Wolfenstein: The New Order

9,0
Reviewscore
User scoreAl 1 stem
8,7

Wolfenstein: The New Order

Zin om nazi's aan gort te knallen?

wo 04/06/2014
Gereviewed voor Xbox One, Xbox 360, PS3, PS4 door Jonathan
0 reacties

Vroeger was alles beter. Je kon toen als kind nog zorgeloos buiten spelen terwijl de koeien op het grasveld naast je in het zonnetje lagen te kuieren. Ouders namen een boek ter hand tot het begon te schemeren. Vroeger vertoefden we in een vreedzame wereld tot de nazi-Duitsers aan de macht kwamen. Al deze pracht en praal moest plaats maken voor staal, beton en rode partijvlaggen. Een nazi-wereldheerschappij is in Wolfenstein: The New Order een feit.

Zijn naam is William Blazkowicz. Als Poolse immigrant werd hij in 1911 geboren in de Verenigde Staten, waar hij een U.S. Ranger werd. Daags na de opleiding besloot zijn land mee in de Tweede Wereldoorlog te stappen en werd Blazkowicz gedeporteerd naar Europa. Een beslissing die zijn toekomst enorm veranderde, want tijdens zijn eerste missie viel op dat hij verdomd goed was in het ombrengen van Duitsers. Als moordmachine werd hij opgemerkt door het Office of Secret Actions, die hem ver achter de vijandelijke linies dropte. "Deze 'one man army' zal de klus wel even klaren", dachten ze. Maar hoe efficiënt hij ook was, hoeveel krauten hij ook om zeep hielp, hoe succesvol hij de meest hachelijke en hopeloze missies kon afronden; uiteindelijk maakte het niets uit.

In de laatste missie liep het trouwens helemaal fout. De aanval op de vestiging van Generaal Deathshead liep niet volgens plan, want in deze alles of niets-missie verdween onze held in 1946 compleet van de radar. De nazi-oorlogsmachine slokte de krijger haastig op en spuwde hem zeer hard uit. Blazkowicz is niet meer de held die de Verenigde Staten van Amerika voor ogen hadden. Hun laatste strohalm om de nazi’s onder bedwang te houden is niet meer. Wat overblijft was een levenloos lichaam. Verlamming. Als een sierplant zittend in een Pools hospitaal voor hopeloze gevallen en geestesziekten. De seizoenen en jaren flitsten Blazkowicz voorbij terwijl medepatiënten door Duitse soldaten opgehaald werden. Jaar na jaar hetzelfde tafereel tot de nazi-Duitsers geen voordeel meer zagen in de kliniek …

Naar boven afronden

Gedreven door nazi-haat, en ook een beetje omdat de gekidnapte hoofdverpleegster Anya een bom van een vrouw is, biedt Blazkowicz een laatste keer weerstand. De eerste soldaat maakt onze moordmachine af door een mes in de schedel van de kraut te planten, de tweede krijgt een open keeloperatie terwijl de volgende twintig soldaten lood in de aderen gepompt krijgen. Hoewel Blazkowiczs lichaam nog stroef beweegt, is nazi’s vermoorden nooit zo leuk geweest voor hem.

Terwijl er jaren verstreken zijn, bevinden we ons in Wolfenstein: The New Order nog steeds in een vertrouwd WO II-biotoop maar dan in de jaren ’60. Waar Blazkowicz zich in de toekomst begeeft, weten wij maar al te goed dat wij een alternatieve jaren ’60 voorgeschoteld krijgen. Een handvol basisprincipes van het aloude Wolfenstein-recept zijn gehandhaafd gebleven, al werd The New Order voorzien van een heleboel up to date-mechanismen zoals we vandaag de dag van doorsnee shootergame mogen verwachten. Oud én nieuw dus. Oud, niet omwille van het feit dat het vroeger beter was, maar wel om deze titel nostalgisch te houden. Hersenloos nazi’s afknallen terwijl we ammo en healthpacks nog als vanouds zelf van de vloer moeten halen, typeerde de vorige games en mag uiteraard niet ontbreken in deze The New Order. Geen automatisch-verzamel-alles-maar-wat-er-op-de-grond-ligt mechanisme, je raapt zelf op wat je wil. Voor nieuwkomers kan dit behoorlijk vervelend klinken, maar oude rotten kunnen deze aanpak meer dan appreciëren.

Verder mag je van een shooter anno 2014 verwachten dat wanneer je hoofdpersonage veel schade incasseert, zijn gezondheid automatisch terug wordt hersteld. Het zal je daarom niet verbazen dat The New Order ook hier een gezonde mix tussen old- en new-school heeft gevonden. Staat je teller op 19 voor je dekking vindt, dan klimt die terug naar 20. Staat 'ie op 11, dan gebeurt net hetzelfde. Soms is het dus beter niet te wachten tot de teller op 7 staat, want 10 is dan het maximale dat je uit je gezondheidsmeter kan halen. Op zoek gaan naar een verbandkistje met het typische rode kruis erop is de enige mogelijkheid wil je die gezondheidsmeter de hoogte in krijgen. Een overpower – waarbij je levensbalk tot ver boven de honderd kan uitreiken maar wel stilaan aftelt - van je gezondheidsbalk is vanzelfsprekend ook weer aanwezig.

Het zijn stuk voor stuk gepimpte old school-elementen, al introduceert MachineGames een heerlijk nieuw coversysteem. Geen heruitvinding van het warme water – dat meestal faalt - maar een coversysteem dat echt werkt. Blazkowicz gaat zowel schuin als recht altijd perfect vanzelf leunen, wat je een gigantisch voordeel geeft in vuurgevechten. Vergeet echter niet dat bepaalde nazi-robots voldoende krachtige wapens hebben waarmee een muur of staalplaat als sneeuw voor de zon verdwijnt.

Paal en perk

Over vijanden gesproken. Soldaten vinden we in alle maten en gewichten, maar één ding is zeker: de robot-rottweilers met de omvang van een bizon zijn geen lachertje. Gezien hun mechanische aard zijn ze niet zo wendbaar, wat hun enorm incasseringsvermogen zal compenseren. Hierop slim anticiperen is een must, al kan je best sommige mechanische beestjes gewoon uit de weg gaan. Gewone soldaten zijn nog de eenvoudigste, maar een commandant kan redelijk snel roet in het eten strooien. Deze hooggeplaatste militairen hebben rechtstreeks radiocontact met een dispatch die op bevel een massa nieuwe troepen kan afleveren. Bevind jij je in dergelijke situatie, dan heb je een tweetal mogelijkheden om je hachje te redden: kiezen om te sluipen of de frontale aanval.

Ontwikkelaar MachineGames verplicht je niet bepaalde stukken in stealth te spelen al laat de gameplay dit wel toe. Als je echt wil – we kunnen wel aanraden dat je eerste de commandant uitschakelt voor hij alarm kan slaan – kan je als een ware hersenloze maniak de levels doorkruisen. Zoals daarnet aangehaald kan je wel extra troepen verwachten wanneer de vijand je opmerkt, iets wat je niet hebt wanneer je als een echte sluipmoordenaar de krauten een voor een de keel oversnijdt. Beide speelstijlen worden trouwens beloond met perks. Pomp tachtig vijanden vol lood terwijl je in cover zit en je zal sneller je wapen kunnen herladen of haal twintig vijanden onderuit door een mes in hun rug te planten en je zal nog stiller je vijanden kunnen besluipen. Perks zijn dus geen verplichting om te halen al motiveren ze je wel om een bepaalde speelstijl uit te proberen.

In totaal zijn er vier luiken waaronder deze perks vallen. In stealth ligt de focus op het sluipen en krauten vermoorden zonder een alarm te laten afgaan. Headshots, cover en kleine vuurwapens hebben een invloed op de Tactical-perks. Een magazijnupgrade of je wapens sneller herladen, zijn maar enkele van de vrij te spelen extra’s. Assault en een wapen in elk hand gaan hand in hand terwijl granaten centraal staan in Demolition. Al deze perks zijn blijvend dus ook wanneer je van zin bent het spel meerdere keren uit te spelen. De beloningen zijn ernaar en zeg nu zelf, in alle hoofdstukken aan één stuk lood pompen in nazi’s of als Solid Snake doorheen een kasteel sluipen wil toch niemand in een Wolfenstein-spel?

Panic room

Aan het begin van The New Order kan je enkel beroep doen op een eenvoudig handwapen en mes. Vordert het spel, dan zal een aanvalswapen, shotgun, Marksman en exotisch snij- en lasbrandpistool vrijgespeeld kunnen worden. Heel wat wapens laten toe om er een in elk hand te dragen om een echte loodstorm te ontketenen. Hier en daar zal je kluizen vinden die je met een minigames kan kraken. Zeker doen, want soms vindt je er upgrades voor wapens in. Een granaatwerper voor je machinegeweer of een geluidsdemper voor je handwapen zijn maar enkele van de tientallen vrij te spelen uitbreidingen. Het lastuig lijkt in het begin van het spel een nutteloos wapen, maar met enkele upgrades kan het een echt krautenverslinder worden.

Ander mogelijk lekkers dat te vinden is, is de blijvende eigenschap die tien procent aan je maximum gezondheid of lichaamspantser toevoegt. The New Order zou geen rasecht Wolfenstein-spel zijn mocht er niet nog meer te verzamelen vallen. Per hoofdstuk zijn er Enigma-codes, gouden voorwerpen en brieven te vinden. Er is minstens één verborgen ruimte per spel dat enkel te activeren valt door een subtiele in-game hint. Zo staat het zwaard van een stenen ridder vergeleken met de rest van de bende wel heel schuin. Plaats je het recht, dan opent er een geheime deur achter een schilderij. Kraak je de geheime Engima-codes, dan speel je enkele bonusmodes vrij waaronder 99, Ironman, Walk in the Park en Hardcore. Je kan elk hoofdstuk opnieuw spelen voor het geval je er eentje gemist hebt, al kan je best de verhaallijn tweemaal uitspelen. De moeilijkheidsniveaus zijn zoals vanouds volgende: "Can I play, Daddy?”, "Don't hurt me.", "Bring 'em on!", "I am Death incarnate!" waarbij de eerste de eenvoudigste en de laatste de moeilijkste is.

Je beslissing zal je heel het verhaal door achtervolgen en hierdoor pusht MachineGames je richting een tweede speelbeurt.

Eenzaat

Meerdere malen het spel opnieuw spelen is eigenlijk een must gezien je aan het begin van het spel de keuze moeten maken welke soldaat je in leven houdt. Kies je voor Wyatt, dan zal je eenvoudig deuren kunnen kraken en vooral pantserupgrades vinden. Gezondheidsupgrades en de mogelijkheid om beter met elektronica om te gaan, krijg je als je Fergus in leven houdt. Je beslissing zal je heel het verhaal door achtervolgen en hierdoor pusht MachineGames je richting een tweede speelbeurt. Een tweede maal het spel voltooien, is trouwens aan te raden, want een multiplayer ontbreekt. Uitgever Bethesda Software hoopt met de bijgeleverde betacode voor de Doom 4-multiplayer later dit jaar de pijn te verlichten.

In ruil krijg je wel een ijzersterk spel met een verhaal dat er niet tijdens korte tussenfilmpjes doorgejaagd wordt. De totale spelervaring is van torenhoog niveau mede dankzij memorabele personages als Frau Engle. Deze vijfenvijftig jaar oude kampcommandante met een voorliefde voor verwijfde toyboys zal meermaals Blazkowicz' pad kruisen en wanneer ze dat doet, zal je het geweten hebben. Ook op vlak van grafische beelden scheert The New Order hoge toppen. Ongeacht op welke console je The New Order zal spelen, het spel zou volgens de ontwikkelaar aan een vloeiende 60fps draaien. De PlayStation 4 toonde zich in elk geval heer en meester, want geen enkele maal werden er framedrops opgemerkt tijdens het reviewen van dit spel. Sommige texturen van kleine objecten konden beter, maar de id Tech 5-engine heeft de next-gen overstap goed verteerd. Ook voor variëteit en vormgeving scoren de levels het maximum en de soundtrack is er eentje om duimen en vingers van af te likken. Af en toe zagen we grafische bugs, maar een wandeling op het maanoppervlak – en dan zwijgen we nog van de easter eggs - maakte dit meer dan goed!

Releasedatum
20/05/2014
Beschikbaar voor
9,0
Reviewscore
User scoreAl 1 stem
8,7

Conclusie van Jonathan

Wolfenstein: The New Order is een dijk van een spel. Niet enkel ziet het spel er grafisch top uit op eender welk platform waarop je het spel zal spelen, ook het nostalgisch Wolfenstein-gevoel keert terug. Zorgt het hierdoor voor dat The New Order een oud spel is? Hoegenaamd niet, al zullen trouwe fanaten de knipogen naar de oude Wolfenstein-games wel kunnen appreciëren. En zeg nu zelf, wie wil er nu niet nog eens een laatste keer die verrekte nazi's aan gort knallen?
  • Grafisch dik in orde
  • Ijzersterk verhaal
  • Old en new school gecombineerd
  • Veel variatie mogelijk in de manier waarop je de game speelt
  • Schitterend coversysteem
  • Elk item moet je manueel opnemen