Rainbow 6 Siege Pro League Finals in Japan

"Niemand werd ‘naar huis’ gespeeld, overklast of met griezelige cijfers afgedroogd"

di 12/11/2019
Raf
0 reacties

Veel Japan heb ik niet gezien, de expohal waar de Pro League Finals van Rainbow Six Siege werden gehouden, lag net als mijn hotel op 5 minuten lopen van de luchthaven. Ter compensatie zag ik wel een paar geweldige wedstrijden en mocht ik als eerste aan de slag met de nieuwe operators van alweer een nieuw R6-seizoen.

Rainbow Six Siege maakt zijn vierde jaar vol en elk nieuw seizoen wordt gevierd met 2 nieuwe operators. Dat brengt het aantal op 52. Nog 48 te gaan en met meer spelers dan ooit (we zitten op zo’n 50 miljoen), lijkt dat vandaag een pak minder onwaarschijnlijk dan tijdens het relatief slome beginjaar van de game. Maar daar heb ik het al genoeg over gehad, en daarom duik ik meteen in Operation Shifting Tides. Zoals dat vierde seizoen van jaargang 4 heet.

Kali

Het rooster van aanvallers krijgt er Kali bij. Ze is een sniper uit een Indiaas privéleger die vooral in de achterste linie thuishoort, gemaakt is om de vijandelijke verdediging kreupel te maken en haar team van een dodelijke dekking te voorzien. Waar bij de meeste operatoren de gadgets belangrijker zijn dan hun wapen, is dat hier niet het geval. Een headshot is uiteraard een instant kill, een schot in de torso is een onmiddellijke down die het slachtoffer rondspint zodat je minstens een idee hebt vanwaar je geraakt werd. Elke afgevuurde kogel laat overigens een vrij opvallend tracerspoor achter.

Het is de eerste bolt action sniper in de game – elke kogel moet je dus met zo’n grendelbeweging vertrekkensklaar zetten – en dat betekent een vrij langzame rate of fire. Ander nadeel: ingezoomd is je mobiliteit verrekte laag en je gezichtsveld heel beperkt. Quickscopen? Vergeet het, de ADS is gruwelijk traag. Maar er zijn natuurlijk ook voordelen, bovenop die heavy damage dan. Een kogel van dit ding gaat moeiteloos door meerdere breekbare muren en als je geluk hebt ook meerdere vijanden.

Niet je grootvaders sniper

Een sniper is normaal het wapen voor een lone wolf-speler, maar Rainbow 6 Siege is in de eerste plaats een teamgame en daar komt de ‘Lance’ het accessoire onder de gewone geweerloop in het spel. Dat is een hard breacher explosief dat zich half door versterkte muren of andere barricades ploegt en alle gadgets aan beide kanten uitschakelt. Denk aan stroomgeneratoren, prikkeldraad, zelfs zo’n depoyable shield. Je zal als Kali dus niet in de voorste linie dansen, maar je teamgenoten daar wel serieus kunnen ondersteunen. Oh ja, nog even vermelden dat speciaal voor Kali’s sniper het hele hitsysteem herwerkt is. Om te verhinderen dat een kogel ietwat onrealistisch gestopt wordt door een arm of hand en daardoor niet als een headshot of down geteld wordt, houdt de game er nu rekening mee of die kogel daarna niet door de romp of kop van de geraakte speler gaat.

Hands-on met Kali

Ik speelde een match met Kali en kan je meteen ook vertellen dat zij zo’n personage is dat maar een schot hoeft te lossen en iedereen op de map weet dat zij meedoet. Je weet dat die knal je aanwezigheid verraad, maar het is een van de meest bevredigende geluiden die je in deze game kan maken. Ik had ook het genoegen om een door mijn teammaat getagde speler door zo’n muur – het kunnen er ook twee zijn – te downen en dan met een follow up-shot uit de match te knallen. Hoeveel vijandelijke utilities ik met die Lance uitschakelde, dat weet ik niet precies. Maar dat zal bij pro-spelers wel anders zijn.

Mawai

De verdedigers krijgen er Wamai bij. Een Keniaan die vooral voor gebiedscontrole gaat en als ankerpunt dient. Zijn Mag-NET gadget laat toe om granaten te activeren wanneer die het sensorbereik doorkruisen. Een alternatief dus voor Jäger, maar waar die zijn drie onderscheppers meestal in de voorbereidingsfase neerzette en daarna over de map kon roamen, kan Wamai zijn gadget maar inzetten na een cooldown op het vorige. Dat laat hem toe om tijdens het hele matchverloop te anticiperen op de continu veranderende omstandigheden.

Dat maakt ook dat hij minder zal roamen maar als dat ankerpunt in de buurt van de bommen en strategische plekken blijft. Nog een verschil, flashbangs flashen nog steeds en frags ontploffen nog altijd, maar nu doen ze dat niet op het moment of de plek waar de vijand dat anticipeerde. Wamai’ is dus een positionele – camper – en midspeed speler. Zijn andere gadgets zijn dan ook niet helemaal onverwacht die prikkeldraad en dat deployable shield. Als wapen kan je kiezen tussen een machinepistool (SMG) en een assault rifle.

Hands-on met Wamai

In tegenstelling tot Jäger’s gadget krijg je bij de Mag-NET’s die Wamai rondstrooit een visuele indicator van hun effectieve bereik. Dat toont groter dan dat van Jäger, maar is dat volgens de jongens van Ubisoft niet. Toch ben ik blij met die visuele hint, zo weet je precies welke zone je gecovered hebt. Ik maakte een keer mee dat een vijand een flashbang om een hoek wou smijten maar dat die in zijn gezicht afging. Ikzelf kon daar geen gebruik van maken, maar een teamgenoot wel. Ik zie in de toekomst bij aanvallers een heel andere granaatdiscipline groeien wanneer ze onder de verdedigers een Wamai ontdekken. En pittig detail. Mijn Mag-NET trok een passerend Lance-Projectiel van Kali uit zijn baan en bracht het tot ontploffing voor het zijn bedoelde schade kon aanrichten.

Theme Park revisited

Naast de twee nieuwe operatoren is voor Operation Shifting Tides de map Theme Park herwerkt en die speelden we daar in de hands-on. Ze is compacter gemaakt en concentreert zich nu volledig rond het midden. De layout van dat midden is wat meer opengegooid wat de natuurlijke navigatie van het ene naar het andere eind makkelijker maakt. Dat is best even wennen voor wie deze map veel speelde en als iemand die moeilijk aanpast, vind ik dat niet helemaal geslaagd. Tot ik over een maand of zo niet meer weet hoe het vroeger was waarschijnlijk. Wel goed is dat ze blijkbaar de lichtschakelaar gevonden hebben. Donkere hoekjes zijn nu nagenoeg allemaal weggewerkt en dit is niet langer de map waar drone- en andere camera’s veel te moeilijk te zien waren.

Pro League Finals

Tot zover Operation Shifting Tides, want in de grote hal naast onze presentatie- en hands-on-ruimte, werden de Pro League Finals gehouden. Acht teams waarvan 2 uit de Azië-Pacific-regio: Wildcard (Australië), Aerowolf (Singapore). 2 uit Noord-Amerika: DarkZero (VS) en Team Reciprocity (Canada), 2 uit Zuid-Amerika: FazeClan en 2 uit Europa: Ninjas in Pyjamas (Zweden) en Natus Vincere. Die begonnen er zaterdag aan. Zondag bleven daar nog Aerowolf, Team Reciprocity, DarkZero en Natus Vincere van over. De uiteindelijke strijd om de finale ging tussen die laatste twee. De VS vs Europa. 

Weinig handdoeken

Ik moet zeggen, ik heb over die twee dagen geen enkele slechte match, zelfs geen middelmatige gezien. Niemand werd ‘naar huis’ gespeeld. Niemand werd overklast of met griezelige cijfers afgedroogd. (nu weet je waar die paragraaftitel voor staat) Het niveau lag hoog. Wel jammer voor die 4000 Japanners die deze zaal in minder dan een uur uitverkochten, dat er geen van hun teams bij die laatste acht raakten. We herkenden wel enkele spelers van Nora Rengo en hun altijd opvallende coach Kizoka in het publiek. Een gedisciplineerd, maar absoluut geen stil publiek. Kenners ook, want aan de decibels kon je de kwaliteit van de spelersacties op het scherm perfect afleiden.

Europa for the win!

Oké, misschien was er toch één partij waar het ene team het andere domineerde en dat was die finale. Daarin speelde Natus Vincere, een team dat dit jaar van ‘nergens’ naar de top van deze Pro League promoveerde, en die hier ook nog eens won. Ik had het voor DarkZero omdat ik BC en Hyper al even volg en dat twee beesten zijn, maar eerlijk is eerlijk, Natus Vincere, NaVi voor de vrienden, was deze match absoluut de betere. Van harte jongens en veel succes op het WK begin volgend jaar. Europa heeft alvast een serieuze kanshebber!