"Ik ging door de hel op Blizzcon"

Alles over Blizzcon 2019

ma 04/11/2019
Raf
0 reacties

Zoals jullie uit de berichten op de frontpagina zien, volgde het 9lives-team ook deze 2019-editie van Blizzcon weer op de voet. We waren geen klein beetje enthousiast over die nieuwe Diablo, zien die Overwatch 2 ook wel zitten of weten dat we als fan van een van de andere Blizzard-games weer een jaartje goed zitten. Wat valt daar dan nog aan toe te voegen van onze man ter plekke?

Als ik daar - als die man ter plekke - op antwoord met “tja, goeie vraag” dan is dat meteen de laatste keer dat ze me vragen. En hoewel dit intussen mijn vierde Blizzcon is en momenteel mijn jetlagkater nog niet helemaal weggewerkt hebt, weet ik al wel zeker dat ik er volgend jaar opnieuw heel graag bij wil zijn. Maar ik geef toe, dat is geen reden genoeg dus laat me mijn meerwaarde verdedigen met twee argumenten: sfeer en hands-on verslagen. Maak er daar drie van: sfeer, hands-on en cosplayfoto’s.

Blizzard was niet te beroerd om zijn fouten toe te geven.

Passie voor marathonlopers

Blizzcon is een feestje. Toegegeven, elke Con of Fest is een feestje, maar Blizzcon drijft op het soort sfeer dat je zelden scoort zonder een industriële hoeveelheid MDMA. 30.000 fans uit een kleine zestig landen zakken af naar Anaheim om er te verbroederen rond een gedeelde passie. Die passie draait om de games van Blizzard en omdat die zijn games niet voor de sprint maar voor een jarenlange marathon cultiveert, zie je hier dan ook meerdere generaties die soms al tien jaar of langer verslingerd zijn aan een ongewoon klein aantal franchises zijn.

We hebben te snel gehandeld en nog erger: niet eerst de tijd genomen om naar jullie te luisteren.

 

Een passie die de tijd krijgt om zo lang te rijpen, gaat gewoonweg dieper. Dat Diablo IV een terugkeer belooft naar dat bloederige donkere van die eerste, dat Warcraft 3 gereïncarneerd wordt, daar kan ik enigszins lyrisch van worden. Ook al kan ik naast mezelf en Praga maar een handvol jongens - én meisjes - opnoemen die deze games destijds al speelden.

Sorry

Blizzard is ook het soort bedrijf dat niet te beroerd is om zijn fouten toe te geven. Zo stapte Blizzard president Brack vlak voor de officiële opening van het feest het podium op om zich onvoorwaardelijk te verontschuldigen voor de manier waarop ze dat hele gedoe aanpakten met die esportskampioen die in een interview zijn steun betuigde voor de protestbeweging in Hong Kong. “We hebben te snel gehandeld en nog erger: niet eerst de tijd genomen om naar jullie te luisteren. Dit is niet waar we voor staan. We hebben gefaald, daar heb ik spijt van en ik neem daarvoor alle aansprakelijkheid op me”. Helder… en meer dan loze praatjes, want buiten voor de ingang stonden aanhangers van die protestbeweging gratis T-shirts uit te delen. Een pijnlijke reminder, maar de Blizzcon-organisatoren lieten deze activisten de vrijheid om hun ding te doen.

Blizzards gamepersonages cateren overigens ook voor heren en dames met een maatje of twee drie meer en die krijgen hier precies zoveel respect en fotoverzoeken als de onvermijdelijke halfnaakte Victoria Secret-elf-in-pantser-bikini.

Victoria Secret elf level 10

Blizzcon is ook een geweldig cosplaygebeuren van professionele outfits tot designs die eerder, euh, amateuristisch te noemen zijn. Blizzards gamepersonages cateren overigens ook voor heren en dames met een maatje of twee drie meer en die krijgen hier precies zoveel respect en fotoverzoeken als de onvermijdelijke halfnaakte Victoria Secret-elf-in-pantser-bikini. Op de talent-show zagen we ook dit jaar weer die drie Afro-Amerikaanse jongemannen uit Detroit die rapten over World of Warcraft zoals NWA dat destijds over bitches en da hood deden. Op papier absoluut weird, maar als je ze op het podium ziet losgaan en respons krijgen van het publiek, krijgt geek-ness plotseling een verrekte hoop street-cred.

Oh, oh, Korea

Blizzcon is ook meestal de tijd en plaats waar na een jaarlange esportscompetitie in StarCraft II, World of Warcraft, HearthStone en Overwatch de finale wordt uitgevochten. Wie er precies allemaal won, dat check je liever zelf. Ikzelf moet toegeven dat ik even meeging in de trip van het Nederlandse Overwatch-team. Dat kwam op eigen kracht naar Blizzcon. Knokte zich door de voorronden, versloeg daarna in de group stage zowel Rusland als de gedoodverfde dark horse-favoriet Canada, maar beet uiteindelijk in de Play-Offs in het stof tegen een ijzersterk Frankrijk. Een Frankrijk dat in die group stage een match van Zuid-Korea won. En dat zegt genoeg. Uiteindelijk wonnen de VS de finale van China.

Lord, have Mercy!

Je ruikt de rotting bijna

Oké, ik had jullie ook wat hands-on impressies beloofd. Ik hou het daarbij op de twee absolute toppers Diablo IV en Overwatch 2. Ook al zou ik oeverloos nostalgisch kunnen zeiken over Warcraft 3 Reforged. Maar goed, Diablo IV dus, en die terugkeer naar de donkere doemfeest (dat niet zou misstaan op het behangpapier van een deathmetal-clubhuis), is in ieder geval niet gelogen. De game is kwistig met bloed, rottende lijken en die middeleeuwse fantasy-vibe die zelfs Game of Thrones op een romcom doet lijken. Ook sterk en onverwacht: die full-CGI tussenfilmpjes die het drama extra in de verf zetten.

Ik pikte wat mee van Glitch Mob en ook wat van Fitz and the Tantrums. Best aardig.

Druid FTW!

Dit is overigens de eerste keer - en dat is bewust gedaan - dat de spelwereld van Diablo, Sanctuary dus, meer dan alleen maar decor is voor de personages. De game neemt je mee door uitgestrekte, onderling aan elkaar gelinkte zones die door de afstanden een mount (we zagen al gameplayfootage van personages te paard) vereisen. Een wereld die ook heel verticaal is en die verticaliteit in de exploratie en combat integreert. Ik speelde met de druide-klasse die om onverklaarbare reden niet in de vorige game zat en vond het geweldig om in beer vorm los te gaan en zelfs het weer te doen omslaan. Dit wordt sowieso mijn eerste karakterklasse.

Als enkel die competitieve versus-modus je ding is, lijkt er dus vooralsnog geen echte reden om naar Overwatch 2 over te stappen.

Overwatch vs Overwatch 2

Dan Overwatch 2 en dat ligt iets moeilijker. Enerzijds omdat de game de core gameplay van de voorganger, de 6vs6-competitieve partijen voortzet, maar tegelijk alle nieuwe personages, mappen en spelmodi die Overwatch 2 daar naartoe brengt, samen met de nieuwe look van de bestaande en nieuwe karakters, zal delen met de spelers van die eerste Overwatch. Een beslissing waar ik volledig achter sta omdat ze op die manier de spelersgemeenschap bij elkaar houden. Als enkel die competitieve versus-modus je ding is, lijkt er dus vooralsnog geen echte reden om naar Overwatch 2 over te stappen. 

World of Warcraft-spelers vestigen hun hoop in Shadowlands, de nieuwe uitbreiding.

Hero doet Hero Mission

Wat Overwatch 2 wel apart zet is een soort solo verhaalscampagne die op verzoek van vele fans – zo zegt Blizzard toch – de wereld van Overwatch en de plek van de personages daarin, veel meer uitdiept. Daarnaast zijn er de Hero Missions, langgerekte uitdagingen voor vier spelers, gekaderd in een mini-verhaaltje en met een hoge herspeelbaarheid. Tijdens zo’n missie kan je met items en tweaks je gekozen personage en diens abilities op een manier upgraden dat die heel anders en immens veel krachtiger speelt. Ik speelde zo’n hero-mission en dat had verdomd veel van een raid weg, maar dan met die progressie onderweg. Ik was eerst vrij sceptisch of hiervoor echt een nieuwe game gemaakt moet worden, maar zie intussen de aantrekkingskracht al iets meer voor spelers die het minder voor de PvP hebben.

Verwend? Misschien wel...

Er speelden dit jaar niet een maar drie bands als afsluiter van Blizzcon. Tegelijkertijd in drie verschillende zalen. Een festivalletje dus. Ik pikte wat mee van Glitch Mob en ook wat van Fitz and the Tantrums. Best aardig, maar niet echt van het kaliber van Foo Fighters, Metallica of Muse. Ach, Blizzcon was eigenlijk al feest genoeg en Metallica mag dan een meer dan behoorlijke extra zijn, hier blijft dat een extra. Volgend jaar weer?