Odyssey: The Fate of Atlantis – Episode 1: Fields of Elysium

"Fate of Atlantis is de beste uitbreiding voor Odyssey tot op heden"

ma 29/04/2019
Praga
0 reacties

Met Fields of Elysium beginnen we aan het tweede stuk verhalende DLC voor Assassin’s Creed Odyssey. Dit gedeelte staat los van de Legend of the First Blade-DLC en neemt ons mee naar de Griekse onderwereld. Ik ging aan de slag met de eerste episode, genaamd Fields of Elysium.

The Fate of Atlantis is eigenlijk een rechtstreeks vervolg op de verhaallijn van Odyssey. De DLC biedt immers antwoorden op vragen die je zou hebben over de verhaallijn, verbonden aan Alexios/Kassandra, hun echte vader en de Erfgenaam van de Herinneringenstaf.

Tomb Raider light

Ik ga eerlijk zijn, van het eerste gedeelte van de DLC werd ik niet echt warm. Ik speelde immers voornamelijk met onderzoekster Layla Hassan, die als een light versie van Lara Croft die in drie graftombes op zoek moest naar bepaalde symbolen die haar zouden helpen de grote verzegeling ongedaan te maken. Gewapend met enkel een groene fluostick trok ik door (te) mistige graftombes op zoek naar de symbolen. Wat er gebeurde toen ik ze alle drie gevonden had ga ik niet vertellen, maar geloof me dat het een bloederige bedoening zal worden… En bovendien straf dat een bedrijf als Ubisoft toch zoiets in beeld durft te brengen in een casual/mainstream titel.

Layla Hassan doet een Tomb Raiderke.

Welkom in het betoverend mooie Elysion

Elysion, de onderwereld zeg maar, met ijzeren hand bestuurd door de godin Persephone (Hades’ echtgenote) en haar Isu-soldaten is gelukkig heel andere koek. Om te beginnen is deze omgeving een van de mooiste, meest betoverende en kleurrijkste omgevingen die ik ooit in een videogame doorkruist heb. Ik heb het dan om te beginnen over de Elyzeesche velden bestaande uit duizenden kleurrijke bloemen die meedeinen op de wind, de gigantische torenhoge watervallen met hun godenafbeeldingen, de Isu-soldaten en kolossen wiens fluorescerende kleuren weerkaatsen in de omgeving, de Wings of Hermes, wiens lichtstraal de lucht doorklieft en zo kan ik nog even doorgaan. Ook de gebouwen, soldaten/kolossen en omgevingen zijn tot in de puntjes afgewerkt tot in het kleinste detail.

Elysion is betoverend mooi.

Goddelijke combat met een kolossaal tintje

In Elysion geen mercenaries te bespeuren, maar wel Isu-soldaten en kolossen. De Isu-soldaten beschikken over goddelijke krachten, zoals een laser- of vuurstraal en die voeden ze door mijn adrenaline te stelen. Daarbovenop kunnen ze mijn adrenaline ook bevriezen waardoor ik mijn abilities niet kan gebruiken. Het komt er dus aan om mijn abilities tijdig/vaak te gebruiken voor zij die kunnen stelen. Daarnaast zijn er de kolossen, slapende standbeelden voorzien van goddelijke krachten en een lange speer. Zij komen in actie wanneer er zich een conflict voordoet in hun omgeving. Zij kunnen ook teleporteren waardoor ik in een gevecht echt nooit veilig was. Snel de soldaten uitschakelen, adrenaline opbouwen en dan stevig inhakken op die stenen rakkers is mijn advies.

Gelukkig beschik ik over de mogelijkheid om een aantal bestaande abilities, namelijk Battlecry of Ares, Bull Rush, Slow Time en Rain of Destruction, te verbeteren, sterker te maken en te voorzien van een goddelijk tintje. Dit alles eveneens via het menu vaardigheden. De goden komen me dus af en toe te hulp, gelukkig maar. Het is trouwens ook aan te raden om de Marmeren Maagden, standbeelden die Persephone eren, te vernietigen. Per shrine die je aan stukken hakt krijg je immers één vaardigheidspunt cadeau.

De stenen/mechanische kolossen zijn niet van de poes.

Iets helemaal anders

Het leuke aan deze DLC is dat ik in een volledig nieuwe omgeving terechtkwam, tegen nieuwe tegenstanders kwam te staan en dat ik, op een verrassende ontmoeting met een bekend familielid na, ook met enkel nieuwe personages omga. Zo kwam ik in onder andere in contact met oppergodin Persphone, Adonis, Hekate, Hermes en wist ik Hades’ demonische zwarte hengst met vuurrode ogen te stelen om stijlvol door de velden te cruisen.

Geen zin om alles te voet af te leggen, dan zijn er uiteraard de gekende fast travel-punten die je moet synchroniseren. Daarnaast echter zijn er ook de Wings of Hermes. Via de Hermes’ platforms kan ik snel van de ene locatie naar de andere teleporteren, zolang deze maar aan mekaar gekoppeld zijn.

De goddelijke Persephone, vriendin of vijand?

Conclusie

Fate of Atlantis is, wat mij betreft, de beste uitbreiding voor Odyssey tot op heden. Legend of the First Blade was niet slecht, maar hier krijg je een compleet nieuwe en schitterend vormgegeven omgeving, ontmoet je nieuwe (al dan niet) bekende goddelijke personages, tegenstanders met nieuwe abilities waardoor ik mijn gebruikelijke combat toch moest aanpassen, de mogelijkheid om mijn abilities verder te pimpen, nieuwe loot (waaronder een epische gear set met een goddelijk tintje) en een boeiende verhaallijn. Bovendien is de speelduur veel langer en biedt het een antwoord op mogelijke vragen die je zou hebben na het uitspelen van Odyssey. Fate of Atlantis voelt op alle vlakken als nieuw, verrassend en vooral fris aan.