De Saints Row-franchise

Een overzicht

vr 23/01/2015
Jelle
1 reacties

Deze week werd met Gat out of Hell het nieuwste deel uit de Saints Row-serie uitgebracht. Saints Row is op dit moment één van de grotere franchises in de gameswereld. Het is een serie die alles heeft meegemaakt en van een serieuze GTA-vervanger is veranderd in een slapstick-simulator. De hoogste tijd dus voor een terugblik op wat de serie ons tot nu toe gegeven heeft.

Het begon allemaal in 2006, toen THQ Saints Row uitgaf. De game was naar verluid al sinds 2003 in ontwikkeling en zou in eerste instantie op de PlayStation 2 uitkomen. Toen duidelijk werd dat de plannen van het team groter waren dan wat de goede oude PlayStation 2 aankon, werd besloten om de game klaar te stomen voor de Xbox 360. Het werd daarmee ook gelijk een heuse exclusive voor de spelcomputer en eentje die de console goed kon gebruiken. Saints Row verscheen in het najaar van 2006 en bleek een behoorlijk vermakelijke game te zijn.

Stillwater

In deze titel maken we kennis met de stad Stillwater, een stad die overspoeld wordt door criminaliteit en geweld tussen verschillende gangs. Het begint allemaal met een schietpartij waar je ongewild bij betrokken raakt en daarna sluit je je aan bij de 3rd Street Saints-gang, een bende die in de zogenaamde Saints Row gehuisvest is, waarmee gelijk ook de naam van de game verklaard kan worden. Hierna betreed je de redelijk grote open wereld, waar je chaos kunt veroorzaken met je wapens, simpelweg rond kunt rijden in verschillende auto’s en missies kunt aannemen. De sfeer was in dit eerste deel nog heel serieus, waarmee je het best wel een GTA-kloon kon noemen.

Toch was de game in vergelijking met een gemiddelde GTA-titel veel minder interessant. Ten eerste sprak de stad weinig tot de verbeelding en leek het alsof de ontwikkelaar van te voren een aantal buurten had bedacht en die vervolgens aan elkaar had geplakt. Daarnaast kwam het verhaal nooit helemaal lekker op gang en waren de verschillende personages en gangs niet al te geloofwaardig. Aan de andere kant had je met Saints Row wel een game die binnen een jaar na de release van de Xbox 360 een GTA-achtige gameplay voorschotelde en dat zorgde er voor dat we uiteindelijk toch heel veel uren speelplezier aan de game beleefd hebben.

Saints Row 2

Het echte succes van de serie begon met het tweede deel. De ontwikkeling van deze opvolger begon nog voor de release van de eerste Saints Row, waarmee duidelijk wordt dat er een hoop ideeën die in het eerste deel zaten zijn verplaatst naar deel twee. Bovendien wordt er een flinke stijlverandering doorgevoerd. Het serieuze aspect voor het origineel wordt een beetje losgelaten en de titel vaart richting de humor en de over de top actie, alhoewel het in dit deel nog tegen het geloofwaardige aanzit.

De game speelt zich zo’n tien jaar na het origineel af en geeft de speler de kans om de leiding te nemen over de 3rd Street Saints. Andermaal krijg je daarbij te maken met verschillende andere bendes, maar is er ook nog een corrupt bedrijf in de vorm van Ultor dat de touwtjes over Stillwater stevig in handen heeft en zodoende aangepakt moet worden.

Respect!

Hoewel Saints Row 2 een lineair verhaal kent, zijn er verschillende manieren om je tijd in Stillwater door te brengen. De game introduceerde het zogenaamde respect-systeem. Om een nieuwe verhaalmissie vrij te spelen, moest je genoeg respect verzameld hebben. Dat kreeg je door aan verschillende zijmissies mee te doen. Denk daarbij aan het oplichten van de verzekeringsmaatschappij door jezelf voor het voorbijkomende verkeer te smijten of het surfen op auto’s. Het was iets compleet anders dan wat je daarvoor in open wereld-games had meegemaakt en juist daarom was het enorm fijn om te spelen. Toch was het uiteindelijk de coöperatieve modus waar we het meeste plezier aan hebben beleefd. Samen met een vriend kon je de game spelen en het verhaal volgen. Wat echter veel leuker was om je allebei tot de tand toe te bewapen en te zien hoeveel chaos je kon creëren voordat je het loodje legde.

Met 3,5 miljoen verkochte exemplaren deed Saints Row 2 het goed, maar wanneer je de cijfers vergelijkt met Grand Theft Auto IV (goed voor 25 miljoen exemplaren) valt het toch enigszins tegen. Het was tegelijkertijd ook één van de belangrijkste franchises van THQ en zodoende moest en zou er een derde deel komen.

Saints Row The Third

Die kwam er in de vorm van Saints Row The Third, een game die in november 2011 uitkwam en alles wat de serie daarvoor had gebracht overboord gooide. De game liet alles wat netjes was achter zich en ruilde dat in voor grof taalgebruik, humor, seksueel getinte content en over de top actie. De game had niks meer met de realiteit te maken, wat de game aan de ene kant aantrekkelijk, maar aan de andere kant ook erg oppervlakkig maakte.

In de lijn van de game kun je de opvallende mediacampagne van THQ ook niet ongemoeid laten. Het bedrijf deed zijn uiterste best om zo vaak en luid mogelijk in de media aanwezig te zijn. Zo werden er enorme paarse dildo’s naar redacties gestuurd, kon je op de E3 van dat jaar je auto laten wassen door bloedmooie vrouwen in bikini’s (helaas voor de dames was het de koudste E3-periode waar we zijn geweest), werden porno-actrices ingezet om de game aan te prijzen en werd geweld in de game verheerlijkt. Het zorgde er voor dat de game vier miljoen keer verkocht werd en daarmee THQ het succes bracht waar het op had gehoopt.

De slapstickachtige sfeer viel enorm in de smaak bij de Amerikanen, die er minder gewend aan zijn dan wij. Waar wij serieus keken naar een game tijdens een persevenement, zagen we hoe onze Amerikaanse collega’s bijna stikten van het lachen omdat het personage in de game een obsceen gebaar maakte. Eén ding is zeker, met de release van Saints Row The Third kon elke vergelijking met een GTA-game van tafel worden geveegd. De game had een genre op zich gecreëerd.

Toch was THQ niet helemaal enthousiast over de game. Op het moment dat het bedrijf bijna zijn laatste adem uitblies, liet toenmalig directeur Jason Rubin bijvoorbeeld weten dat het niet fijn was om het bedrijf te zijn dat herinnerd wordt aan de paarse dildo in plaats van de games die het heeft gemaakt.

Saints Row IV

THQ zat echter in financiële problemen waardoor het wel door moest gaan met de serie. Een uitbreiding op Saints Row The Third werd zodoende omgezet in een volledig spel, dat in 2013 uit moest komen. Daarmee kon waarschijnlijk meer geld verdiend worden en zodoende THQ van de ondergang gered worden.

Het heeft niet mogen zijn. THQ ging failliet en er was geen mogelijkheid op een doorstart, waardoor het bedrijf na vele jaren ten onder ging. Vanuit het faillissement stonden heel wat kapers op de kust, waaronder het Duitse Koch Media. Voor zo’n 22 miljoen dollar kocht het de ontwikkelaar van de Saints Row-serie, Volition, op en verkreeg het ook de rechten om de oude titels uit te geven. Met die overname kwam er ook meer tijd vrij om Saints Row IV af te maken.

In de lente van 2013 werd de game voor het eerst aan het publiek getoond. Alhoewel de grapjes in de game iets minder kinderachtig waren dan bij zijn voorganger, was de game nog wel enorm over de top. Je kwam terecht in een Matrix-achtige wereld waar jij de laatste hoop van de mensheid was. In die wereld kon je gebruik maken van heuse superkrachten om enorm hoog te springen en door de lucht te zweven. Daarmee leek de game leentjebuur te hebben gespeeld bij Prototype.

Hierdoor ging er in eerste instantie een hele nieuwe wereld open, maar de vreugde bleek van korte duur te zijn. De game was met zijn missies en opdrachten repetitief en met je superheldenkrachten was het eigenlijk veel minder leuk om chaos te zaaien in de stad. Het was vooral grappig om elk gek wapen één keer uit te proberen en daarna weer te laten voor wat het was.

Harde verkoopcijfers zijn er niet van de game, maar we weten dat hij in elk geval één miljoen keer is verkocht, wat dus minder florissant is dan zijn voorgangers.

Gat out of Hell

Deze week konden we aan de slag met Gat out of Hell, een game die qua absurditeit goed in de voetsporen van zijn voorgangers weet te stappen en gezien kan worden als een lekker tussendoortje. Mocht je de review nog niet gelezen hebben, dan raden we je dat van harte aan.

En nu?

De grote vraag die we ons nu kunnen stellen is wat de toekomst gaat brengen voor de serie. Wij hopen van harte dat de ontwikkelaar de tijd krijgt. Waar we in negen jaar tijd maar liefst vijf Saints Row-games hebben mogen verwelkomen, daar moesten we het doen met twee Grand Theft Auto-titels. De geschiedenis heeft ons geleerd dat die laatstgenoemde serie zowel qua kwaliteit als qua verkoopresultaten het beter heeft gedaan. Door Volition wat tijd te geven, kunnen zij enerzijds een game-engine ontwikkelen die ervoor zorgt dat een nieuw deel er echt uitziet (Gat out of Hell verdient namelijk niet de schoonheidsprijs) en de kans voor een nieuwe identiteitscrisis voor de serie verkleind.

 

1reactie

Bij mij gaat de reeks herinnerd worden als de reeks die de paarse dildo is gaan stelen bij GTA San Andreas ;)

Heb de 1e gespeeld en heeft nooit een grote indruk achter gelaten. Deden te hard hun best om er een GTA-kloon van te maken.

Rating:0