokgame van Australische makelij.

Een vechtgame zonder een gezondheidsbalkje? Het valt vandaag nauwelijks te bevatten, maar jazeker: toen de Australische gamestudio Melbourne House in 1985 Way of the Exploding Fist op de markt bracht, was dat vandaag zo courante gameplay-element nog niet eens goed en wel uitgevonden - de eerste game waarin het opdook was Konami's Yie-Ar Kung Fu, dat pas enkele maanden na deze game in de lunaparken opdook. Scoren deed je in Way of the Exploding Fist met dezelfde puntentelling als in een echte karatewedstrijd.

 

 

Avantgarde

Natuurlijk zou het veel flamboyantere Yie-Ar Kung Fu een grotere impact hebben op toekomstige vechtgames als Street Fighter II en Mortal Kombat, waarmee het beat 'em upgenre aan het begin van de nineties zijn volle populariteit kreeg. Maar onderschat toch ook deze avantgardetitel uit 1985 niet: in Way of the Exploding Fist zaten meteen al zestien vechtbewegingen, en die waren verdomd moeilijk onder de knie te krijgen met de beperkte besturingsmogelijkheden van een joystick. Er zaten niet minder dan zeshonderd verschillende animatiestappen in je personages, wat een absoluut unicum was in dat tijdperk uit de prehistorie der videogames. "Sommige van de moves - wanneer ze juist zijn uitgevoerd tenminste - zijn waarlijk spectaculair", schreef het Britse maandblad Commodore User in zijn review.

Bovendien wist graphicskunstenaar Greg Holland de wedstrijden die je moest spelen in een aantal verdraaid scherpe en kleurrijke pixeldecors te gieten. Achtergronden met Boeddhabeelden, besneeuwde bergtoppen, pagodes en zompig groen werden gepresenteerd met een vormelijke coherentie en eenvoud waarvan hedendaagse gamemakers uit het indiecircuit alleen maar kunnen watertanden. Magazine Zzap! 64 prees de graphics van de game vooral omwille van hun "superieure kleurgebruik". Natuurlijk was dat allemaal ook een beetje afhankelijk van op welk platform je de game speelde: er waren versies voor huiscomputers als de ZX Spectrum, Amstrad CPC en BBC Micro, maar de enige versie die van de game een visueel orgelpuntje maakte in de tijd was die voor de visueel superieure Commodore 64, zeg maar de Xbox One X van 1985.

Borstelen is hype

Way of the Exploding Fist was niet eens de eerste vechtgame die op huiscomputers verscheen: een jaar eerder al waren er Karateka, gamedesigner Jordan Mechners soort vingeroefening voor zijn iets latere klassieker Prince of Persia, en Karate Champ, op wiens basisdesign Fist een hoop van zijn eigen gameplay had gebaseerd. Met Way of the Exploding Fist zette Melbourne House wel de deur open voor een allereerste hype van vechtgames op de huiscomputers van zijn tijdperk, met concurrerende titels als International Karate en huiskamerconversies van Yie-Ar Kung Fu en Kung Fu Master die niet lang na de release van deze game in de winkelrekken waren geland. Melbourne House, dat halfweg de jaren 80 kleine succesjes had geboekt met games als Aaargh!, Red Hawk en een game-adaptatie van J.R.R. Tolkiens The Hobbit, bankierde eveneens verder op zijn eigen succes, met de eerder als een actie-avonturengame opgevatte sequel Fist II uit 1986, en een verbeterde versie van de eersteling - Exploding Fist+ - in 1988.

Daarna viel het een beetje stil, allemaal: Melbourne House deemsterde weg na een overname door Infogrames/Atari, dat de studio in 2006 zelf weer verkocht aan Krome Studios. Het talent dat de Exploding Fist-games maakte werd nog ingezet voor B-titels als Test Drive Unlimited en de last-gen-versies van games als Star Wars: The Force Unleashed. En ook de eerste golf van beat 'em ups viel tegen het einde van de eighties snel weer stil, om niet zo gek lang daarna ruimte te laten voor veel zwierigere vechttitels als Street Fighter II, Mortal Kombat en The King of Fighters. Het genre leek toen pas écht geboren, maar het was in veel opzichten gewoon een wederopstanding.