Herinner je je nog de Gex-games?

Retromania

di 14/11/2017
Ronald
0 reacties

Als je in de jaren 90 nog het verschil wilde maken met een zijscrollende platformgame, moest je al met iets héél speciaals komen: het genre was tijdens het decennium daarvoor al zo goed als volledig uitgewoond geraakt. Maar Crystal Dynamics deed tussen 1994 en 1999 een geslaagde poging met Gex, het begin van een trilogie van games over een tussen media hoppend reptiel dat, behalve fluks in het springen, zich ook bijzonder bewust was van de popcultuur uit zijn tijd.

Full House, Rocky, Star Wars, Poltergeist, Soylent Green, Star Trek, Michael Jackson, Forrest Gump, Elton John, Guns 'n' Roses: een deel van het plezier in de drie Gex-games die tussen 1994 en 1999 verschenen zat hem in het herkennen van de honderden popculturele referenties die in de gameplay zaten, of die je spelerpersonage uitbraakte in zijn interne monoloog waarvan je als speler - soms iets teveel - getuige mocht zijn. Gex was een hagedis, en dat gaf hem speciale krachten in de game die je in de meeste andere platformers niet kreeg: hij kon bijvoorbeeld aan oppervlakten blijven plakken, Yoshi-gewijs objecten inslikken en weer uitspuwen, en slaan met zijn staart.

Gex (1994)

De moeilijkheidsgraad van Gex, dat verscheen voor PlayStation, Sega Saturn en de ondertussen half vergeten 3DO-console, lag nogal hoog, en voor het creëren van zijn muurkruipende kwaliteiten hadden de ontwerpers bij studio Crystal Dynamix technologisch een tandje bijgezet. In het persbericht dat de game aankondigde, noemden ze hun hoofdpersonage "een wisecrackende, tv-kijkende, hyperactieve geckohagedis met meer dan 450 animatiestadia".

De mensen achter Gex 3 werkten mee aan onder ander Uncharted 4, Dead Space en Call of Duty: WWII.

Humor voor de credibiliteit

Maar Gex zijn reptielachtige eigenschappen waren gewoon gameplaymechanieken: het waren zijn bijdehante, bijdetijdse opmerkingen die hem zijn persoonlijkheid verleenden. Om een universum te hebben waarin die popcultuurreferenties goed tot hun recht kwamen, creëerden de Crystal Dynamix-mensen de Media Dimension, een plaats waar B-films, tv-series uit de jaren 70 en andere mediatrash uit de vroege nineties de baas zijn, en waarin hij meerdere werelden moet doorkruisen om terug naar zijn eigen dimensie (een waarin hagedissen menselijke trekjes hebben, dus absoluut ook niet de onze). De gameplay werd snel eenduidig, maar het grootste stuk van de lol zat hem in het ontdekken van die driehonderd oneliners die werden ingesproken door comedian Dana Gould. "De game gebruikt zijn humor om zijn credibiliteit te verhogen", schreef de recensent van het magazine Mean Machines in 1996 naar waarheid over de Sega Saturn-versie.

Gex 2: Enter The Gecko (1998)

Van twee naar drie dimensies

Voor studio Crystal Dynamics was Gex een van de eerste grote franchises, die ze later deed opvolgen met titels als Samurai Shodown, Pandemonium, Legacy of Kain: Soul Reaver en, natuurlijk, de Tomb Raider-serie, waarover ze de voogdij kreeg in 2006. Het is een studio die veel evoluties in de videogame-industrie heeft doorgemaakt tijdens de kwarteeuw waarin ze bestaat, en de overstap van 2D naar 3D was daar een van. Ten tijde van Gex leverden ze een van de laatste tweedimensionale platformers (tot dat genre rond 2008 weer populair werd in het indiecircuit), maar toen ze tegen 1998 hun opvolger op de markt brachten had de hele industrie al de schrede gezet naar 3D en kon dat niet meer. Gex: Enter the Gecko, deze keer voor de PlayStation, Nintendo64 en pc, bracht dus de reptiliaanse eigenschappen van de protagonist terug, maar dan in een wereld die erg leek op die van contemporaine 3D-platformers, zoals Super Mario 64 en Spyro the Dragon.

Gex 3: Deep Cover Gecko (1999)

Goed volk

Gex: Enter the Gecko kreeg relatief hoge reviewscores, maar een jaar later kwam ook meteen de laatste game uit de reeks al op de markt, met het eveneens op de PlayStation en N64 verschenen Gex 3: Deep Cover Gecko. Met middelmatige recensiescores en een concept dat ondertussen al wat belegen geraakte ging met deze titel uit 1999 het kaarsje uit voor de reeks. Maar de mensen die erachter zaten gingen later grootsere dingen doen: Evan Wells en Bruce Straley zaten recentelijk nog achter titels als The Last of Us en Uncharted 4: A Thief's End, en Glenn Schofield ging later kleppers als Dead Space maken, en werd medestichter van Sledgehammer Games, de studio achter het recente Call of Duty: WWII.