Hands-on met Super Smash Bros. Ultimate en Super Mario Party op gamescom

"It's a me, Lazlo!"

do 23/08/2018
Lazlo
0 reacties

Zoals ieder jaar is Nintendo weer goed vertegenwoordigd op de intussen heilige gamecom-gronden van de Koelnmesse in Keulen. Van het lollige Super Mario Party tot de bikkelharde strijdvelden van Super Smash Bros. Dit is wat ik te spelen kreeg in de Nintendo persbooth.

Super Smash Bros. Ultimate

De release van Super Smash Bros. Ultimate voor de Nintendo Switch kruipt intussen lollig dichtbij, dus dat ik de fighting game aan de tand mag voelen, is geen verrassing. Hoewel er geen Waluigi te bespeuren was in de build die Nintendo me op gamescom voorschotelt, kan ik wel aan de slag met de nieuw toegevoegde Solid Snake en Inkling Girl. Tot grote spijt van de journalist waar ik tegen speelde, want beide personages spelen behoorlijk lekker. Snake berust zo bijvoorbeeld op zijn Nikita Missiles, die je zelf kan besturen.

Inkling Girl kan dan weer Splatoon-gewijs haar immense verfroller bovenhalen of zichzelf flexibel transporteren door zich in een kleine verfoctopus te veranderen. Net als in Splatoon krijgt Inkling Girl een verfmeter, die ze broodnodig heeft om de betere aanvallen uit haar repertoire uit te voeren.

Grafisch spreekt de game me trouwens ook best aan, met het beste uit de respectievelijke franchises waar de quasi complete cast in voorkomt, in een proper visueel bindende afwerking zoals we van Nintendo gewend zijn. Evenals de achtergrondmuziek op iedere stage past de hele presentatie van de nieuwe Smash Bros. naadloos in het Switch-repertoire van Nintendo.

 

Nindies: Monster Boy and the Cursed Kingdom

Gelijktijdig met de start van gamescom kondigde Nintendo ook weer een nieuwe lading Nindies aan voor de komende maanden tot zelfs het volgende jaar. Hoewel ik quasi geen enkele Nindie kende uit het nieuw aangekondigde repertoire, kon de Nintendo PR me hartig Monster Boy aanraden. En ik moet zeggen dat de game me inderdaad best beviel, ondanks de typische manga-look van de personages waar ik doorgaans op afknap. Het gaat om een platformer met een jonge snaak die de wereld moet redden van zijn gekke oom. Die heeft de kracht alles en iedereen te veranderen in grote monsters die niets liever willen dan je met huid en haar opeten.

Op zich biedt de game geen bijster diepgaand plot, maar de platform-gameplay doet wel wat het moet. In het eerste level dat ik wist te doorspelen bouwen de relatief simpele vijanden al snel op tot vuurspuwende planten en krabben die met hun scharen je algauw een kopje kleiner kunnen maken. Beginnen doe je met een eenvoudig zwaard, en in een in-game shop schaf je al snel een nieuw paar loodzware laarzen aan die je helpen naar de bodem van het water in de game te zakken. Op het droge zijn die laarzen dan weer een tikje te zwaar. De game speelt op die manier op een interessante manier met haar eigen straight forward physics systeem. En het werkt nog goed ook.

De eerste eindbaas die ik wist te verslaan was nu niet bepaald een noemenswaardige uitdaging. Het gaat om diezelfde oom die zwevend in een ton een hele hoop gekende vijanden op je afstuurt. Peanuts als je de basis-moves van slashen en crashen met het zwaard van de protagonist onder de knie hebt. Het gaat natuurlijk nog maar om een eerste introductielevel van een game die volgend jaar het levenslicht pas echt zal zien. Pin je dus zeker nog niet te veel vast op die initiële impressie.

 

Super Mario Party

Game van de show voor Nintendo is zonder twijfel het recent aangekondigde Super Mario Party. Met de gebruikelijke lijst party games belooft Nintendo weer een hoop gamegenot op al dan niet nuchtere feestjes. Voor de gelegenheid daag ik de Nintendo PR en een mede-journalist uit tot een vijftal spelletjes in de vernieuwde competitive mode. Geen nood, de gekende boardgame uit de vorige versies van de game zit er ook nog steeds in, maar ik snakte naar nog een overwinning.

De minigames in Super Mario Party maken in ieder geval goed gebruik van de motion controls in de Joy-Cons. Beginnen doen we bij een race op tonnen, waar je de Joy-Con lichtjes naar voren moet kantelen om de ton onder je personage te laten rollen. Al snel komt de wedstrijd neer op een ram-festijn van jewelste. Op het speelveld kon je vertraagd worden door hoog gras, of Mario Kart-gewijs een boost krijgen door over grote pijlen te rijden. Needless to say, was ondergetekende weer de snelste. Al scheelde het nog geen halve seconde.

Goed, dan naar de volgende uitdaging. Een steak bakken langs vier kanten. In deze minigame is de Joy-Con de steel van je pan, en moet je het stuk vlees pannekoek-gewijs de lucht in keilen. Ook hier had ik een goede voorsprong, met drie zijden heerlijk goed gebakken, en één kant te gaan. Dan onderschatte ik mijn kracht, en swingde ik met één spastische trek de hele handel uit de pan. Helemaal opnieuw beginnen dus. Oké, deze ronde verlies ik.

Maar dan gaan we gewoon over tot een kleine race met een kinderfietsje. Deze bestuur je door een tollende beweging te maken met de Joy-Con. Als drie halve garen waren we het kleine hebbeding heen en weer aan het slingeren tussen onze vingers, met een foto-finish tot gevolg. Jammer genoeg op enkele honderdsten na in mijn nadeel.

Bon, on to the next one. Deze keer staan we alledrie in een kleine arena waar op willekeurige plaatsen American Football-spelers als een stormram over het veld lopen. Drie levens op de teller, en gaan. Mijn eerste leven ben ik door een kleine inschattingsfout jammer genoeg al snel kwijt. Gelukkig vaart het me daarna wat beter, waar mijn tegenstanders bij de vleet levens verliezen. Pas wanneer er twee voetballers tegelijkertijd over het veld beginnen te lopen als een ware muur, moet ik snel weer het onderspit delven. Uiteindelijk leg ik nipt voor m’n concullega het loodje, waardoor ik nipt de ronde verlies.

Alles zal dan beslist worden in de laatste ronde. Deze keer gebruiken we gewoon de analoge knuppel van onze Joy-Con om te vluchten voor een horde spoken die ons op de hielen zitten. We moeten hiervoor een hindernissenparcours trotseren. Per keer dat je ergens tegen loopt, vertraagt je personage en halen de spoken je weer in. Ook deze keer komt de strijd neer op een nek-aan-nek race met het nodige duw-en-trek-werk. Hier is het in ieder geval wel de andere journalist die eerst tegen de zoden gaat, wat me quasi zeker de winnaar van de strijd maakt. Nu nog van de Nintendo PR winnen. Gelukkig legt die enkele luttele seconden voor mij af, en win ik niet alleen deze race, maar meteen het hele toernooi.

Met deze Super Mario Party voor de Switch lijkt Nintendo het relatief inferieure 1-2-Switch snel naar het verleden te verbannen. Ik heb me in ieder geval geamuseerd met deze vijf mini-games en zie menig feestje een heuse boost krijgen met deze collectie spelletjes. In oktober kan je de game alvast in huis halen, zodat je jouw familie op menig eindejaarsfeest kan impressen met je Super Mario Party-skills.