World of Warcraft: Classic

9,0
Reviewscore
User scoreAl 0 stemmen
0

World of Warcraft: Classic

"Wie Classic speelt, ondertekent een onzichtbaar contract met zichzelf"

ma 09/09/2019
Gereviewed door Michael
0 reacties

Het is ondertussen twee weken geleden dat WOW: Classic verscheen. In de retailversie van ’s werelds – nog steeds – populairste MMORPG, zou ik met het aantal geïnvesteerde game-uren reeds max level zijn, qua gear zeker boven het gemiddelde uitsteken en vooral: ik zou me enorm krachtig voelen. In Classic is alles eigenlijk het omgekeerde, en de vraag die iedereen zich vandaag stelt: wachten we anno 2019 nog op dit soort grindy MMORPG’s?

Even kaderen: in de beginjaren van World of Warcraft speelde ik als Dwarf Priest in een vrij hoog genoteerde raiding guild. Vijf avonden per week bevocht ik angstaanjagende vijanden zoals Ragnaros, Nefarian, de krioelende insecten van Ahn’Qiraj en uiteindelijk overwonnen we zelfs Kel’Thusad, een mijlpaal aangezien Naxxramas de laatste raid was vooraleer de eerste uitbreiding werd gelanceerd. Wie deze bazen kent, en eigenlijk iedereen die voldoende hands-on is gegaan met Vanilla World of Warcraft, snapt dan hoe veel tijd ik ooit investeerde om aan de top te geraken. Die vrije tijd heb ik vandaag niet meer, net zoals de meesten die vijftien jaar geleden als no-lifer deze game hebben gespeeld. Hoe ik het er als casual gamer vanaf bracht? Beter dan gedacht, al zijn er ook aandachtspunten waar ik toch heel even op moet inzoomen.

Een gouden duo

Waar veel Classic-spelers een compleet andere ervaring willen om zo nieuwe herinneringen te creëren, bleef ik alvast trouw aan mijn class van weleer. Ik ruilde de Alliance echter voor de Horde, omdat ik anders als levende Thottbot weinig uitdaging zou vinden in de doorgaans moeilijkere quests, en als ras opteerde ik voor Undead. Dat betekent een hoopje rottende beenderen, kapotgescheurde kledij en vooral een aantal duistere regio’s om al moordend te doorworstelen. Dit alles aan de zijde van IRL-kameraad Matthias, die met z’n Orc Warrior helemaal naar Tirisfal was gereisd om zo samen op pad te gaan.

Azeroth, dat opnieuw uit het originele Kalimdor en Eastern Kingdoms bestaat, voelt gigantisch aan.

Met z’n tweeën spelen en experience verzamelen heeft zowel voor- als nadelen in Classic. De drop rate van items, benodigd voor bepaalde quests, ligt abominabel laag, waardoor je ellenlange grinds moet ondergaan wanneer je, zeg maar, acht medaillons moet verzamelen. Elk voordeel heb z’n nadeel, en omgekeerd klopt dat evenzeer: wie per ongeluk simultaan door drie à vier mobs wordt aangevallen, is doorgaans aan een corpse run toe. Ik als healer, hij als dps, bleek een goede combo te zijn om zulke verhalen iets vaker na te kunnen vertellen, al werden wij ook sporadisch het slachtoffer van onszelf te overschatten.

Sociale samenhang

Wat meteen opvalt nadat je pakweg tien levels verder bent, is dat de community terug herleeft. Het gebrek aan een dungeon finder zorgt ervoor dat de chatkanalen actief en gericht worden gebruikt, maar terwijl dat eigenlijk de logica zelve is, gaat het verder. Als Priest buff ik echt elke speler die mijn pad kruist. Extra HP – levenspunten – zijn voor iedereen een welgekomen bonus, en ik profiteer regelmatig van wedergegeven respect in de vorm van Arcane Intellect of zelfs Mages die me spontaan drinken aanbieden aangezien ik regelmatig out of mana ben. Ik meen het echt als ik zeg dat op mijn retail characters ook te doen, maar daar krijg je nooit, en ik durf dat woord te onderstrepen, iets terug. Na een tijdje geef je je geloof in de community dan ook op, iets wat in Classic vooralsnog niet aan de orde is.

Met z’n tweeën spelen en XP verzamelen heeft zowel voor- als nadelen in Classic.

Je moet wel met een andere ingesteldheid gamen als in Battle for Azeroth, daar kan je niet om heen. Een level stijgen vergt veel langere spelsessies, maar aangezien je per level toch een talent point krijgt, voelt het altijd belonend en interessant aan. Die oude talent trees zijn misschien ook gebonden aan ‘best speccs’ die je moet nemen om op level 60 competitief aan raids of PVP deel te nemen, ze geven je tenminste het gevoel dat je elke level iets krachtiger wordt. Ook het voltooien van quests bestaat uit een compleet andere ervaring. Slechts een fractie van de vijanden die je doodt, zullen in het bezit zijn van items die je zoekt, en het heen-en-weer geloop tussen opdrachtgevers en ver afgelegen gebieden zorgen voor ogenschijnlijk tijdverlies, maar daar draait het eigenlijk allemaal om. Wie Classic speelt, ondertekent een onzichtbaar contract met zichzelf: don’t quit, unless you’re weak. Overdreven taal? Wie alles in de schoot geworpen wil, zal toch een andere game moeten zoeken.

Een mount? Grinden maar!

Ik ben nog geen level 60, blame real life, maar ook op level 40 beleef je het hoogtepunt van de game tot dusver. In retail is een mount kopen, een rijdier waarmee je je een pak sneller kan verplaatsen, standaard mogelijk voor iedereen die de benodigde levels daarvoor bereikt. In Classic moet je dubbel zo lang wachten op dat eerste rijdier, en het kunnen betalen is voor quasi niemand onmiddellijk mogelijk. 100g op tafel gooien, daar zal je redelijk veel voor moeten grinden, of je blijft wandelen tot je op het punt komt dat je door quest rewards uiteindelijk de magische kaap hebt bereikt. De voldoening die uit deze momenten voortvloeit, is niet te vergelijken met enig andere mijlpaal in retail.

Wie Classic speelt, ondertekent een onzichtbaar contract met zichzelf.

Bovenstaande vaststelling heeft nog een gigantisch positieve bijwerking: Azeroth, dat opnieuw uit het originele Kalimdor en Eastern Kingdoms bestaat, voelt gigantisch aan. Regelmatig word je, alsof je een bode bent, erop uitgezonden van het ene continent naar het andere om een boodschap over te brengen. Als overmaat van ‘ramp’ word je dan met een antwoord in de hand terug naar de initiële opdrachtgeven gestuurd, en zo vliegt de tijd voorbij (zonder dat je veel XP in ruil krijgt, weliswaar).

Was raiden echt zo moeilijk?

Zoals ik reeds vermeldde, heb ik de end-game content nog niet bereikt, maar het levelproces is in WOW: Classic eigenlijk minstens even belangrijk. Toch wil ik nog even inspelen op het feit dat in de eerste week een guild reeds zowel Ragnaros als Onyxia heeft gedood. Vijftien jaar geleden hadden we amper kennis over een MMORPG van deze schaal, met zoveel ‘inhoud’, waardoor alles langer duurde om te ontdekken. Ik ben benieuwd om binnenkort ook zelf terug richting Molten Core af te zakken, daar maak ik graag een avondje voor vrij, maar dezelfde epische ervaring herbeleven … Het lijkt me quasi onmogelijk.

 

Releasedatum
27/08/2019
9,0
Reviewscore
User scoreAl 0 stemmen
0

Conclusie van Michael

Toch merk ik dat er veel herinneringen waren vervaagd: quests die aanvoelen alsof ik ze nooit eerder heb gezien, gebieden die niet geheel compleet op mijn netvlies waren gebrand, enzoverder. Classic is voor mij dan ook geen game om World of Warcraft (Vanilla) opnieuw vanaf nul te herbeleven, maar wel dé mogelijkheid om herinneringen op te halen en nostalgische avonden met vrienden in te vullen. Dat lukt voorlopig erg goed, en ook over het vervolg hou ik jullie nog op de hoogte.
  • Alles voelt belonend aan
  • Duidelijke vooruitgang in je personage
  • De echte community is terug van weggeweest
  • Je krijgt niets cadeau
  • Niet vermeld in recensie, maar de queues liepen/lopen de spuigaten uit.