"Ik speelde Nintendo's E3-games"

"M'n eerste indrukken!"

ma 02/07/2018
Praga
1 reacties

Na hun passage op E3 bracht Nintendo zijn aanstormende nieuwe games ook naar Utrecht, waar ik ze alvast wat kon spelen tijdens een event van het gamehuis. Eerste indrukken.

De gestreamde E3-persconferentie van Nintendo was... We zouden ieder jaar bijna zeggen: teleurstellend, maar dan vergeten we dat de Japanse spellenmaker zijn jaarlijkse Treehouse-webcast bijna altijd redelijk schraal houdt. Waar Zelda: Breath of the Wild twee jaar geleden alle aandacht opeiste, stond deze keer Super Smash Bros. Ultimate op het voorste plan. Voor al de rest was alleen maar een korte passage weggelegd. Maar gelukkig bracht Nintendo zijn hele aanbod mee naar het Nederlandse Utrecht, vlakbij de Nederlandse vestiging van de videogamegigant, om ze allemaal eens van wat dichterbij te zien.

Pokémon Let's Go, Pikachu! / Pokémon Let's Go, Evee!

Voor het eerst sinds lange tijd (de Pokkén Tournament-vechtgames niet meegerekend) duiken de Pokémon-rpg's (of liever: rpg's-light) nog eens op een huiskamerconsole op. Al is ook het feit dat de Nintendo Switch voor een groot deel buitenshuis wordt gehanteerd wellicht wel een doorslaggevende factor geweest om eindelijk nog eens af te stappen van de 'echte' draagbare consoles. In ieder geval: Pokémon Let's Go, in zijn mannelijke en vrouwelijke variant, brengt een soort mix tussen de traditionele Pokémon-games en de aanhoudende mobiele sensatie Pokémon Go!

De mix die Pokémon Let's Go levert zit hem onder meer in de manier waarop je Pokémon vangt: er komt een witte cirkel rond het beest, waarna de Pokéball effectief moet worden gegooid door middel van de Joy-Con-controllers. De Pokébeesten verschuilen zich ook in het zicht, zodat het een ware jacht wordt in plaats van een avontuur waarin je ze toevallig tegen het lijf loopt.

Tegelijkertijd blijft de invloed van de klassieke rpg's er evengoed in zitten. Je komt Trainers tegen om Pokémon tegen Pokémon te laten vechten. Je komt in Gyms. Er is een verhalend avontuur. Er zijn ook invloeden van de animatiereeks op televisie te voelen: personages zoals trainer Ash, bijvoorbeeld, een nukkige rivaal uit de tv-reeks, die hier eveneens een bijrol speelt.

Maar de twee Pokémon Let's Go-games hebben ook zo hun eigen krachten. Het feit dat het titelpersonage (Pikachu of Eevee dus) constant aan je zijde is, bijvoorbeeld. Ook mag je uit je Pokémon eentje uitkiezen die je te velde volgt. Soms geeft dat plezierige effecten: wanneer je de groter uitgevallen slangachtige Onix kiest, bijvoorbeeld, berijd je hem in plaats van hem als volger te hebben.

Wordt Pokémon Let's Go een spannende game? Dat hangt af van wat je erin zoekt, natuurlijk. Tijdens een gevecht dat ons werd voorgespeeld op het event werd de vijand verslagen door viermaal dezelfde (toegegeven: welgekozen) aanval uit te voeren. Om maar te zeggen: wellicht zal ook deze Pokémon-game eerder op behaaglijke repetitie drijven dan op uitdaging.

 

Pokéball Plus

Noemde ik Pokémon Go! zonet een 'aanhoudende mobiele sensatie'? Jazeker, en zeer terecht: marktstudiebureau Superdata Research wist ons te vertellen dat de mobiele game, waarvan iedereen dacht dat hij uitgestorven was, in mei van dit jaar nog zo'n 95 miljoen euro heeft opgebracht. "De actieve spelerbasis van de game staat op zijn hoogste punt sinds de piek in 2016", opperde Superdata Research. Dat geldt dus als een 'aanhoudende sensatie', toch?

Binnenkort kan er overigens ook met een waarachtige, fysieke Pokéball op pad worden gegaan. Die neemt dan dezelfde functie aan als de Pokémon Go Plus-armband, met de meerwaarde dat het hier om een echte, waarachtige, Pokéball gaat, natuurlijk. In de zonet genoemde Pokémon Let's Go-games neemt hij de functie van de Joy-Con-controllers over. En jazeker: Pokémon zullen kunnen worden getransfereerd tussen Pokémon Go! en de Let's Go-titels. Leuke touch: wanneer het ding niet in een game wordt gebruikt, kun je de erin gevangen Pokémon horen piepen.

Super Mario Party

Een bordspel op de console, met een collectie van tachtig minigames erin verweven: dat wordt natuurlijk Super Mario Party, de elfde genummerde aflevering uit de inmiddels al twintig jaar oude gamereeks. Het speelbord laat deze keer nog wat meer vrijheid toe: het toont zich eerder in een dambord- dan een ganzenbordopstelling, met een open ruimte in plaats van een strak uitgelijnd pad. Zo kun je het spel heel tactisch spelen: niet alleen het aantal zetten dat je gooit is belangrijk, maar ook welke richting je ermee inslaat. Zo kun je de kracht van je beurt maximaliseren door op de juiste vakjes te belanden.

Er is ook iets speciaals met de dobbelstenen in Super Mario Party: er zijn er bijvoorbeeld met alleen maar zevens en nullen tegen hun zijden, zodat je een hoog risico loopt, maar ook iedere keer een hoge opbrengst hebt. Of je doet het omgekeerde, en zorgt ervoor dat je wel iedere keer vooruit gaat, maar je aantal moves beperkt blijft.

En dan zijn er de minigames na iedere ronde. Het is een uitgebreide collectie, maar we kregen er vier uit dat brede aanbod te zien. Tall Order was er eentje waarin je mooie ijshoorntjes moest maken door ijs te malen met de Joy-Cons. In Sizzling Stakes moest je, eveneens met de zwaaipookjes, blokjes biefstuk bakken aan vier zijden (tot ze - foei! - bien cuit waren). Er was een driewielerrace, waarin de afstand wegens de beperkte mobiliteit van het voertuig heel kort was (lachen hoor!). Mijn voorlopige favoriet is Slap-a-Razzi, waarin je met meerdere spelers in een ronde arena elkaar moest verdringen om zo groot mogelijk op de foto te staan.

 

Super Smash Bros. Ultimate

En dan was er natuurlijk Nintendo's vlaggenschiptitel voor dit jaar: het voor begin december verwachte Super Smash Bros. Ultimate, een inderdaad ultieme versie van de Nintendo-knokgame. Bij iedere Nintendoconsole heb je zo titels die van moetens zijn, en een nieuwe Smash Bros. hoort daar natuurlijk bij. Heftige knokpartijen met meerdere personages uit de stallen van Nintendo zelf en andere gameuitgevers zijn uiteraard je deel, met tal van leukigheidjes in het decor, snedige spelmechanics (koprolletjes, bijvoorbeeld, worden minder en minder efficiënt naarmate je ze vaker vlak na elkaar gebruikt), een daverend scherm, en allerhande hulpmiddeltjes die de strijd constant in het voordeel van een andere speler kunnen brengen.

Er zitten decors in uit verscheidene games van onder meer Nintendo en Capcom, met twee compleet nieuwe: eentje die is gebaseerd op Splatoon (mèt slijmerige verflagen!), en de 'Plateau Tower' uit The Legend of Zelda: Breath of the Wild. Ik speelde de game, nadat ik voorgangers de usual suspects al had zien hanteren, onder meer als Samus uit Metroid en Solid Snake uit Metal Gear Solid, en zelfs die laatste was behoorlijk leuk om te hanteren: zijn sluiperijen brengen tegenstanders mogelijk in verwarring, en hij heeft zowaar een raketwerper en een afstandsbommetje in zijn arsenaal van speciale moves. Super Smash Bros. Ultimate wordt zo'n beetje de laatste blockbustergame die je zult spelen dit najaar, maar het wordt ongetwijfeld een klepper. Alsof je na een uitgebreid maal toch nog ruimte hebt overgelaten voor een stevig dessert.

 

Starlink: Battle for Atlas

Een soort No Man's Sky, maar dan eentje waarin er effectief iets te doen is. Zonder het oneindige universum dat die zonet genoemde game twee jaar geleden - ondanks alle overroepen tegenstand - een titel maakte die in een museum voor gamedesign thuishoort. Maar wel met speelgoedjes erbij. That's right: Ubisoft, de uitgever van de game, wil - lang nadat Skylanders, Disney Infinity en Lego Dimensions hun vergankelijkheid hebben bewezen - de zogeheten toys-to-life-markt weer op.

Dat ding optuigen is al de halve pret. Starlink werkt met een speciale controller (ook voor de PlayStation 4- en Xbox One-versies overigens) waarop je eerst een personage moet klikken, daarna een scheepsromp, daarna de vleugels, en dààrna nog twee boordwapens. Het tuigje dat je vervolgens bestuurt is bijzonder goed gemaakt, met led-lampjes in de stuwraketten en de hele rimram.

De game, vervolgens, is een space combat sim zoals ze er vandaag eigenlijk veel te weinig maken: een game die de traditie van klassiekers als X-Wing vs. Tie Fighter, Colony Wars en Wing Commander verderzet. Knallen op vijandige tuigjes is dus de boodschap (al bleef alle actie, in de korte level die ik kon spelen, door toedoen van een krachtveld aan de oppervlakte van een planeet).

 

1reactie

Toch een mooie line-up, met Pokemon en Starlink op kop!

Rating:0