Onze redactie blikt terug op 2017

Deel 1

vr 22/12/2017
Michael
0 reacties

Elk jaar blikt de 9lives-redactie terug op een jaar vol bruisende videogamesreleases. In dit eerste samenvattend artikel laten we al enkele redacteurs aan het woord, volgende week volgen hun collega’s. Lees en geniet vooral mee, want vooruitkijken is altijd aangenaam!

Kevin

F1 2017

Het F1-seizoen is alweer enkele maanden afgelopen en het was niet bepaald het meest spannende seizoen uit de geschiedenis te noemen. Gelukkig gooide Codemasters dit jaar hun beste F1-game ooit op de markt. Het racen zelf is er mijlenver op vooruit gegaan. De carrièremodus is eindelijk boeiend gemaakt en geen sleur om door te ploegen. Ook de uitgebreidere multiplayer en de toevoeging van klassieke F1-bolides kunnen alleen maar toegejuicht worden. Tot slot is het ook gewoon plezant om met Stoffel Vandoorne het vuur aan Hamiltons schenen te leggen.

Hellblade: Senua’s Sacrifice

Er zijn maar weinig games die zo meeslepend zijn dat je van het begin tot het einde op het puntje van je stoel/zetel blijft zitten. In deze game volg je Senua, een dame die overduidelijk psychische problemen heeft. Tijdens het spelen hoort ze constant stemmen in haar hoofd die commentaar geven bij het doen en laten van de hoofdrolspeelster. Het knappe aan de game is dat je naarmate het verhaal zich ontvouwt je meer en meer verbonden raakt met Senua en dat je beetje bij beetje een inzicht krijgt in wat mensen met een psychische stoornis doormaken. Het feit dat Hellblade: Senua’s Sacrifice er ontzettend gelikt uitziet en gameplaygewijs speelt als een zonnetje, zorgt ervoor dat je deze game gewoon moet gespeeld hebben.

Super Mario Odyssey

Ik ben ongetwijfeld niet de enige die Mario’s entree op de Nintendo Switch met stip bovenaan zijn lijstje zet. Ik kan m’n collega’s uiteraard geen ongelijk geven, want Super Mario Odyssey is een pareltje vanaf de eerste minuut. Het is bewonderenswaardig hoe Nintendo erin geslaagd is zo’n verslavend stukje feelgood af te leveren, dat op de koop toe nog eens perfect afgewerkt is. Ja, ik heb welgeteld 0 bugs ontdekt tijdens mijn speelsessies en dat is bij de recente games een uitzondering te noemen. Had je na het verschijnen van Zelda: Breath of The Wild nog geen Switch in huis gehaald? Dan is deze game het ideale excuus! 

Lazlo

Horizon Zero Dawn 

Onlangs misliep Horizon Zero Dawn tijdens The Game Awards een overvloed aan prijzen, om uiteindelijk zonder één award terug naar haar Nederlandse thuis te keren. Een feit waar ik in de verste verte niet bij kan, want dit is zonder twijfel mijn game of the year. Al zo vroeg op het jaar stond deze titel bovenaan mijn lijstje van beste titels van het jaar. Meer zelfs: deze staat schaamteloos in de top 5 van de beste games die ik ooit speelde. Een knap verhaal, in een atypische spelwereld met fucking robo dino’s!(!!) … Kruid dat af met ijzersterke gameplay die high fantasy naadloos met sci-fi versmelt. What’s not to like, toch?

PlayerUnknown’s Battlegrounds 

Oké, oké, deze game is inderdaad nog niet in full release uit, ik weet het. Als je er echt niet mee om kan dat deze in mijn lijstje staat, verwijs ik je graag door naar het dichtstbijzijnde hoekje waar je naar hartenlust mag uithuilen. Het feit der feiten: dit is de eerste game sinds Minecraft die de wereld zo immens wist te enthousiasmeren met zijn unieke concept, dat hij er toch bij hoort. Ikzelf heb me er al uren mee kunnen amuseren, geen seconde die repetitief of saai aanvoelde. De spanning, de vreugde, de hilariteit, en dat allemaal door dat eenvoudige battle royale-concept. Geniaal, zeg ik u!

The Legend of Zelda: Breath of the Wild 

‘t Is bijna te cliché om deze in mijn lijstje op te nemen, niet? Wel, let me blow your mind for a second: dit is de eerste Zelda-game die ik écht goed vond. Er schortte voor mij altijd iets met die games over dat in het groen gedoste mannetje en zijn prinses die weeral eens in nood was. Pas op: ik vind de andere Zelda-games niet slecht. Gewoon een beetje … overroepen. Niet zo bij Breath of the Wild. Gaan en staan (en voornamelijk klimmen) waar je maar wil, een rijke, gevarieerde spelwereld waar je je urenlang in kan verliezen. Jup, deze game bevat alles wat ik goed vind in een spel. Mocht dat kutsysteem van die weapon durability, en de clunky combat controls nu ook nog eens op punt gestaan hebben, dan had ik zelfs Horizon Zero Dawn opzij durven schuiven als beste titel van het jaar …

Marjolein

A Hat in Time

Nooit gedacht dat ik me zo gemakkelijk zou laten inpakken door deze charmante platformer. Met een arsenaal basismoves zoals een double jump en een duik, en een resem hoedjes die je speciale krachten geven, is de gameplay heerlijk simpel en vlot, maar zeker ook uitdagend. A Hat in Time is een pareltje gemaakt met aandacht voor detail. Ik werd dan ook meteen verliefd op de creatieve personages en de kleurrijke, vrolijke wereld met bizarre waarin tevens heerlijk donkere humor zat verweven. Met inspiratiebronnen zoals Super Mario 64, Banjo-Kazooie en Donkey Kong 64 kroon ik hierbij met plezier A Hat in Time tot een betere spirituele opvolger van de Nintendo 64 collect-a-thon platformers dan Yooka-Laylee.

Super Mario Odyssey

Zowel ik als de rest van de videogamewereld wachtten vol spanning op Super Mario Odyssey, en het spel overtrof moeiteloos alle verwachtingen. Met maar liefst 880 unieke Power Moons te verzamelen door middel van allerlei uiteenlopende platforming mogelijkheden, van de standaard long jump tot je pet gooien en erop botsen, had ik mijn nieuwste verslaving gevonden. Super Mario Odyssey is een perfect huwelijk tussen vernieuwing en talloze knipogen naar de oudere Super Mario-games die mijn jeugd hebben gevormd.

The Legend of Zelda: Breath of the Wild

Voor mij behoudt The Legend of Zelda nog altijd met gemak de titel van favoriete spellenreeks. In het begin kreeg ik het gevoel dat Breath of the Wild meer een openwereld-RPG dan een typische The Legend of Zelda-game was, zoals we die al jaren kennen. In feite keert de franchise terug naar de roots, specifiek de allereerste The Legend of Zelda. Ook daarin word je gedropt middenin een onbekende wereld waar je zelf op onderzoek gaat en oude mannen in grotten ontmoet die je al dan niet een zwaard aanbieden. Enige twijfel vervloog dan ook al snel, want Breath of the Wilds Hyrule zweet The Legend of Zelda langs elke porie uit, of je nu je tijd vult met Korok Seeds opsporen, Shrines voltooien of een stoofpotje kookt.

Niels

Divinity: Original Sin 2

Complexe en strategievolle combat, een rijk verhaal met intrigerende personages, en bakken, bakken vol content. Original Sin 2 is een zeldzaam pareltje waar je ongegeneerd tientallen of zelfs honderden uren in kunt proppen, om dan een nieuw character aan te maken en het allemaal nog eens opnieuw te doen. Ik heb het co-op gespeeld met een vriend – de laatste keer dat we ons samen nog zo geamuseerd hebben met een RPG moet denk ik geleden zijn sinds de eerste Original Sin. Op naar de derde? 

Hollow Knight

Hier is het vooral de sappige, donkere en enorm gedetailleerde art style die het hem doet. Daarnaast is de spelwereld gigantisch voor een 2D action platformer: niets leuker dan urenlang geheime locaties en verborgen schatten ontdekken. De combat is erg pittig: zowel de gewone trash mobs als de tientallen unieke bazen zullen je sowieso uitwringen als een natte dweil, maar dat is net wat het zo entertainend maakt. Hollow Knight houdt je handje niet vast en daarom geeft het ook extra voldoening wanneer je iets nieuws ontdekt of een imposante vijand verslaat.

Horizon: Zero Dawn

Als klein manneke was ik gefascineerd door dino’s en Horizon maakt het mogelijk die jongensdroom uit te leven (of uit te spelen, in ieder geval). Naast een kleurrijke open wereld en honderden quests waren het vooral de verschillende types robotdino’s waardoor ik aan mijn scherm gekluisterd zat. Divinity: Original Sin 2 en Hollow Knight staan voor een gelijkaardige reden in mijn lijstje, er is gewoon belachelijk veel te zien, te doen en te verkennen zonder dat het repetitief of saai wordt. “Juist deze missie nog afmaken en dan ga ik pitten,” en de dag nadien als een zombie op uw werk rondlopen – teken dat het dik in orde is. 

Honorable mentions: ik heb geen Switch, maar anders hadden hier hoogstwaarschijnlijk Zelda: Breath of the Wild en Super Mario Odyssey bijgestaan. Urenlang naar streams zitten kijken telt ook wel voor iets mee zeker?!

Benieuwd wat de andere redactieleden, waaronder de enige echte Praga, van 2017 in videogamesland vinden? Hun terugblik wordt volgende week online gezwierd!