The Witcher 3: Wild Hunt

9,7
Reviewscore
User scoreAl 5 stemmen
9,9

The Witcher 3: Wild Hunt

'Waar voor je geld' geherdefinieerd

vr 29/05/2015
Gereviewed voor PC door Michael
0 reacties

Zouden gameontwikkelaars eigenlijk gelukkig zijn met de hype die rond hun games wordt gecreëerd? Wanneer de community vooraf lovend is, blijkt de kans namelijk reëel dat men na de lancering moet constateren dat het spel niet aan die torenhoge verwachtingen voldoet. Mede daarom besloot CD Projekt RED wellicht om The Witcher 3: Wild Hunt pas te releasen toen elk haarfijn detail geoptimaliseerd was. We doolden ondertussen zo’n tachtig uur rond doorheen middeleeuws uitziende steden en dompige moerrassen. Slaagt de meest geanticipeerde game in jaren erin ons tot tranen toe te ontroeren? Jawel, snif…

Als ontwikkelaar een RPG ontwikkelen, is een complexe bedoeling. Om een project aanzien te geven, wordt vaak de grootte van de spelwereld als bepalende factor in de kijker gezet. In het slechtste geval is dat het begin van frustraties en een reden om de game in de vuilbak te gooien. Tientallen vierkante kilometers om te verkennen; het lijkt uitnodigend, maar er moet iets te beleven zijn. Daar slaan we de spijker op de kop: in The Witcher 3 krijg je geen moment rust voorgeschoteld. Welke weg je al paardrijdend verkent of welk pad je ook bewandelt, overal word je door nieuwe uitdagingen of interessante bewoners opgewacht. Het is een val waar ook wij intrapten: het is allesbehalve evident om in de hoofdqueeste progressie te boeken, want achter elke hoek verschuilt ontwikkelstudio CD Projekt RED iets intrigerend. Een spraakwaterval die je als ‘knap dat vuile klusje eens op’-jongen aanziet, een geheimzinnig pad dat van de bewoonde wereld lijkt af te wijken of net een bruisende stad vol nieuwe opdrachten… Het gebeurt dat je de game opstart, twee uur later naar de echte wereld terugkeert en geen millimeter vooruitgang hebt geboekt. Althans, op papier is dat zo, want je hebt wel honderdtwintig fantastische minuten beleefd.

Standalone game

Dé hamvraag waarmee veel gamers de laatste maanden gingen slapen en ’s nachts badend in zweet mee wakker werden, “Moet je de eerste twee games hebben gespeeld om het verhaal te begrijpen,” kunnen wet met een volmondige “Neen” beantwoorden. De narratieve artiesten, dat zijn ze echt wel, hebben hun uiterste best gedaan om het verhaal voor iedereen toegankelijk en verteerbaar te houden. Dat betekent niet dat je elke anekdote zal kunnen plaatsen en dat alle personages zichzelf uitgebreid voorstellen, maar de verhaallijn zelf is ook voor absolute Witcher-leken makkelijk om begrijpen. Interactie met de honderden inwoners, waarvan velen met goede bedoelingen maar zeker ook enkele rotte appels, dompelt je echt in de game onder. De stemacteurs stellen absoluut niet teleur en zelfs de onbelangrijkste personages vertolken hun rol met verve.

Wie voor het eerst met Geralt of Rivia in aanraking komt, zal opgetogen zijn met de uitgebreide tutorialzone waarmee het spel iedereen verwelkomt. De vlotte vechtmogelijkheden worden quasi onmiddellijk uit de doeken gedaan, waarbij speciale aandacht wordt besteed aan de twee wapens én de vijf magische spreuken die je in de strijd kan gooien. Dat Geralt constant met een zilver en een stalen zwaard rondhuppelt, is dankzij de romans van Andrzej Sapkowski, op wiens neergepende escapades de franchise gebaseerd is. Daarin wordt namelijk geschreven dat de Witcher een stalen zwaard gebruikt bij opponenten die weinig weerstand hebben tegen ijzer, terwijl anderen met het zilveren steekwapen in aanraking komen. Geralt zelf vertelt in de boeken dat velen denken te weten waarom hij staal versus mensen gebruikt, maar dat niemand er goed over heeft nagedacht. Eigenlijk is het best logisch: een zilveren zwaard zou snel beschadigd geraken wanneer het met bepantsering in contact komt, terwijl dieren en andere niet-menselijke snoodaards wel makkelijker met zilver te doorboren zijn. Mysterie opgelost en daar houd je in-game dus ook best rekening mee.

Vechten gaat vlotter dan ooit tevoren

Na een uur of twintig begon het stilaan door te dringen: combat in The Witcher 3: Wild Hunt is versimpeld in vergelijking met de vorige game. Er zijn uiteraard momenten waarop je goed moet nadenken en alle mogelijkheden moet benutten, maar doorgaans volstaat het om blindelings op de actieknoppen te beuken. Koppel daar de ontwijkmanoeuvres aan die eveneens tijdens de tutorial aan bod komen en je zal negentig percent van de gevechten moeiteloos tot een goed einde brengen. Is dat een minpunt? Goh, terugkerende Witcher-fanaten zullen het misschien te makkelijk vinden om zichzelf een weg doorheen druk bezette gebieden te banen, maar de focus verschuift simpelweg naar het verhaal en dat is om duimen en vingers van af te likken.

Verdwalen in de activiteiten

De gigantische open wereld waarmee we de review op gang trapten, herbergt veel geheimen en om die allemaal te ontrafelen, zal je veel geduld moeten hebben. Minder verborgen zijn de honderden grondstoffen die je pad kruisen. Geralts rugzak is niet oneindig groot en uiteindelijk zal je een selectie moeten maken van de voorwerpen waarmee je op pad gaat. Alchemy-drankjes komen altijd van pas en smeden helpen je tegen een correcte verloning aan goede wapens. In de begingebieden kan het iets moeilijker zijn om jezelf van goede upgrades te voorzien, wat wel een tikkeltje frustrerend kan worden aangezien je wel reeds plannen voor level 20+ kan vinden.

Wanneer je denkt alles in de magische, uitgebreide wereld gezien te hebben, maar nog niet met Gwent in contact ben gekomen, moet het verslavendste nog komen. Dit in-game kaartspel lijkt simpel, maar eenmaal je je erin verdiept zal je tientallen deck-mogelijkheden ontdekken. In elke nederzetting wachten gemotiveerde kaarters op een duel met de enige echte Butcher of Blaviken (Geralts bijnaam die hij eigenlijk onterecht kreeg aangesmeerd) en bij winst strijk je steeds weer een leuke beloning op. Ook paardenraces behoren tot je takenpakket, want daarmee kan je upgrades zoals nieuwe zadels verkrijgen om de ritten bovenop Roach nog een tikkeltje aangenamer te maken.

Geralts queeste bestaat natuurlijk uit het vinden en beschermen van zijn adoptiedochter, Ciri. Hij staat er niet alleen voor en wordt bijgestaan door terugkerende personages, maar zoals gezegd zullen ook Witcher-maagden al gauw begrijpen wie wie is. Het overgrote merendeel zijn dames die het functioneel naakt niet vrezen en de portie seks waarover vooraf zo druk werd gespeculeerd, wordt niet geschuwd. De relatie met Dandelion, een man voor alle duidelijkheid, is vooral narratief getint aangezien de bard regelmatig het verhaal verduidelijkt en extra pigment aan het geheel toevoegt. Ondanks het feit dat The Witcher 3: Wild Hunt een single player-spel is, zal je je zelden tot nooit echt alleen voelen. Er zijn mensen die op je wachten, dingen van je verwachten, en zo is er altijd iets om naar toe te werken.

PC master race?

Er zijn natuurlijk nog elementen in de game waarvoor we onze hoed afzetten. Onder meer het Talent-systeem is zo diepgaand dat het zelfs een tikkeltje té kan aanvoelen, maar vooral grafisch weet de pc-versie ons omver te blazen en daarmee sluiten we dan ook graag af. Zowel op een GTX780 als een minder presterende HD7870 draait de game vlot. Inboeten aan grafische kwaliteit moet je natuurlijk wel, maar dan nog ziet de game er belachelijk goed uit. Enkel laadschermen zullen een pak langer op je scherm kleven indien je over een minder performante grafische kaart beschikt, maar die zijn zeldzaam dus daarvoor moet je de game zeker niet in het winkelrek laten liggen. Het kolkende water, dansende grassprietjes, Geralts groeiende baard verdorie: de pc-versie van The Witcher 3 is grafisch echt wel superieur in vergelijking met Xbox One en PlayStation 4. Dat merkten we tijdens previewevenementen en ook in de huiskamer is het verschil groot.

Releasedatum
19/05/2015
Beschikbaar voor
9,7
Reviewscore
User scoreAl 5 stemmen
9,9

Conclusie van Michael

Heb je een gaming-pc, en hou je van een diepgaande RPG waarmee je makkelijk 150 uur zoet bent? Dan is The Witcher 3 jouw geld waard. Intrigerend, sexy, een tikkeltje complex en vooral erg uitgebreid: wauw. Een diepe knieval voor CD Projekt RED is zeker op z’n plaats. Jammer dat de combat misschien dat tikkeltje te makkelijk is geworden, maar dat weerhoudt ons niet om Geralts epische finale met een topscore te feliciteren.
  • Gigantische wereld
  • Overal iets te beleven
  • Gwent is topgame in een topgame
  • Meeslepend verhaal en ditto ontknoping
  • Al de rest in de game