Dungeons & Dragons-klassiekers op Switch

"Ik speelde Baldur's Gate (II), Planescape: Torment en Icewind Dale op Switch"

za 19/10/2019
Lazlo
0 reacties

Zonder Dungeons & Dragons geen The Elder Scrolls, Dragon Age, of Divinity. MMORPG’s zoals World of Warcraft hadden er wellicht helemaal anders uitgezien. Maar vooral: zonder Dungeons & Dragons geen Baldur’s Gate, Baldur’s Gate II, Icewind Dale, en Planescape: Torment. Vier van de beste RPG’s die het genre te bieden heeft. Vier games die nu ook voor de eerste keer op console beschikbaar zijn. Lazlo speelde de Switch-versies van de vier klassiekers, dit is wat hij ontdekte.

Wat is het?

Heel simpel: vier RPG’s die trouw bleven aan de tweede generatie Dungeons & Dragons-regelset. Ze hertekenden het landschap voor genregenoten en werden vol lof ontvangen toen ze eind nineties/begin nillies het levenslicht zagen. Je kan de games bijna letterlijk bekijken als vier Dungeon & Dragons-campagnes, compleet met uitgebreide character sheets, teerlingworpen (de kracht van je wapens wordt in dice-combinations uitgedrukt, zoals 2d4), en een narrator (Dungeon Master, dus) die de setting voor je omschrijft. Allevier werden ze met dezelfde engine gebouwd en spelen ze grotendeels op identieke wijze. Wel zijn er kleine verschillen in features en UI tussen de uiteenlopende spellen. Iedere game heeft een (steengoede) verhaallijn, maar hoe en met wie je jouw weg doorheen dat verhaal baant, ligt helemaal in jouw handen.

Hoe speelt het?

De games spelen werkelijk als een D&D-campagne waarin je zelf een personage in elkaar flanst en van stats voorziet. Bij aanvang wordt de situatie geschetst waarin je je bevindt, van daaruit vertrek je op eigen houtje. Je verkent de spelwereld, praat met de tientallen NPC’s die je in de wijde wereld tegenkomt en strijdt hevige gevechten met de klassieke fantasy-monsters die D&D zo kenmerken. Je omringt je door een gezelschap van personages die je gaandeweg leert kennen en je kiest zelf wie je tot het einde mee vergezelt. Het zijn klassieke RPG’s met bergen loot, een level-systeem en diepgaande verhaalkeuzes. De combat kan wat vreemd aanvoelen, voor wie hedendaagse games gewend is. Achter de schermen worden er telkens - net als in D&D - teerlingworpen gesimuleerd die bepalen of je een vijand al dan niet raakt. Het kan er dan ook raar uitzien als je personage op een monster loopt te rakken zonder dat er maar iets van diens levensbalk verdwijnt. BioWare introduceerde in Baldur’s Gate meteen ook haar kenmerkende moraliteit-systeem. Zo reageert de spelomgeving anders op je als je gekend staat als onbevreesde bullebak dan wanneer je een lieve, behulpzame avonturier bent.

Akkoord, de controls zijn niet alles, maar als dat het enige echte minpunt is dat ik over deze ports kan noemen, denk ik dat het echt wel goed zit qua waarde.

Wat is er nieuw in deze ports?

Tot voor kort waren dit echte hardcore pc-games, die je volledig met je cursor bestuurde. Daar deed ontwikkelaar Beamdog, die de ports van de games uitwerkte, komaf mee. Als je wil kan je jouw party helemaal besturen met de linker analoge knuppel van je Switch Controller of Joy-Con. De vele menu-opties uit de games worden netjes geklasseerd in twee selection wheels die onder de triggers werden ondergebracht. Eerlijk gezegd kunnen de controls verre van tippen aan de klassieke pc-besturingen. Gelukkig kun je nog terug overschakelen op een cursor-based besturing, maar wie een beetje vertrouwd is met het gebruik van cursors op een console, weet dat dit ook niet de meest aangename spelervaring is.

Zijn de games goed verouderd?

Deze titels zijn allevier om en bij twintig jaar oud, en dat zie je. Sprites en spelomgevingen zijn uiteraard behoorlijk ongedetailleerd en gepixeld. Hoewel er voor deze versie behoorlijk wat werk gemaakt werd van mooiere particle effects, zien ook die er niet meer van deze tijd uit. Over de audiofiles lijkt vooral in de eerste Baldur’s Gate een dikke laag stof te liggen. Het gaat hier gelukkig wel om de Enhanced Editions van de games, wat extra functionaliteiten biedt voor spelers van deze tijd. Een zoom-functie geeft je bijvoorbeeld meer overzicht of laat je bepaalde objecten meer in detail bekijken. Ook kun je de behoorlijk pittige moeilijkheidsgraad die gepaard gaat met de second gen D&D-gameplay naar beneden halen in easy mode, of Story Mode (waarin je gewoonweg niet kan sterven). Die laatste modus is vreemd genoeg echter niet beschikbaar in Planescape: Torment. Diehards kunnen ook nog steeds genieten van de normal of zelfs core second gen rules-modi. Voor ieder wat wils.

Zijn deze games écht € 50 waard?

Dat is natuurlijk de hamvraag. Zowel de Baldur’s Gate-bundel als het Planescape: Torment/Icewind Dale-pakket kosten je elk € 50, wat behoorlijk veel lijkt voor games van om en bij 20 jaar. Als je het mij vraagt ben je sowieso beter af met de pc-versies van de games, maar dat buiten kijf gelaten zijn deze pakketten zeker hun centen waard. Je krijgt niet alleen de volwaardige base games die je elk gemakkelijk tientallen speluren opleveren (Balur’s Gate is één van die games die vlotjes de kaap van 100 uren bereikt), je krijgt ook nog eens alle expansions voor de games erbovenop. De spellen zijn sowieso al must-haves als je van het genre houdt. De bonus dat je nu met de Switch-versie het D&D-universum waar en wanneer je maar wil onveilig kan maken, doet zeker geen inbreuk op de waarde van het spel. Akkoord, de controls zijn niet alles, maar als dat het enige echte minpunt is dat ik over deze ports kan noemen, denk ik dat het echt wel goed zit qua waarde.

Dat Baldur’s Gate (II), Icewind Dale en Planescape: Torment stuk voor stuk toppers zijn die iedere RPG-liefhebber moet gespeeld hebben, is een feit. Dat deze ports van de Enhanced Editions goed draaien op hedendaagse hardware, lijkt logisch, gezien de leeftijd van deze titels. Enkel de controls zullen nooit echt kunnen tippen aan de vertrouwde toetsenbord-muis-combinatie. In ruil daarvoor kun je wel vier klassiekers waar en wanneer je maar wil spelen op je Nintendo Switch. Aan jou om uit te maken of dat € 50 per koppel games waard is.