Assassin’s Creed Odyssey: Legacy of the First Blade – Episode 3: Bloodline

"Mooie afsluiter"

ma 04/03/2019
Praga
0 reacties

Tot op vandaag heb ik net geen 80 uren uit mijn leven gespendeerd aan Assassin’s Creed Odyssey, inclusief de eerste twee stukken DLC uit de Legacy of the First Blade-verhaallijn.  En al die uren waren, gelukkig voor mij toch, de moeite meer dan waard. Uiteraard ben ik razend benieuwd naar hoe het afloopt met Alexios, Darius, Neema en hun baby Elpidios. Hoog tijd dus om een bezoek te brengen aan Ubisoft en met het laatste stukje DLC, genaamd Bloodline, aan de slag te gaan.

Bloodline neemt me mee naar Messenia. Hier zal uiteindelijk de dramatische ontknoping plaatsvinden en het lot van Alexios en zijn gezin (in mijn geval Neema en baby Elpidios) bezegeld worden. Dit alles dus weer afhankelijk van de keuzes die je gemaakt hebt in voorganger Shadow Heritage.

De puzzelstukjes vallen in mekaar

De uitgebreide NDA laat me uiteraard niet toe om ook maar iets te vertellen over de ontknoping en de weg er naartoe. Wat ik wel kan zeggen is dat we uiteindelijk ontdekken wie er achter de Order of the Ancients en de Cult of Kosmos zit, wie de Last Magi is, hoe het afloopt met Darius en vooral Alexios’ gezin en wat nu juist de reden is waarom beide partijen mekaar tot de dood bekampt hebben.

Hier kan ik zeggen dat de puzzelstukjes mooi in mekaar vallen, dat je verrast zal worden en dat zeker de trouwe Assassin’s Creed-fans met een welgemeende “WTF!” zullen reageren na het bekijken van het eindfilmpje. Ik heb al de Assassin’s Creed-games uitgespeeld en ik had de verrassende link naar een andere game uit de Creed-saga meteen door.

Komt traag op gang, maar dan…

Het eerste stukje Legacy of the First Blade-DLC, genaamd Hunted, deed wat het moest doen; nieuwe (interessante) personages introduceren en een intrigerende verhaallijn. Shadow Heritage daarentegen vond ik persoonlijk nogal aan de slappe kant. Ik beschouwde deze dan ook eerder als een brug naar de derde episode.

Bloodline komt traag op gang, en ik die rekende op een spetterende finale vreesde dan ook meteen het ergste. Maar eens de finale gebeurtenissen in gang worden gezet gaat het er heftig aan toe.

Ook hier focuste ik me, voor de goede orde, voornamelijk op de hoofdverhaallijn en liet ik de nevenmissies voor wat ze waren. Ik was nog maar net bekomen van een romantische (en sensuele) date met ons Neema of ik mocht meteen al aan de slag met mijn wapentuig.

Burn baby burn…

De troepen van de Orde hadden mijn dorp ontdekt en waren vastberaden om alles en iedereen in brand te steken of van een paar ledematen te ontdoen. Bloodline was, toch in mijn geval, een bloeddorstige rush naar de eindmeet. In de ongeveer 3u30 die ik met de DLC ben bezig geweest heb ik zeker 3 uur gevochten met gewone soldaten, The Immortals (elitetroepen van de Orde), huurlingen die, wetende dat dit het laatste stukje DLC is, alles op alles zetten om me aan hun zwaard of speer te rijgen, een duo heel pittige minibazen en op het einde een stevige eindbaas.  Ook hier zal ik de pret niet bederven. Aan jullie dus om te ontdekken wie deze illustere figuren zijn.

Ik kan eerlijk bekennen dat ik deze keer alles uit de kast heb moeten halen, lees geschikt wapentuig en gear, en meermaals mijn abilities heb moeten aanpassen om als overwinnaar uit de strijd te komen. In Bloodline heb ik de combat nog meer leren appreciëren, en ontdekt dat het een van de beste en leukste elementen uit Odyssey is.

Op het gebied van zeeslagen was het gene vette. Ik heb welgeteld vier schepen naar de zeebodem mogen doen zinken, iets waar ik door de in Shadow Heritage vergaarde vlammenwerper (Chimaera), niet veel moeite mee had. Ook hier had ik als afsluiter nog wel op een epische zeeslag gehoopt. Maar bon, een mens kan niet alles hebben. Ik wacht dus geduldig en braaf op Skull & Bones, dé zeeslaggame bij uitstek… hoop ik.

Voor de rest alles dik in orde

Wat betreft de presentatie daar blijft Odyssey, en dus ook diens DLC, toch nog steeds een van de mooiste en verzorgde games van het moment. Het RPG-element, abilities en de vette loot zijn sowieso al een extra troef, de verzorgde stemmencast levert ook hier weer schitterend werk en audiovisueel klopt het plaatje volledig. Buiten het feit dat Alexios nog steeds te pas en vooral te onpas overal opkruipt (van een hitsig baaske gesproken) was er niets dat me echt stoorde aan deze DLC. Voor sfeer, gezelligheid en entertainmentgehalte ook hier dus wederom een dikke pluim.

Mooie afsluiter

Alles bij mekaar was de Legacy of the First Blade DLC wat mij betreft meer dan de moeite waard. Hunted was een meer dan aardig voorgerecht, Shadow Heritage was als hoofdschotel niet slecht maar kon wat meer peper en zout gebruiken en Bloodline was een lekker dessert dat de ietwat mislukte hoofdschotel deed vergeten. Na ieder geslaagd etentje is er nog altijd plaats voor een lekkere pousse-café en die kreeg ik geserveerd tijdens het bekijken van de eindcinematic.  Ik heb er zeker met volle teugen van genoten, en ik hoop alvast dat jullie er even lekker van smullen als ik.