Tragische gebeurtenissen laten steevast diepe sporen na en zo ook de dood van Roodkapje’s vader. Op zulke jonge leeftijd je twee ouders verliezen… Dramatisch gewoon. Gelukkig ontfermde grootmoeder zich over de jonge meid. De oude vrouw kennen we allemaal, wie heeft haar tijdens z’n jeugdjaren geen bezoekje gebracht? Het is dankzij deze kranige oude dame dat de protagoniste uit Woolfe: The Red Hood Diaries haar mannetje weet te staan en de manier waarop ze haar wraakgevoelens wil uiten, komen goed van pas. Het ooit zo harmonieuze dorpje, waar haar vader werkte, wordt ondertussen door Woolfe geleid en de slechterik posteerde heel wat criminele creaturen die tussen Roodkapje en haar doel staan. Met een bijl in de hand verovert ze echter stilaan het hele land en zo banen we ons al vechtend doorheen de lineaire hoofdstukken.
Massamoordenares
Woolfe: The Red Hood Diaries combineert meerdere spelgenres en de elementen die zichzelf het prominentst profileren zijn platformer-actie en een actiegedreven narratieve component. Super Mario meets Assassin’s Creed of zoiets, je begrijpt het wel. Doorheen de acht verhaalonderdelen volg je Roodkapje in haar strijd tegen het kwade dat werd aangericht en wanneer de ontknoping nadert, volgen er onverwachte wendingen die hier een emotioneel geladen geheel van maken.
De actie zelf bestaat voornamelijk uit een aaneenschakeling van klim-, klauter- en kruipwerk waarbij je aardig gebruik kan maken van de architecturale stijl kenmerkend voor de geteisterde stad. Alle objecten die maar een paar centimeter manoeuvreerruimte geven, zoals regenpijpen, richels en zelfs een ouderwetse huifkar eisen een belangrijke rol op.
De echte kracht van Woolfe: The Red Hood Diaries zit volgens ons in het beklijvende verhaal.
Er is overigens een tweede reden om overal naartoe te springen en al slingerend de begane grond te vermijden: Woolfes troepen zijn anti-Roodkapje en doen er alles aan om het geheim van hun besnorde baas in de doofpot te duwen. In bepaalde situaties laten de ontwikkelaars je toe om vijanden al spurtend en ‘platformend’ te ontwijken waardoor heel wat van de geplande spelduur verloren gaat. Elke ‘Guard’, de vijand waarmee je het vaakst in contact komt, kreeg overigens de naam van een Kickstarter-backer waardoor je eigenlijk de geldschieters van het project met je bijl in tweeën splijt.
Humor verlicht de pijn
Vechten is eigenlijk een verplicht nummertje waaruit je weinig voldoening haalt, uitgezonderd twee baasgevechten. Vooral tijdens het concluderende conflict zal je enkele minuten met volle concentratie moeten gamen, maar over de hele lijn bekeken is Woolfe: The Red Hood Diaries geen moeilijk spel. De monsters beschikken weliswaar over een degelijke moorddrang, maar kunnen die maar zelden benutten want Roodkapje heeft enkele tricks om haar aanvallen nog krachtiger en doelgerichter te maken.
Zoals we achter aanhaalden, eist niet het vechten maar wel het platformer-gedeelte de hoofdrol op en enkele puzzels met tijdsdruk blazen wat leven in de brouwerij. Waar het mediocre platformer-spel je dan vijf seconden geeft om ergens onderdoor te kruipen of die ene kloof te overbruggen, mag je in dit geval naar de andere kant van de kamer rennen in de hoop dat de schakelaar nog niet opnieuw is gereset. Bleek je toch een fractie te traag te zijn en ben je bijgevolg verplicht het nogmaals te proberen, dan word je onderweg gegarandeerd weer opgevrolijkt door een van Roodkapje’s hilarische citaten. De combinatie van smakelijke humor en de steengoede stemactrice tilt de game echt naar een hoger niveau. Soms zal het lachen je ook even vergaan wanneer je door de vreemdste reden sterft; ergens afvallen staat in deze game soms gelijk aan de doodstraf. Er duikt ook één scène op waar het camerastandpunt de opdracht moeilijker maakt dan ze eigenlijk is. Dat zijn echter twee minuscule werkpunten waarvoor niemand de game links mag laten liggen.
What a story
De echte kracht van Woolfe: The Red Hood Diaries zit volgens ons in het beklijvende verhaal waardoorheen je jezelf als hoofdrolspeelster wringt. De gebieden zijn transparant met elkaar gelinkt, zolang je de cutscenes maar niet overslaat natuurlijk. De agressieve meid leert bovendien dat brute actie niet altijd de juiste weg naar de overwinning is en gaandeweg verandert ze in een slimme, nog steeds geëmancipeerde vrouw maar wel eentje die haar boontjes kan doppen. Na anderhalf uur (op medium) waren wij doorheen de game gewalst en zoals gezegd heb je dan te maken met een episode à la Telltale Games. To be continued zeg maar en daar kijken wij nu al enorm naar uit.
