Ralph Breaks the Internet

Filmreview

do 06/12/2018
Ronald
0 reacties

De sequel op de aandoenlijke Disney-animatic Wreck-It Ralph brak bij zijn Amerikaanse release al een paar kassarecords. Ik ging 'm enkele weken voor de Belgische bioscooplancering alvast voor jullie kijken, en ontdekte een van die zeldzame vervolgfilms die beter zijn dan het al uitstekende origineel.

Zou er één Disneyfilm bestaan die niet over de thema's 'opgroeien' en 'vriendschap' gaat? In Ralph Breaks the Internet, een laat vervolg op de aanstekelijke animatiefilm Wreck-It Ralph uit 2010, is het in ieder geval alweer prijs: arcadegamefiguurtje Ralph en diens vriendinnetje Vanellope beginnen de film in hun vertrouwde, behaaglijke wereldje achter de schermen van Litwak's lunapark. Maar dan schudt ineens die moeder van alle kwellingen der éénentwintigste eeuw op een explosieve manier die wollige status quo door elkaar: het internet.

Vriendschap op de wip

Films -naar- videogames zijn in de regel om van te janken (zie, om de recentste voorbeelden maar te noemen, Rampage en Hitman: Agent 47), en films -over- games zijn zo mogelijk nog erger: de zerpe smaak die Pixels (2015) op me achterliet, alsof er tijdens de persvisie zeven konijnen hun gevoeg hadden gedaan in m'n bek, zit na drie jaar nog vers in het geheugen. Maar de eerste Wreck-It Ralph was een zeldzame uitzondering in die grote, meurende poel van middelmatigheid. Dat had vooral te maken met de ontroerende lompigheid van het hoofdpersonage en de al even bekoorlijke kindsheid van diens maatje Vanellope. Die kwaliteiten brengen ze opnieuw binnen in Ralph Breaks the Internet, waardoor je tijdens de eerste minuten van de film alweer verkocht bent. Maar dan verhogen regisseurs- en scenaristentandem Rich Moore/Phil Johnston de inzet nog een beetje, en stellen ze die schijnbaar voor de eeuwigheid bestemde vriendschap tussen de twee zwaar op de proef.

Onbesuisde charme

Dat de ontwrichtende kracht van het internet daar iets mee te maken heeft, kun je natuurlijk al raden: al snel komen de twee in een veel grotere wereld terecht dan hun thuishonk van 8- en 16-bit-lunaparkspelletjes, en verandert de hele beeldspraak van de film ook: heel eventjes komt het spot-de-videogame-cachet van de eerste film terug (Kijk: Tapper! En daar: Street Fighter II!), maar dat wordt al snel vervangen door een rondje herken-de-webdienst. Internetmerken als eBay, IMDB en Amazon komen zo vluchtig in beeld dat je ze alleen maar in je ooghoeken ziet. En omdat het gevoel van ontheemdheid van de twee protagonisten ook zelf een beetje moet ervaren, zijn het er ook veel méér dan de arcadegamereferenties uit de eerste film.

Meer nog: tegen de tijd dat de film halfweg is ben je compleet murw geslagen met beeldgrapjes en visuele metaforen (popupblockers, zoekmachines: alles is zijn eigen unieke 'mannetje'). Maar de onbesuisde charme waarmee de twee hoofdpersonages in dat nieuwe, overweldigende decor worden gedropt én er een aantal al even innemende sujets aan je worden voorgesteld, houdt je aandacht erbij. En de manier waarop Disney bij momenten zelfs zichzelf in de zeik durft te nemen (haha: die Disneyprinsessen!) is zelfs donders sympathiek.

Conclusie

Dat het allemaal weer dik in orde komt aan het einde, dat weet je op voorhand al. Dat er hier en daar ook een belerend vingertje snel achter de rug wordt weggestoken in de dialogen: dat ook. Maar dat is nu net de essentie van een goeie Disneyfilm: je wéét wat er gaat gebeuren, en toch geniet je van de rit. Wat dat betreft is Ralph Breaks the Internet weer dik in zijn missie geslaagd.