Tom Clancy’s Rainbow Six Siege Operation Ember Rise

"Ik speelde met de nieuwe operators uit het nieuwe seizoen van Rainbow 6 Siege"

ma 19/08/2019
Raf
0 reacties

“Ik ben geraakt, maar ik denk dat het een random hit door een muur was”. “Ze zitten binnen, tweede verdiep, vlak boven ons!”. “Deze muur moet versterkt, die daar ook, dan leg ik hier alvast een paar giftige welkomstpakketjes neer”.  Typische teamconversatie in Rainbow Six Siege en onlangs mocht ik daarin als eerste de nieuwe operators van hun volgende seizoen uitproberen.

Rainbow Six Siege is een van die weinige games met een comeback-verhaal. Bij release, eind 2015, scoorde het een teleurstellend, maar allesbehalve teleurgesteld publiek. In plaats van stilletjes naar een snel vergeten graf te glijden, begon ‘Siege’ koppig meer spelers te verzamelen. Nu, bijna vier jaar later, zitten ze aan 45 miljoen. De reden: ontwikkelaars die elk seizoen hun spelers van gratis nieuwe content, tweaks en upgrades voorzien; een hoog esports-gehalte en regelmatig gratis speelweekends. Dat de game een van de slimste en meest tactische first person multiplayer-shooters aller tijden is, helpt ook.

Kaarsen uitblazen … UIT-blazen, niet opblazen!

Hoe dit 5vs5 asymmetrische hero-shooter multiplayerfeestje werkt, dat ga ik hier niet nog ’s opnieuw uitleggen. Ik kan het niet beter zeggen dan zoals ik dat hier in de review deed en vorig jaar vanop het wereldkampioenschap in Montreal hier nog eens update. Het stuk dat je nu leest draait dan ook volledig om wat ‘Operation Ember Rise’, oftewel seizoen 4 van Year 4, naar de game brengt. En daarbij benadruk ik toch nog even dat heel wat games die wel succesvol starten, nooit aan dat Year 4 geraken.

Goyo en Amaru

De Mexicaanse Goyo en de Peruviaanse Amaru zijn de twee nieuwe operators. Dat brengt het aantal op 50. Dat klinkt overweldigend, zeker voor nieuwkomers, maar dat is in hero-shooters of MOBA’s niet uitzonderlijk. De makers zelf zeggen dat ze hun ambitie om er uiteindelijk 100 van te maken, nog steeds volgen. Dat betekent meteen dat we nog maar halverwege de levensduur van Rainbow Six Siege zitten.

Ladies first

Amaru is een aanvaller en misschien wel de meest mobiele tot nog toe. Haar ‘gadget’ is immers een continu opladende grapple hook. Daarmee kan ze zich niet alleen razendsnel naar richels, daken en andere hoger gelegen maplevels optrekken, maar er ook mee door gebarricadeerde (niet gepantserde) ramen katapulteren. En ook: eenmaal zo’n luik in het plafond weggeknald, kan ze zich daar ook door omhoog werken. Dat maakt deze ‘openingen’ in vloer/plafond voor het eerst tot een tweerichtingsstraat. Voor Amaru toch, die deze nu ook in opwaartse richting kan gebruiken.

Goyo is een verdediger en zijn gadget bestaat uit 3 deployable (neerzetbare) schilden. Schilden van de nieuwe vulcan-variant. Dat betekent dat ze voorzien zijn van een explosief dat met een kogel aan de achterkant of een granaat (of ander explosieve lading) langs de voorkant, de zone een vijftal meter voor het schild en een tweetal meter achter dat schild tijdelijk in een vlammenzee transformeren. Iedereen, dus zowel aanvaller als verdediger kan zo’n brandje triggeren, maar wie zo’n schild aan de slechte kant benadert (normaal gezien de aanvaller) heeft wel iets nodig dat ontploft, terwijl langs de achterkant een enkele kogel volstaat.

Lekker grappelen met Amaru

De eerste rondjes die ik met Amaru speelde maken haar nu al tot een van mijn (zoveelste) favorieten. Oké, ik grappelde dan wel door een raam om daar plots door 3 vijanden tegelijkertijd doorzeefd te worden, maar dat is mijn schuld om niet eerst even te dronen. Een volgende keer knalde ik met mijn shotgun zo’n plafondluik weg en grappelde ik me een verdieping omhoog. Een tegenstander die voorzichtig kwam kijken had de begrijpelijke reflex om dat wapen op het gat te richten. Een reflex die vanaf nu afgeleerd moet worden want ik stond hem al met mijn wapenloop op ooghoogte op te wachten.

In een latere partij kwam Amaru’s snelle verplaatsingsmechanisme goed van pas om een gedropte defuser op te pikken. De afstand waarop de grapple hook werkt is vrij groot en een indicatie-icoontje laat perfect zien wanneer en waar hij in te zetten is. Eenmaal ter plekke, schakel je vrij snel over naar je wapen, maar niet snel genoeg om een alerte vijand te snel af te zijn. In deze game maakt een halve seconde immers een gigantisch verschil.

Barbecue met Goyo

Bij Goyo draait het dus allemaal om die vulcan-shields. De verleiding is groot om die al bij de voorbereidende verdedigingsfase al meteen alle drie ergens neer te poten. Zo creëer je op evenveel punten een go-to dekking, waar je zelf kan tussen roteren of waar je teamgenoten gebruik van kunnen maken. Tegelijkertijd ga je ze niet op dezelfde plek zetten als een standaardschild. Kwestie van die vuurplas op de meest efficiënte plek te creëren wanneer jij of een van je collega’s het explosief op dat schild triggert. Omdat die vlammenzee ook enkele meters achter het schild reikt, wil je niet tussen zo’n schild en een muur liggen wanneer een vijand met een granaat of ander explosief gadget dat brandje opstart.

OF zich in een positie heeft gemanoeuvreerd waarbij hij een kogel in de achterkant van het schild kan jagen. Wie zo’n schild neerzet zal net zo hard met de zichtlijn achter- als voorwaarts rekening houden. Tenslotte bleek het ook geen slechte tactiek om één schild op overschot te houden. Al was het maar om in de laatste, hectische, ‘alles of niets’-fase een route naar de bom en mijn flank tijdelijk te blokkeren met wat vuur. Rond die tijd zijn vijanden meestal al genoeg beschadigd zodat de, normaal niet onmiddellijk fatale, brandwonden dat nu wel zijn.

Kanal 2.0

We speelden alle partijen op een herwerkte versie van de map Kanal, meteen ook de ‘nieuwe map’ voor dit seizoen. Een goeie map, maar voorheen vroeg ze iets te lange omtrekkende bewegingen wanneer je van het ene naar het andere gebouw wil en niet langs die ene verbindende passage wou of kon. Nu is er zo’n tweede passage bijgekomen én ook nog eens twee traphallen. Dat creëert zowel horizontaal als verticaal meer routes en daarmee ook een totaal nieuwe mapdynamiek. Ook welkom: een paar kleurencodes in het decor zodat, wanneer je naar je team schreeuwt dat ze door dat ene raam komen, iedereen ook precies weet over welk raam je het hebt. En misschien nog even voor alle eerlijkheid, op twee van de kleine tien partijtjes, kreeg ons team er stevig van langs en aan sommige van die losses heeft ondergetekende aardig ‘bijgedragen’. Ik ben roestig geworden. Schaam op mij.

Zeg maar Harry

Voor Year 5 plant Rainbow Six Siege een Battle Pass. In een eerste voorafgaande fase beginnen we nog dit jaar met een zogenaamde Mini Battle Pass die de naam “Call Me Harry” kreeg. Die Dr. Harishva ‘Harry’ Pandey is de Director van Rainbow en praat je vooruitgang door dit Battle Pass-aperitief aan elkaar. Door Battle Points te verdienen speel je unieke beloningen vrij. Volbreng je die mini (en later volwaardige) Battle Pass, dan krijg je ook daar weer iets voor. Dat alles om zowel nieuwe spelers als veteranen elk seizoen weer een gevoel van progressie te geven.

En ook nog nieuw voor seizoen 4, jaar 4

Een nieuwe rank: Champion, voor de elite onder de elite en dus nog hoger dan de Diamond Rank. Mijn favoriete update: een nieuwe unranked playlist waarin wel alle regels en opties (zoals pick & ban van spelers en mappen) uit de ranked matchen opgevoerd worden. Geweldig om wat te oefenen wanneer je niet je vaste team online hebt, maar niet beperkt wil worden tot de casual randomness. Om het indrukwekkende aantal mappen voor nieuwkomers niet te overweldigend te maken, wordt dat aantal nu beperkt en met elk seizoen gedeeltelijk vervangen door andere. Een match verlaten wordt nog strenger afgestraft en wanneer een squad of samenhangend groepje spelers een teamgenoot die niet in ‘hun groepje’ zit twee keer teamkilled, wordt het hele groepje en niet enkel de teamkillende speler bestraft.

Ik ben een fan van het eerste uur en ben dat vandaag nog steeds. Ik hengel onbeschaamd naar een uitnodiging voor het volgende WK van Siege, in Japan. Maar zelfs met mijn meest kritische blik kan ik niet anders dan toegeven dat deze alweer vierde seizoen-uitbreiding van alweer het vierde jaar de game weer net iets groter en beter maakt. Het blijft een game die absoluut niet voor elke shooter-gamer is, maar wie het nog nooit probeerde kan dat, de volgende keer dat er nog eens zo’n gratis weekend passeert, voor zichzelf uitmaken.