Wolfenstein: Cyberpilot

7,0
Reviewscore
User scoreAl 0 stemmen
0

Wolfenstein: Cyberpilot

"Wolfenstein: Cyberpilot is een erg vermakelijke game, maar te kort om goed te zijn"

di 06/08/2019
Gereviewed voor PS4 door Joeri
0 reacties

Wie graag met twee zussen tegelijk aan de slag gaat, is bij Wolfenstein: Youngblood aan het goede adres. Alleen… Die game wordt niet echt goed onthaald in vergelijking met de eerder verschenen Wolfenstein-spellen. Voor de teleurgestelden heeft Bethesda nog iets achter de hand: Wolfenstein Cyberpilot. Deze keer niet met twee zusjes, maar een hacker.

In Wolfenstein: Cyberpilot sta je niet voor een lange VR-ervaring. In de plaats daarvan doorloop je in nog geen twee uur het verhaal. Voor je het goed en wel beseft, rollen de eindcredits dus al over het scherm. In die twee uur mag je wel op heel wat afwisseling rekenen. Starten wordt er namelijk gedaan met een plezante inleiding. De vertelstemmen stellen zich voor en begeleiden je voor de rest van je avontuur in het afslachten van de nazi’s. Je bent namelijk geen gewone soldaat die oog in oog komt te staan met de tegenstanders, maar een hacker die gebruik maakt van gestolen wapens: de Panzerhund, een drone en de gigantische Zitadelle.

Op zijn Panzerhundjes...

Voor je die ijzeren gevaartes kunt besturen, moet er eerst het een en ander worden aangepast. Die mechanische wapens bevatten allemaal een chip waarop software staat en die moet eerst worden gehackt. Daarvoor daal je in het vier verdiepingen tellende gebouw af naar de benedenverdieping vanuit je rolstoel. In enkele minuten is de klus geklaard, waarna je naar de bovenverdieping gaat om met het pas gerepareerde speelgoed aan de slag te gaan. Nazi’s verbranden, aan flarden schieten en uiteen doen spatten staan hierbij allemaal op de planning. Dit alles in het Parijs van de jaren tachtig want het verzet rekent op jou.

Het laatste level, ja er zijn er maar vier, is het leukste van de vier.

De eerste robot waarmee je wat mag spelen, is de Panzerhund. Dit vuurspuwende gevaarte was een schrik voor elke geallieerde soldaat en nu dus ook voor de nazi’s zelf. Met deze moordzuchtige stalen robothond doorkruis je de straten in Parijs terwijl je elke nazi letterlijk in vuur en vlam zet. Loop je teveel schade op? Niet bijzonder erg: koppel je controller in de virtuele cockpit aan en daar verschijnen kleine drones die her en der wat laswerk verrichten om het nogal groot uitgevallen schoothondje weer op te lappen. De Panzerhund spuwt niet enkel vuur. Door op de paniekknop te drukken, vuur je een schokgolf af die de vijanden even verstijft. Dit kan wel het verschil betekenen tussen leven en dood. Ook rammen kan het beestje als de beste.

Vlotte besturing

Na de Panzerhund volgt de drone. In dit level ga je vooral in stealth te werk, want eens je wordt opgemerkt is de drone geen lang leven beschoren. In dit level ga je in een basis te werk om enkele zaken op te blazen en de nazi’s dus een ferme slag in het gezicht te geven. Ook pc’s hacken staat op de planning. Daarnaast mag je al hackend je ding doen om liften te bedienen. De beste strategie met de drone is om de nazi’s één voor één aan te pakken en daarbij gebruik te maken van een van de functies van de drone: voor enkele seconden kan je onzichtbaar worden en kan je zo ongezien langs de tegenstanders glippen. Ideaal als er wat teveel ogen richting het plafond gericht zijn.

Het spel is dus erg lineair, maar dat stoort niet.

De Zitadelle, een gigantische mech, staat als laatste op de planning. Een raketwerper en mitrailleur zijn de wapens waarmee je het de nazi’s ontzettend moeilijk maakt. Als Zitadelle kom je echter ook voor een pak mechanische vijanden te staan en die gaan net iets moeilijker neer dan een nazi van vlees en bloed. En hoe lomp zo’n mech ook mag zijn, de besturing werk erg vlot met de PlayStation Move-controllers. Je neemt er een in elke hand en daarbij heb je heel wat bewegingsvrijheid. Indien je met de DualShock 4-controller speelt, ben je echter een stuk beperkter.

Wolfenstein: Cyberpilot is te kort

Het laatste level, ja er zijn er maar vier, is de leukste van de vier. Hierin ga je met alle drie de verschillende robots aan de slag, al heb je niet de vrijheid om te kiezen met welke robot op welk moment. Het spel is dus erg lineair, maar dat stoort niet. Wat wel stoort, of beter gezegd jammer is, is dat Wolfenstein: Cyberpilot te kort is. De speeltijd klokt de twee uur niet aan en dat is bijzonder jammer, gezien het best wel een vermakelijk spel is. Grafisch kon het misschien ook iets beter, maar ook dit is niet storend. Het blijft namelijk in eender welke omstandigheden leuk om nazi’s af te maken.

 

Releasedatum
PC : Q3 2019
Beschikbaar voor
7,0
Reviewscore
User scoreAl 0 stemmen
0

Conclusie van Joeri

Wolfenstein: Cyberpilot is een erg vermakelijke game, maar te kort om goed te zijn. Dat zorgt er wel voor dat er van repetitiviteit geen sprake is en het spel op geen enkel moment gaat vervelen. Je neemt dan niet in hoogsteigen persoon deel aan de oorlog op het veld zelf, maar gebruikt je kunde om via hacks een verschil te maken en het verzet te helpen. Succes!
  • Heel wat afwisseling
  • PS Move-besturing werkt erg goed
  • Erg actievol
  • Heel kort
  • Niet altijd even scherp