Mat Hoffman's Pro BMX

Retromania

di 13/02/2018
Ronald
0 reacties

De engine hadden ze al. Het succes van extreme sports ook, met de Tony Hawk-games. Dus waarom niet een soortgelijke titel op de markt brengen met BMX'en, dacht Activision? Een licentiecontract met een tienvoudig wereldkampioen later was Mat Hoffman's Pro BMX een feit.

Hoe die debiele BMX-fietsjes ooit aan hun street credibility zijn geraakt, zal voor mij altijd een raadsel blijven, maar hun populariteit bij het game-publiek viel rond de eeuwwisseling niet meer te miskennen. Dat bewezen eerder al games als Dave Mirra Freestyle BMX en MTV Sports: T.J. Lavin's Ultimate BMX, dus ook Activision - toen nog niet de mogol die het vandaag is, maar toch al een van de dragende merken uit de snel groeiende videogame-industrie - kon zich niet onbetuigd laten. Ze hadden per slot van rekening nog maar twee jaar eerder Tony Hawk's Pro Skater op de markt gebracht, met groot succes, en speciaal voor die game een engine gebouwd die het gesimuleerde menselijke lichaam toeliet om bijzonder scherp rond hoeken te gaan. Vandaar dat de engine later nog werd hergebruikt in Activisions legendarische Spider-Man-game. De volgende stap om zo veel mogelijk inkomsten uit het bouwsel te halen liet zich dus wel raden: stuntbiken met de fiets, "een van de heetste extreme sports van het moment", opperde Mitch Lasky, vandaag een durfkapitalist in Silicon Valley maar destijds directeur van Activisions ontwikkelstudio's, bij de aankondiging van Mat Hoffman's Pro BMX.

Mat Hoffman's Pro BMX draaide op dezelfde engine als die van Tony Hawk's pro Skater.

Signature moves

Wie destijds Tony Hawk weleens van stal haalde, wist dus meteen hoe laat het was met Mat Hoffman's Pro BMX: er diende, uiteraard na een briljante keuze te hebben gemaakt uit een reeks fietsers, fietsen en onderdelen, zo gevaarlijk mogelijk te worden rondgestunteld op een parcours bezaaid met ramps en andere obstakels waarop ruggen, nekken en gewrichten konden worden gebroken. Er zaten honderden mogelijke tricks en signature moves in de game, met straat-, modder- en indoordecors, en door de intuïtieve besturing geraakte je daar nog snel mee weg ook.

Een Rocket Queen, Nothing of Backflip zijn maar enkele van de tricks die je uit je mouw kon schudden in de game.

Als je daarvan geen spontane adrenalinerush kreeg, kon je je altijd nog wat laten opzwepen door de tussen hiphop en postpunk laverende soundtrack. Er waren spelmodi die je deden terugkeren naar de game, zoals splitscreen multiplayer en een career mode. Wie er liever niet meteen invloog (want de visuele en auditieve effecten bij een tuimelpartij waren, zelfs voor de minieme grafische krachten van de consoles van die tijd, hàrd), kon zich in alle stilte een aantal tricks eigen maken op een oefenparcours: pas wanneer je uiteindelijk zonder enig verpinken een Rocket Queen, een Nothing of een Backflip uit je pols wist te schudden, was het tijd om je talenten te gaan tentoonspreiden op de echte parcours, maar nu uiteraard met een tikkende klok en een minimumscore erbij.

Engines en licenties

Mat Hoffman's Pro BMX werd in de vroege zomer van 2001, een dik jaar na zijn oorspronkelijke releasedatum, gelanceerd voor PlayStation, Dreamcast en pc (met vereenvoudigde conversies naar Game Boy Color en Game Boy Advance). Het werd een succes: de game knalde een 80 procent op Metacritic, en er werd een klein miljoen exemplaren van verkocht, wat niet slecht was voor een game wiens achterliggende technologie al afgeschreven was. Dat succesje kwam er door twee factoren: die Tony Hawk-spelarchitectuur, natuurlijk, maar ook de slimme omgang met licenties. Mat Hoffman wàs destijds inderdaad een grote naam in het BMX-wereldje, en er werden nog andere grootheden uit de sport in de game gehengst, zoals Cory Nastazio, Simon Tabron, Dennis 'DMC' McCoy, Kevin Robinson, Rick Thorne, Mike 'Rooftop' Escamilla en Joe 'Butcher' Kowalski. Voor fans van de sport die toevallig een gameconsole thuis hadden staan, was Mat Hoffman's Pro BMX gewoon een game waar ze niet meer omheen konden.

Het spel werd een succes: een gemiddelde reviewscore van 80% op Metacritic én een klein miljoen exemplaren verkocht.

Activisionbonzen dacht dan ook dat ze de gouden formule hadden gevonden met deze game, maar dat bleek tegen te vallen: vrij snel kwamen er andere Tony Hawk-afgeleiden als Shaun Palmer's Pro Snowboarder (2001) en Kelly Slater's Pro Surfer (2002), maar die kregen niet dezelfde tractie als deze klepper. Alleen de Tony Hawk-reeks ging nog eventjes door, maar we weten inmiddels ook hoe het daarmee is geëindigd.