Prey: Mooncrash

"De investering zeker waard, als je fan bent"

di 10/07/2018
Lazlo
0 reacties

Ik moet bekennen dat ik de strategische denkoefening achter een nieuwe Prey-DLC niet helemaal volg. Bethesda’s reboot van de iconische reeks (nu ja tweeluik, waarvan het tweede deel nooit echt het levenslicht zag) was nu niet bepaald een succes bij critici noch bij het grote publiek. Mooncrash is dan ook de volle 100 % fanservice voor die enkelingen die vandaag de dag het ruimtehorrorspel nog willen spelen.

Begrijp me niet verkeerd: ik ben uitermate blij dat Bethesda in dit geval voluit de kaart van de consument trekt en Arkane Austin haar passieproject nog niet voor dood achterlaat. Mooncrash biedt dan ook al het goede van de basisgame, in een nagenoeg eindeloos herspeelbare map.

(V)Reis naar de maan

Het concept is redelijk eenvoudig: je bent een onderzoeker die moet achterhalen wat er net gebeurd is op een bloedig uitgemoorde maanbasis. Dat doe je niet door fysiek af te zakken naar de plek des onheils, maar vanuit een soort Virtual Reality-stoel die me meteen deed terugdenken aan de magnifieke openingssequentie van de basisgame. In die stoel neem je de controle over de bewoners van de maanbasis, vlak na het moment waarop alles foutliep.

Wat er net gebeurde, ontdek je gaandeweg, maar het scenario roept in ieder geval veel herinneringen op. Net zoals op het verlaten ruimtestation van de basisgame, Talos I, vond op de maanbasis een Typhon-invasie plaats. Je weet wel: de Mimics die zich in allerlei dagelijkse voorwerpen kunnen transformeren, de grotere Phantoms die je nog steeds met enkele krachtige aanvallen kunnen neerhalen, en de menselijke technologie die helemaal doorsloeg door Typhon-krachten.

Andere werkgever, zelfde shit

In Mooncrash werk je dan niet voor TranStar, zoals in de basisgame, maar voor diens concurrent Kasma. Hoewel dat de plot een lichtjes andere toon geeft, verandert dat niet veel aan de gameplay. Wapens, gevechtstechnieken en zelfs vijanden zijn over het algemeen dezelfde, met hier en daar een kleine, maar welkome toevoeging.

De gameplay blijft met andere woorden zeer uitdagend, maar tegelijkertijd redelijk repetitief. De novelty die rond de Mimics zat, is bij aanvang van deze DLC voor mij al lang dood en begraven, maar toch blijven de kleine rotdingen de meest frequent hergebruikte vijanden. Nieuw is dat je vaak alle Typhon in de omgeving moet uitroeien voor je door een deur naar binnen kan. Op die manier forceert de uitbreiding je in confrontaties die je anders slim uit de weg zou kunnen gaan.

Roguelite

Het grote verschil is dat Mooncrash geen lineair verhaal biedt, maar zich als Roguelite opwerpt. Met andere woorden heb je in deze uitbreiding steeds maar één leven. Als dat op is, dan reset de boel en moet je weer van voor af  aan beginnen. Gelukkig kan je alle upgrades (nog steeds aanwezig in de vorm van Neuromods) die je aan jezelf toebracht meenemen naar dat startpunt, zodat je niet helemaal van nul moet beginnen en je steeds een tikje sterker bent om de game aan te kunnen.

Vijf is beter dan alleen

In Mooncrash is het doel steeds duidelijk: ontsnap uit de maanbasis Pytheas. Dit doe je niet zomaar met één personage, maar met maar liefst vijf karakters die ieder hun eigen vaardigheden hebben. Hoewel, dat is niet meteen van aan het begin zo. De game biedt je bij aanvang enkel de conciërge aan, en gaandeweg leer je de andere crewleden kennen. Je eerste hoofddoel is dan ook alle personages unlocken.

Het idee is dat je uiteindelijk vijf personages weet vrij te spelen en ze doorheen je hele ontsnappingsverhaal in leven houdt. Sterf je met één, dan schakelt de game over naar de volgende en kan je doorgaan, tot je uiteindelijk geen overlevers meer over hebt. Om ervoor te zorgen dat je zo veel mogelijk tussen de personages wisselt, heeft Arkane een corruption-meter in het leven geroepen die langzaam aan volloopt. Hoe voller de meter, hoe krachtiger je tegenstanders en hoe groter de kans dat je het loodje legt.

Vijf is beter dan alleen

Gedwongen variatie

Er zijn verschillende manieren waarop je van de maanbasis kan ontsnappen, en de game weigert je steeds dezelfde ontsnappingsmethode te gebruiken. Je wordt met andere woorden in het nauw gedreven door een game die zichzelf steeds uitdagender maakt voor jou. Daarbovenop komt nog eens dat, hoewel de speelbare map steeds dezelfde blijft, item drops en vijanden procedurally generated zijn. Met andere woorden liggen de kaarten bij iedere reset van de simulatie weer anders. De interessantste routes memoriseren, is dus geen optie.

Hoewel Mooncrash het in die zin compleet anders aanpakt dan de basisgame, is dit toch nog zeer sterk dezelfde Prey als die dat je een jaar geleden in je console of pc schoof. Het sfeertje op Pytheas is nagenoeg één op één te vergelijken met die op Thalos I, en creatieve spelers kunnen ook weer een hoop originele manieren vinden om tegenstanders het vuur aan de schenen te leggen. Daarnaast beloont Mooncrash jouw exploratiedrang ook weer met een hoop boeiende lore, voor wie meer over deze mysterieuze locatie te weten wil komen. Er zijn weer tientallen mails te lezen, audiofragmenten te beluisteren en notes te doorsnuisteren. Voer voor de completionists dus.

De conclusie is dan ook zeer simpel: wie niet genoeg kon krijgen van Arkane’s Prey-reboot, zal met volle teugen genieten van Mooncrash. Dezelfde gameplayrecepten als die in de basisgame houden ook hier stand, en krijgen een drastisch verlengd leven door de focus op herspeelbaarheid van deze DLC. De investering zeker waard, als je de basisgame een topper vond.