Wasteland 3

9,0
Reviewscore
User scoreAl 0 stemmen
0

Wasteland 3

XCOM bewees en deze Wasteland 3 bevestigt: old-school rpg- en turn based combat hebben na een kwart-eeuw nog niets aan kracht ingeboet. Als het goed gedaan wordt toch. Maar zelfs als je dat roemrijke verleden negeert, dan nog hou je 80 uur zalig taai en vaak hilarisch spelplezier over.

In 1988 maakt Brian Fargo met het originele Wasteland het eerste post-apocalyptische videogame. Het ging over een groepje Rangers in Arizona, die iets van een beschaving probeerden herop te bouwen, in een wetteloze, meedogenloze wereld vol barbaren, opportunisten, mutanten en moorddadige robots. Een rollenspelbeleving zonder magiërs, ridders en draken, maar met roestige shotguns, drugs en hackers. Een ‘frisse’ wind, een hit en uiteindelijk een klassieker.

Verloren en herwonnen

Fargo (die ook nog die andere legendarische The Bard’s Tale-reeks maakte) verloor de naam Wasteland aan zijn uitgever, noemde zijn spirtuele opvolger Fallout en schreef opnieuw geschiedenis. Toen hij vele jaren later Wasteland terugwon en intussen Fallout al had doorgespeeld, maakte hij Wasteland 2. Ik kan iedereen die 60 tot 80 uur op overschot heeft, de Director’s Cut daarvan absoluut aanraden. Een bescheiden old school monument met geweldige personages, uitstekende dialoog, humor, diepe rpg-fundamenten, uitdagende turn- en party-based combat, beslissingen die verassende en vaak fenomenale impact op verhaal en gameplay hebben … kortom alles wat je ook in Wasteland 3 krijgt. Maar dan op nagenoeg elk vlak zelfs nog iets beter.

Wasteland 3 geeft nieuwkomers niet het gevoel dat ze dingen missen die veteranen van de voorganger wel oppikken. Sommige personages duiken op en er zijn verwijzingen naar hoe het daar in de radioactieve woestijnen van Arizona allemaal nog-net-niet-helemaal op een complete ramp uitdraaide. Maar dit is een volgend hoofdstuk en daarin krijg je vooral nieuwe Rangers te spelen en deze keer in het veelal ondergesneeuwde Colorado richten. Daar heeft een lokale krijgsheer, de Patriarch, problemen met zijn opstandige kroost. In ruil voor hulp van een Ranger-delegatie, belooft hij Arizona voorraden die daar het verschil tussen leven en uitsterven maken. No pressure.

Wespennest

Uiteraard blijkt Colorado een wespennest van politieke intriges, een half dozijn facties met hun eigen smerige tot ronduit ziekelijk gestoorde agenda en een stevige dosis andere uitdagingen. In het begin lijkt het duidelijk: help de Patriarch, bouw het Rangers hoofdkwartier uit dat hij je geeft en waag je eventueel wat zijmissies om je partyleden van nog meer exp, loot, skills, perks en andere shizzle te voorzien. Het is natuurlijk onmogelijk om bij iedereen een even goeie reputatie te krijgen, dus duurt het niet lang voor je die eerste moeilijke keuze moet maken.

De tweede volgt niet veel later en bij de derde had je niet eens door dat je een beslissing nam. Terwijl die er wel voor zorgt dat een heel ministadje uitgeroeid wordt … en je een paar van de betere handelaars uit de spelwereld voor altijd kwijt bent. Want Wasteland 3 kan op heel verschillende manieren aflopen. Je keuzes in het eerste derde van de game kunnen je een totaal andere laatste derde opleveren. Er zijn meestal zoveel dialoogopties dat je langer nadenkt dan je gewoon bent in een rpg. En zelfs dan nog draait het meestal anders uit dan je anticipeerde. Na een tijdje ga je gewoon met de flow van wat je eigen geweten of ambities je aangeven. Zeker wanneer ook nog ’s je hoofdmissie en loyaliteit op losse schroeven komen te staan.

Gotta love them rednecks

Dat geldt ook voor hoe je je team samenstelt en met gear, abilities en perks uitrust op een manier die dus niet toevallig op Fallout lijkt. Terwijl de dialoog in de voorganger nog enkel in tekst weergegeven werd, is die nu helemaal ingesproken. En volgens mij verdienen zowel de schrijvers als de stemacteurs een staande ovatie. Het is sinds Borderlands 2 geleden dat ik nog zo vaak en zo hard met een game gegrijnsd tot luidop gelachen heb. Alsof iemand een feestje registreerde waarop Tarantino, de jongens achter South Park en een bende inteelt-rednecks in drank en drugs doken. De game zit ook zo vol popcultuur-referenties dat je weet dat voor elke die je opvangt, er drie ongemerkt passeerden.

Het turn-based combatsysteem is zo oud als de oude (en nieuwe) XCOM games, met actiepunten die je verdeelt over verplaatsingen en offensieve, defensieve of andere handelingen. Meer dan in die XCOM games zijn de opties die je hier hebt om elke confrontatie in je voordeel te draaien of te helemaal te ontwijken. Dat kan via de dialoogopties, het afspeuren van de omgeving op alternatiever routes of een van de vele specifieke skills van je partyleden,.. Oké, vaak ontdekte ik zo’n alternatieve route/aanpak pas achteraf, maar dat ligt aan mij, niet aan de game.

Geen micromanagment

Een geweldige verbetering tegenover de voorganger - en een voorbeeld voor elke game in dit genre - vind ik de gedeelde inventory. Zo zit je niet de hele tijd munitie en opgepikte loot tussen de individuele rugzakken van elk personage te verhuizen. Net zo welkom is dat wanneer je je hele party over de map laat rennen en je klikt bijvoorbeeld op een gesloten deur, dat diegene met de lockpick-skill automatisch aan het werk gaat. Hetzelfde met te hacken computers, af te dreigen vijanden, te ontdekken en ontmantelen boobytraps, enzovoort.

 

Laadschermen alsof het 2005 was

Je hebt intussen begrepen dat ik vrij enthousiast ben over Wasteland 3. Maar toch een paar puntjes van kritiek. Ook al zou er bij de day one patch een en ander opgelost worden. Ik speelde op een killer pc en dan nog keek ik vaak tegen te lange laadtijden aan bij die frequente overgangen tussen verschillende mapdelen. Het is ook niet altijd even duidelijk hoe je van de ene locatie naar de andere raakt of waar je die ene persoon op die locatie juist vindt. Heel af en toe liep een van mijn partyleden vast tijdens een gevecht en geloof me, dan kan je maar beter niet te lang tevoren een quicksave gemaakt hebben. Missie-brekende bugs kwam ik echter niet tegen.

 

70 uur later

Ik heb momenteel 70 uur op de teller staan en voel dat de finale nadert. Ik voel ook dat het lang geen smetteloze happy ending wordt. Waarschijnlijk doe ik eerst nog twee side missions om daar hopelijk nog wat gear en een hoger level uit te puren voor een recente gedwongen wissel in mijn partysamenstelling. Mijn volgende review mag een kortere game zijn, maar voor deze game was – met uitzondering van die laadschermen – elke seconde de moeite. En die bizarre soundtrack, jongens toch, ik geloofde eerst niet dat het de vaste muziekman van Tarantino is die er verantwoordelijk voor zou zijn. Wel dus. Oh ja, er is ook een coop-modus en hoewel die voor bevriende spelers vast een meerwaarde betekent, heb ik die niet uitgeprobeerd.

Releasedatum
08/28/2020
Beschikbaar voor
9,0
Reviewscore
User scoreAl 0 stemmen
0

Conclusie van Raf

Wasteland 3 is een geweldige game, met oog voor detail, robuuste rollenspelfundamenten, diep-tactische combat vol slimme alternatieven, een sterk verhaal, ijzersterk en vaak hilarische dialogen, liters bloed, roest en onschuldige slachtoffers. Goed voor ruwweg 80 uur spelplezier waar je een jaar later nog eens doorheen wil ... maar dan op een andere manier.

  • Toegankelijk voor nieuwkomers
  • Veel keuzes
  • Geweldige dialogen
  • Gedeelde inventory
  • Knappe visuals
  • Lange laadtijden

Commentaar toevoegen

Log in or to post comments