Grand Theft Auto: Vice City

Retromania

di 05/12/2017
Ronald
1 reacties

Grand Theft Auto III had, een jaar eerder, de videogamewereld kennis laten maken met de mokerkracht van een open stadssimulator. Maar het was pas met opvolger Vice City, die zich afspeelde in een stad die nogal op het Miami van de jaren '80 lijkt, dat Rockstar Games' reeks haar popculturele panache vond.

"Het soort look die Walt Disney aan zijn filmpjes zou hebben gegeven als hij een psychotische druggebruiker was geweest, met een dédain voor autoriteit", typeerde artdirector Aaron Garbut de visuele stijl die de jongens van Rockstar Games in 2002 Grand Theft Auto: Vice City hadden aangemeten, het volgende luik in hun serie grootstedelijke misdaadsimulators. Voorganger Grand Theft Auto III was een doorslaand succes geweest, met meer dan 15 miljoen verkochte exemplaren, maar ze wilden deze keer een eindje verder gaan dan dat. Niet noodzakelijk op gebied van technologie, want met hun Liberty City - een soort Ersatz-New York - hadden ze een technologische blauwdruk gecreëerd voor het soort games waarmee ze nog jarenlang verder zouden kunnen (het zou nog tot 2008 duren, met Grand Theft Auto IV, dat de kern van hun technologie een écht ingrijpende opkalefatering zou krijgen).

Sfeer boven technologie

Voor Vice City sloegen ze resoluut een andere richting in: minder aandacht voor technologie (al kon er in deze game wel voor het eerst met vliegtuigen en helikopters boven de stad worden gevlogen, wat toch weer zijn implicaties had op de achterliggende machinerie), meer voor het plaatsen van dichtere en relevantere videogamecontent. Vooral de sfeer werd een stokpaardje voor Rockstar Games-medeoprichter Dan Houser, die zichzelf meer en meer ging zien als een auteur in dit opkomende entertainment- en kunstedium.

Het was met Vice City dat ook Grand Theft Auto zélf een popculturele kracht werd. 

Waar Grand Theft Auto III zich afspeelde in een satirische renditie van het contemporaine Amerika, verplaatste Houser voor Vice City de actie naar een fictieve stad die moest lijken op het Miami van de jaren 80. De overkoepelende stijl die de game moest uitwasemen haalde hij vooral van Brian De Palma's film Scarface (1983) en Michael Manns tv-reeks Miami Vice (1984-1990): met ook vandaag nog bekende uiterlijkheden als pasteltinten, linnen kostuums, donkere Ray Banzonnebrillen, geföhnd haar, mouwloze T-shirts en dikke karren, maar ook met een inhoudelijke insteek waarop de misdaadplots van die twee bronmaterialen dreven: het Miami van de vroege jaren 80 was een smeltkroes van drugmisdadigers geworden, de doorvoerhaven en het criminele epicentrum van waaruit drugs - en vooral cocaïne - uitgroeiden van iets wat alleen in bohémienkringen werd verbruikt naar een clandestien consumptieproduct. Perfect om er het soort misdaadverhalen in te situeren die broers Dan en Sam Houser altijd al voor ogen hadden.

Op eigen kracht

Om die link met de criminele eightiescultuur wat extra kracht bij te zetten, bevolkten de Housers hun Vice City-cast met acteurs wier ontleende persona's ook verband hielden met het tijdperk en de films die de game persifleerde. Zoals Ray Liotta (Goodfellas!) die zijn stem ontleende aan hoofdfiguur Tommy Vercetti, en andere grote namen als Dennis Hopper (Blue Velvet!), Philip Michael Thomas (Miami Vice!) Gary Busey (Let's Get Harry!), Lee Majors (tv-reeks The Fall Guy!), Burt Reynolds (The Cannonball Run!) en Debbie Harry (popgroep Blondie!) wier stem de speler ineens moest opvallen tijdens conversaties met nevenpersonages.

En dan was er de muziek. Je kwam meteen al in de sfeer toen vrij vroeg in de game Self Control van Laura Branigan door je homecinema schalde, en de rest van de omvangrijke soundtrack, verdeeld over negen radiostations, bracht je onder meer She Sells Sanctuary van The Cult, Atomic van Blondie, Africa van Toto en Rock Box van Run DMC. Voor gamers die waren opgegroeid in het tijdperk was het een open buffet van eighties-vibes.

Maar het was met Vice City dat ook Grand Theft Auto zélf een popculturele kracht werd. De twee eerste afleveringen, uit de late jaren 90, werden bij een niet-gamend publiek eerder berucht dan bekend, en GTA III, dat die groeiende controverses verderzette, ging vooral het collectieve gamergeheugen in omwille van zijn open wereld. "Het is een game die zich afspeelt in een tijdperk waarin stijl belangrijker was dan substantie", schreef het Britse videogamemaandblad Play in zijn review. "Maar hij heeft zoveel van beide dat het je adem zal doen stokken."

 

1reactie

You never forget your first <3

Rating:0