Xenoblade Chronicles 2

9,0
Reviewscore


Xenoblade Chronicles 2

Dit is de kers op de taart voor de Switch in 2017

ma 04/12/2017
Gereviewed voor Nintendo Switch door Randy
0 reacties

Het lanceringsjaar van de Switch is er eentje om in te kaderen voor Nintendo. Games die nu al als klassiekers worden bestempeld - The Legend of Zelda: Breath of the Wild en Super Mario Odyssey zijn toppers geworden - en dankzij een aanhoudende stroom van goeie titels verloor de hybride console nooit echt vaart. De laatste “grote” van 2017 is deze Xenoblade Chronicles 2 en jawel, ook deze JRPG is een Switch-game die we mogen koesteren.

PLUS

Rex en co zorgen voor een uitstekende cast

Het verhaal van Xenoblade Chronicles 2 komt relatief traag op gang, maar het zorgt er wel voor dat je meteen meeleeft met de toch wel aimabele cast. Je speelt als Rex, een Scavenger die in de Cloud Sea op zoek gaat naar oude schatten en die verkoopt in pandjesshops. Hij is beste maatjes met Azurda - of Gramps, zoals hij hem noemt - een kleine Titan die fungeert als schip. Al snel kom je te weten dat hele eilanden en continenten - die eigenlijk reusachtige Titans zijn - verdwijnen en wegzinken. Genoeg reden voor Rex om op zoek te gaan naar Elysium, een soort beloofde land hoog boven de wolkenzee. Vele personages en gebeurtenissen later merk je als speler dat de redelijk simpele opzet maar een heel klein tandwieltje was die een pak andere grotere en donkerdere gebeurtenissen in gang heeft gezet.

Yes, dat is een Titan in de achtergrond, die op een heel imposante manier met z'n hoofd heen en weer wiegt.

Voor een JRPG is het verhaal vrij goed te noemen, al ontsnapt ook deze titel niet aan filler content. De Engelse stemacteurs geven de anime-achtige personages ook genoeg inhoud en persoonlijkheid mee zodat je ze zonder al te veel moeite in je hart sluit. Protagonist Rex is de typische “ik-wil-voor-iedereen-goed-doen”, maar kan soms redelijk edgy uit de hoek komen, terwijl andere personages als Tora en zijn Blade Poppi dienen als comic relief.

Blades zijn net als Pokémon en zorgen voor grote verslavingsfactor

Een Blade? Wel, in zijn meest simpele opzet is dat gewoon een variant op een Pokémon. Je vindt overal Core Crystals die de meeste speelbare personages kunnen gebruiken om een Blade vrij te spelen. Dat kunnen doorsnee Blades zijn - meestal gekenmerkt door hun zwart-grijswitte looks - maar ook unieke en zeldzame, die ook meteen een pak sterker zijn. Het zorgt er voor dat deze RPG zich niet uitsluitend richt op gear, maar ook een soort van metagame heeft om bepaalde (of alle) Blades te unlocken, wat op zijn zachtst gezegd verslavend werkt.

Rond Pyra - hier in beeld - draait het verhaal voornamelijk. Zij is een legendarische Blade die (toevallig?) in de handen komt van de jonge Scavenger Rex.

Die Blades gebruik je tijdens de real-time combat, waarbij je commands kan geven aan je personage. Je team bestaat wel uit drie personages en één van de meest strategische elementen in het spel is om zo’n team samen te stellen dat je kan profiteren van de zwaktes van je tegenstander. En daar komen dan weer zaken bij kijken als de natuurelementen, Chain Attacks, Blade Combo’s, Driver Combo’s, etc… Ik zou willen zeggen dat het je allemaal snel duidelijk wordt, maar twintig uur in de game word je nog steeds geconfronteerd met allerlei tutorials rond de combat, dus het is wel vrij hardcore. Rond level 30 beginnen er echt heel pittige gevechten te komen waarbij je best zoveel mogelijk metertjes, QTE’s en calls in de gaten houdt.

De wereld maakt indruk en ontdekken beloont

Wat de Xenoblade-games zo bijzonder maakt, zijn ongetwijfeld de werelden waarin de verhalen zich afspelen. Ook nu, want de eb en de vloed van de wolkenzee, de dag- en nachtcycli, de reusachtige Titans die in de achtergrond zichzelf voortbewegen, de grote open vlakten,… Het zorgt voor een magisch sfeertje. Dat het ontdekken van die wereld beloont, bewijzen de vele kisten die verspreid liggen op de meest onverwachte plekken. De platformpuzzels zijn enorm plezant om te doen en vaak krijg je er bergen geld en loot voor terug. Ook het Scavengen zelf, wanneer Rex met behulp van QTE’s de dieperik induikt in de wolkenzee om er schatten te vinden, is verslavend. Er is véél te doen en het is vaak overweldigend, maar de meeste zaken belonen je inzet op termijn wel.

De muziek is fantastisch

Nog magischer dan de wereld zelf is de muziek. My god, wat een prachtige tracks krijg je in deze game te horen. Mensen die Xenoblade Chronicles hebben gespeeld, weten ongeveer waar ze zich aan mogen verwachten. Ik vond die al prachtig, maar heb het gevoel dat de Sound Director voor deeltje twee zichzelf heeft overtroffen. Bepaalde melodieën komen terug, maar zullen net wat rustiger en mystieker zijn ’s nachts dan overdag. Het draagt enorm veel bij aan de algemene setting en met een stevig paar headphones om je oren is het moeilijk om jezelf niet te verliezen.

Beste combat-systeem in een Xenoblade-titel

Ik ben nooit een gigantische fan geweest van het combat-systeem in de Xenoblade-titels. Persoonlijk vind ik dat die net wat te log en te traag verloopt en teveel rekent op de Auto-Attack-functie. Dat gezegd zijnde: er zijn wel een hele berg aan verbeteringen op te merken ten opzichte van de vorige delen, al was het wel wachten tot Chapter 3 vooraleer ik eindelijk wat spektakel op m’n Switch-scherm te zien kreeg. De Combo-mechanismen zijn zonder meer de sterren van de show, waarbij je via Special Attacks onder andere Blade Combos kan activeren die een shitload aan damage doen. Steile leercurve wel, dus je zal je wel wat door tutorials moeten spartelen.

Poppi is op vlak van Blades een beetje een vreemde in de bijt. Haar upgrades kan je vrijspelen door een arcade-minigame te spelen.

Grafisch zowel in handheld als docked de moeite

Fans zullen opmerken dat er niet superveel verschil zit in grafische kwaliteit tussen Chronicles X en deze Chronicles 2, maar rekening houdende met het feit dat deze game ook een handheld-versie is, valt er weinig te klagen. Ok, in docked mode zal je inderdaad kunnen genieten van een hogere resolutie en een stabielere framerate - en ik raad je dan ook aan om het op deze manier te spelen wanneer je de kans hebt - maar ook in handheld mode blijft het spel mooi overeind. De art style helpt daar natuurlijk ook wel een handje bij. Het wauw-effect is er misschien sinds het spelen van The Legend of Zelda: Breath of the Wild wat van af, maar ik blijf het ongelooflijk vinden dat we games van dergelijk formaat on-the-go kunnen spelen.

De game is geweldig uitgebreid en dat kan soms wel eens teveel van het goeie zijn, al hebben doorbijters wel veel om naar uit te kijken.

MIN

Core Crystals - en dus Blades - aan je personages binden is een breinloos en traag proces

Vijanden en loot chests - geen nood, dit zijn er normale - droppen regelmatig Core Crystals en die komen in verschillende gradaties. Je kan aan zo’n Core Crystal ook boosters koppelen om de kans te vergroten om die ene Blade te unlocken. Alleen is het dat zowat. Je klikt op de Core Crystal, kiest welke van je personages deze aan zich mag binden en kruist je vingers. Vervolgens krijg je steeds weer dezelfde cutscene, waarbij de game een auto-save uitvoert - jullie krijgen geen kans, cheaters! - en afhankelijk van de Blade een cutscene die gelukkig wel te skippen valt. Het hele proces is nogal traag - zeker wanneer je een pak Core Crystals hebt verzameld - en dat doet af van wat toch wel een moment dat serieus veel invloed kan hebben op je verdere gameplay.

Het is een typische JRPG en dat wil ook meteen zeggen dat je te maken krijgt met enkele clichés. Pyra heeft bijvoorbeeld enorm beweeglijke borsten die te pas en te onpas in volle glorie in beeld verschijnen.

De map is redelijk verwarrend

De wereldkaart en minimap zitten niet goed in elkaar, net zoals het fast-travel-systeem. Het gaat allemaal te omslachtig en later in de game - wanneer je een reeks gebieden hebt vrijgespeeld - moet je echt heel hard zoeken om een bepaalde bestemming of locatie te vinden. Je hebt een soort quest marker wanneer je niet in combat bent, maar ook die is regelmatig verwarrend te noemen.

Unieke vijanden die je reeds verslagen hebt, kan je altijd weer oproepen via deze stenen.

De humor en conversaties in de game zijn soms nogal tenenkrommend

Het is een typische JRPG en dat wil ook meteen zeggen dat je te maken krijgt met enkele clichés. Pyra heeft enorm beweeglijke borsten die te pas en te onpas in volle glorie in beeld verschijnen, Tora - een Nopon trouwens - houdt er kinky spelletjes op na met zijn Blade Poppi en meermaals zorgen sommige slapstick-momenten met bijhorend gekakel en geschreeuw gewoon voor plaatsvervangende schaamte. Het is niet constant voor alle duidelijkheid, maar sommige cutscenes hadden écht niet gehoeven, ook niet om de personages of de wereld verder “uit te diepen”.

Dit is ook één van die Titans, zij het eentje van een kleiner formaat en die dienst doet als luchtschip.

Combat is nog steeds niet het van het

Je had het misschien al gemerkt in de paragraaf rond het combat-systeem, maar ook in Xenoblade Chronicles 2 is het nog op het niveau om de stempel mee te krijgen van ‘geweldig’. De eerste tien uren gaat het tergend traag - al is er wel een truukje om je Special Attacks sneller op te bouwen door je Auto-Attack op het juiste moment steeds te annuleren - maar het blijft ervoor zorgen dat zelfs “simpelere” gevechten enorm lang kunnen duren. Volhouden is de boodschap, tot je genoeg Chips, Skills en mechanics vrij hebt gespeeld.

 

9,0
Reviewscore


Conclusie van Randy

Xenoblade Chronicles 2 is zowat de kerst op de taart geworden voor de Nintendo Switch in 2017. Voor 60 euro krijg je honderden uren puur RPG-plezier terug, zowel in handheld als in docked mode. Je leeft relatief snel mee met de cast, de muziek is fantastisch en de wereld is er eentje zoals je ze alleen in de Xenoblade-games tegenkomt. Zwaar de moeite als je een titel zoekt waarin je je tanden kan vastbijten dankzij de hoge verslavingsfactor door het verzamelen van Blades en de meeslepende verhaallijn.
  • Geweldige wereld om je in te verliezen
  • Boeiende cast en verhaallijn
  • Fantastische muziek en omgevingsgeluiden
  • Het verzamelen van Blades is verslavend
  • Honderden uren speelplezier
  • Het combat-systeem heeft een steile leercurve en kan verwarrend zijn
  • Sommige conversaties en comic relief-momenten in de game zijn echt wel tenenkrommend slecht