9lives sprak met spelontwikkelaar Goichi 'Suda51' Suda

"Travis Touchdown belooft een loeier van een actiegame te worden"

ma 02/09/2019
Ronald
0 reacties

Een afgesloten Gamescom-booth, met spaanderplaten waarop de beeltenis van 'No More Heroes'-held Travis Touchdown geschilderd stond, was zo onopvallend dat je eerder aan een reclamepaneel dacht. Maar wanneer je tòch de deur open durfde te doen, trof je in een luie stoel niemand minder dan the man, the legend zelve aan: Goichi 'Suda51' Suda, de bedenker en designer van de serie cultgames.

Goichi 'Suda51' Suda;

Rockster-gamedesigner. Docent gameontwerp in Tokio én Rome. Connaisseur van de fijnere Japanse én westerse popcultuur-invloeden. Waar is Goichi 'Suda51' Suda vandaag zoal mee bezig? Vooral, gelukkig voor de vele fans van de bijna vergeten videospellenreeks, met 'No More Heroes III'.

De derde genummerde passage van Travis Touchdown, na eerdere exploten in 2009 en 2010, liet eventjes op zich wachten, maar belooft weer een loeier van een actiegame en popcultureel ratjetoe te worden.

Minder kun je ook niet verwachten van Suda51, die met een sinister plezier Manga en Anime, Star Wars, David Lynch, punk, Jackass, The Beatles, oude videogames en andere invloeden uit de wereldwijde popcultuur in zijn creatieve Moulinex gooit. Dat trucje haalt hij binnenkort dus wéér uit: er is nog geen releasedatum bekend voor No More Heroes III (ergens volgend jaar, wordt er geteased), maar de trailer van de game tijdens de afgelopen E3 deed heel wat fans van de reeks - die er duidelijk nog zijn ondanks de bijna tien jaar sinds het vorige genummerde deel - likkebaarden.

Dus hou jullie klaar voor een nieuwe brok gestileerd supergeweld, waarin Travis weer op de bruutst mogelijke manier nieuwe Fuckheads fileert met zijn 'Beam Katana'. It's on.

Verschillende speelstijlen

Sinds 'No More Heroes 2: Desperate Struggle', uit 2010, is er geen nieuwe game uit Suda51's reeks meer verschenen. Behalve dan 'Travis Strikes Again: No More Heroes' eerder dit jaar, maar dat was maar een (niet overal even goed onthaald) intermezzo. Er moet, naast de fans die er vroeger al waren, bijna een compleet nieuwe generatie gamers opnieuw kennismaken met Travis Touchdown en zijn eeuwige gevecht met de duistere machten in de wereld. Een generatie die misschien niet meer zo tuk is op het postmoderne lappendeken van impulsen uit de popcultuur die je gepresenteerd kreeg in de voor de rest best eenvoudige third-person-actiegames.

"Daarom, voor een stuk, hebben we eerst 'Travis Strikes Again: No More Heroes' uitgebracht op de Switch, en komt de game binnenkort ook op PS4 en Steam uit. Niet alleen omdat jonge spelers van nu op die manier al kunnen kennismaken met de franchise, maar ook voor onszelf: uit de feedback die terugkwam na de release van die game hebben we een paar lessen getrokken over hoe gamers vandaag spelen. Een voorbeeld: we wisten toen we 'Travis Strikes Again' maakten al dat gamers vandaag een heel dichte verzameling van verschillende speelstijlen willen: ze willen van de ene coole ervaring in de andere vallen. 'No More Heroes III' zal nog meer van die dicht op elkaar gepakte ervaringen leveren. Je zult van de ene manier van gamen in de andere tuimelen. Elk moment in de game zal verschillend voelen van de andere. We hebben veel feedback van de fans verzameld, want het is op hun aandacht dat de game drijft. Maar we hebben natuurlijk ook dingen bedacht die de fans niet hadden verwacht. We hebben ons laten inspireren door hun verwachtingen, maar we willen die tegelijkertijd ook nog overstijgen."

Nieuwe hardware

'No More Heroes' (2008) en 'No More Heroes 2: Desperate Struggle' (2010) kwamen allebei uit op de Nintendo Wii. Dat is twee hardwaregeneraties geleden. "Maar stilistisch zul je heel weinig verschil zien", zegt Suda51. "De stijl die we destijds creëerden, staat op zich los van de grafische rekenkracht in de hardware, die uiteindelijk vooral wordt gebruikt om de details veel scherper te maken. Dat gezegd zijnde: 'No More Heroes III' zal heel erg als een nieuwe game aanvoelen. 'Travis Strikes Again' ziet er nog een beetje uit zoals de eerste twee, maar die beschouwen we eerder als een game die de brug legt naar de derde."

Ook qua gameplay mag je je aan iets nieuws verwachten in 'No More Heroes III', zegt Suda51. Nieuwigheden worden onder meer de prominentere rol van de 'Death Glove', die al in 'Travis Strikes Again' zat: een high-tech handschoen waarmee de krachten van de Death Drive Mk II-gameconsole kon worden beroerd. "Voor deel III hebben we daar een heel skill-systeem aan vastgehangen", zegt Suda51. "Je wordt er een soort krachtige Jedi-ridder mee. (Pauzeert) Ja. Dat is het. Travis wordt meer en meer een Jedi."

Geen mafketel

Daarmee zijn we eigenlijk bij de kern van wat 'No More Heroes', en bij uitbreiding het hele werk van Suda51, is: de puur associatieve manier waarop hij, als een van de 'game-auteurs' die de wereld rijk is, zijn games in elkaar steekt. Niet alleen zijn volgend jaar afgesloten 'No More Heroes'-trilogie, maar ook zijn eerdere titels als 'Killer 7' (2005) en 'Flower Sun and Rain' (2001): allemaal games waarin je als speler struikelt over de - al dan niet diep verholen - referenties.

Wanneer je wat tijd hebt doorgebracht in Suda51's werken (want ja: zo mogen we zijn games écht wel noemen), denk je dat je met een absolute mafketel te doen hebt. Maar in realiteit ziet hij er net erg normaal uit. Beetje doorsnee, zelfs. Veel minder flamboyantn in ieder geval, dan Travis Touchdown, die hij nochtans zelf beschouwt als zijn alter ego. "Hij is 51 procent ikzelf", lacht Suda51. "De andere 49 procent is een mengeling van andere personen en fictieve personages. Hij heeft een paar dingen met me gemeen, en er zijn héél wat dingen aan hem waarvan ik zou willen dat ik ze met hem gemeen had. Ik ben niet zo cool als hem, ook niet zo populair bij vrouwen. Maar dat geldt voor iedereen: ik wil vooral een personage waarmee mensen zich kunnen identificeren, terwijl ze er tegelijkertijd naar opkijken."

Rockster in het oosten

Suda51 is niet alleen een gamedesigner, hij is ook een professor gamedesign. Op twee plaatsen in de wereld, zelfs: aan de Vantan-gamedesignschool in Tokio en aan de academie van het Vigamus-videogamemuseum in Rome. Onder het gezamenlijke Infinito Project moesten studenten van beide opleidingen het afgelopen jaar afzonderlijk van elkaar, maar toch in onderlinge samenspraak over bepaalde designbeslissingen, twee games maken ('Cosmo Express' en 'Lullaby') onder Suda51's auspiciën. Twee games die uiteindelijk - ondanks het grote verschil dat men doorgaans toeschrijft aan westerse ten opzichte van oosterse games - qua opzet niet erg ver van elkaar bleken te liggen. "De verschillen tussen de twee games waren verwaarloosbaar", zegt hij. "De studenten dachten ook niet in termen van 'oosterse' of 'westerse' game-ontwikkeling: ze waren studenten die aan een project bezig waren. Hun leerproces was in hoge mate gelijklopend. Het moeilijkste om overheen te geraken was communicatie, er was een zekere taalbarrière, maar daar zijn ze snel overheen geraakt. Wat natuurlijk ook hielp was dat we aan beide zijden van het project in Unity werkten, een game-engine die vandaag heel veel ontwikkelaars gebruiken. In gamedesign en stijl? Geen enkel conflict."

Gewoon een naam in het westen

Een van de belangrijkste verschillen tussen de game-industrie in het oosten en het westen, tout court, is dat gamedesigners in Suda51's deel van de wereld vaak als rocksterren worden beschouwd in de populaire cultuur, terwijl ze bij 'ons' hoogstens een naam hebben die een paar diehard fans onthouden. "Dat komt door de gamedesigners van een generatie voor ons", zegt Suda51. "De eerste designers bij Nintendo hebben het idee neergezet van wat een gamedesigner is. Shigeru Miyamoto was de allereerste superster-game-ontwerper: hij heeft het pad geëffend waarop wij hem allemaal gevolgd zijn. Door zijn succes zijn mensen zich gaan afvragen: 'Wie is de volgende superster in videogames?' En daar is stilaan een cultuur op ontstaan. Hij was voor games wat de Beatles waren voor westerse pop- en rockmuziek. En als Miyamoto de Beatles is, kan ik hoogstens hopen dat mensen mij ergens op dezelfde hoogte als The Smiths plaatsen. Of nee, want die zijn natuurlijk uit elkaar: neem maar The Cure, die zijn wél nog bezig (lacht)."