Warhammer 40.000: Dawn of War III

7,8
Reviewscore
User scoreAl 2 stemmen
4,2

Warhammer 40.000: Dawn of War III

100% Warhammer 40K, maar …

do 20/04/2017
Gereviewed door Raf
1 reacties

We waren fan van het eerste real-time strategiehoofdstuk in de Warhamer 40.000-trilogie. Van de tweede iets minder. Deze nummer drie is opnieuw 200% Warhammer 40K, maar spreek toch weer in een ander Dawn of War-accent. Dat vereist ietwat gewenning in de single player en gooit de gameplay helemaal om.

We geven eerlijk toe dat de eerste keer dat we Warhammer 40.000: Dawn of War III te zien kregen, we daar toen niet echt warm voor liepen. Het leek de nietsvermoedende klassieke strategiebasis op te pikken en die vervolgens te verkrachten met geforceerde mechanismen die het gebeuren een kunstmatige gameplaydynamiek opdrongen. Vreemd, voor een ontwikkelaar die met het online nog steeds populaire en veel organischer Company of Heroes 2 voor de dag kwam. Maar goed, dat was toen. Nu zijn we in een kleine 20 uur door de single player geragd en hebben we half zoveel uur in de multiplayer doorgebracht. Genoeg om er deze review uit te persen. Genoeg ook om onze eerste mening grondig bij te stellen.

Oi Ronny …

Oi Ronny. Git me boyz down, so’s we can start chompin’ deez humies”. “It’s Ronahn, not Ronny”. Dank de goden voor de Orks, de partij die met een koeienvlaaiplat Brits dialect en komisch koppige domheid als een disco-glitterbal in het bewust overdreven zwaarmoedige Warhammer 40:000-universum rondstuiteren. Dawn of War III is 110% Warhammer 40K. Het klangt, vloekt, dreunt, schokt en zindert precies zoals de fans dat verwachtten. De mix van high fantasy met brute low-tech en geavanceerde sciencefiction zit perfect in evenwicht. De single player-campagne loopt weer over van de autarchs, inquisitors, emperors, bloedwraak, ancient relics, artifacts en evils. De drie aanwezige facties – hier Orks, Eldar en Imperial Marines – zijn elkaar al millennia lang met letterlijk en figuurlijke religieus fanatisme aan het uitmoorden. Iedereen gaat old testament-stijl - of in het geval van de Orks medieval - op elkaars ass.

40.000 en we tellen nog steeds

Het verhaal draait om de legendarische planeet Acheron waar een of ander astraal superwapen de inzet is van competitie onder de facties, verraad binnen die facties en een paar onwaarschijnlijke en dus stroeve bondgenootschappen. Je speelt een kleine twintig missies beurtelings met die Imperial Marines, Orks en Eldar. Missies die halverwege meestal een andere richting inslaan of een groter stuk van de speelmap openen. Het merendeel vereist dat je een basis bouwt, een handvol geeft je een paar hoofdrolspelers die zich door een meer lineair avontuur moeten ploegen. In die laatste wegen de elites – superkrachtige heldenpersonages met gameplaybepalende speciale abilities - en micromanagement door. Dat voel je vooral in missie 12, die heet Chasing Beauty en is een bitch. De missie erop, doet iets gelijkaardigs, maar net weer anders genoeg om het boeiend te houden. Verwacht hier niet de inventiviteit waarmee Starcraft 2 een plot aan real-time strategie-scenario’s koppelde, maar ver boven de middenmaat.

De drie aanwezige facties – hier Orks, Eldar en Imperial Marines – zijn elkaar al millennia lang met letterlijk en figuurlijke religieus fanatisme aan het uitmoorden.

Hard cover en elites

De game telt een soort hard-cover mechanisme waarin netjes omlijnde zones de units die het een paar seconden onder hun controle hebben, beschermt tegen afstandswapens, maar niet tegen mêlee-units waarmee die hard-cover kan counteren. Simpel en dankzij sommige jetpackdragende mêlee-units best slim gezien, maar ik merkte dat ik die cover in 8 van de 10 gevallen negeerde. Nee, dan zijn die elites – die zich ook nog eens individueel laten upgraden met ervaring opgedaan in zowel single- als multiplayer – veel crucialer voor de gameplay. Er is heel wat verschil tussen het goedkope kanonnenvoer en de top-tier units in zowel slagkracht als incasseringsvermogen, maar de elites steken daar met kop en nek bovenuit.  Zeker in de hogere moeilijkheidsgraden maken zij het verschil tussen slagen of falen. En gaan ze toch neer, dan kan je ze na een cooldown van een minuut of twee (of vijf) weer terug het veld op droppen.

We verwachten dan ook ASAP een patch.

Elke elite is weer anders en elke partij heeft er een drietal. Krijg je zo’n elite tegenover je, dan zet je daar liefst een van jezelf voor, je concentreert het vuur van je zwaarste units erop of je ‘werkt er zo goed mogelijk rond’. Hoe meer je vertrouwt op de elites hoe meer ervaring die opdoen en dat opent dan weer opties om die elites en sommige strategieblauwdrukken te tweaken. Hier is Relic af en toe gaan lenen bij de Commanders en de bijhorende strategiedoctrines/bonussen uit Company of Heroes 2. Met het verschil dat je hier in de multiplayer niet tot het end-game moet wachten voor je de zwaarste bonus-units of tactieken kan inzetten. De multiplayer gaat niet voorbij aan doordachte meta- én microtactieken en strategieën, maar de impact van die elites maakt dat het tempo van een kort kabbelende intro al snel overschakelt naar een stormachtige confrontaties met bijhorend vuurwerkspektakel.

Een nieuw ritme

Dat is meteen ook de reden waarom beide partijen tijdens een multiplayer-wedstrijd door een paar stappen gedwongen worden voor ze effectief de vijandelijke core kunnen aanvallen. Er moeten eerst shield generators en daarna turrets vernietigd worden, dan pas kan die core onder vuur genomen worden. Daarbij wordt tijdens zo’n match elke tien minuten een volgende ‘escalation fase’ ingeluid. De eerste geeft je 25% van de waarde van elke unit die eraan gaat terug. De vierde en laatste geeft je +150% resource inzameling, +150% health voor je gebouwen en +75% health voor je listening posts (defensieve geschutskoepels die je op resourcepunten kan bouwen).

De elites en die fasen zijn cruciale onderdelen van elke multiplayermatch en vereisen verdomd veel gewenning. We merkten dat we na ruwweg een kwartiertje onze aandacht voor standaard-units begonnen te verliezen en alles op die elites en tier II of liever nog tier III inzetten. Op zich een strategie waar meer ervaren spelers weer van terug komen. Zelfs de ‘zwakste’ line units hebben hun voordelen en kunnen in de handen van een goede microspeler de tegenstander tot reageren dwingen waardoor die het initiatief alvast gedeeltelijk moet opgeven.

100% Warhammer 40K, maar …

We gaan eruit met een kleine kanttekening over de visuele kant van de zaak. Het Warhammer 40.000-universum is met zijn ongelikte, ietwat primitieve table-top origine makkelijk perfect naar een digitale weergave te vertalen. Het is zelfs een uitdaging om er iets van te maken dat niet doet denken aan de graphics die tien jaar geleden als high-end golden. De makers compenseren dat met knappe animaties en een shitload aan speciale effecten. Dat doen ze uitstekend … op voorwaarde dat je een killer van een pc-configuratie hebt, want deze game had volgens ons veel beter, op hogere settings en vlotter moeten kunnen draaien dan het nu doet. Dat eigen Company of Heroes 2 (oké dat doet het met minder schermvullende meteoorbombardementen en andere Hollywood-effecten) laat veel mooiers zien op minder krachtige machines. Op die momenten na dat je framerate begint te hikken, doet spelen op minder dan de allerhoogste setttings weinig of niets af aan de fun, maar het is slordig voor een ontwikkelaar die beter kan. We verwachten dan ook ASAP een patch.

 

Releasedatum
27/04/2017
7,8
Reviewscore
User scoreAl 2 stemmen
4,2

Conclusie van Raf

Dawn of War III is ons heel wat beter bevallen dan de game in de aanloop naar release deed vermoeden. De toon zit precies goed. Het verschil tussen de speelbare partijen ook. Het ziet er helemaal Warhammer 40K uit, maar draait iets minder vlot dan gehoopt. De singleplayer garandeert 16 tot 20 uur herspeelbare Warhammer-ongein. De multiplayer vereist wat gewenning, maar de keuzes die de ontwikkelaar hier maakte zet de game wel apart van de rest van het veld.
  • Degelijke single player
  • 100% Warhammer 40K in toon en look
  • Goeie mix en diversiteit van speelbare facties
  • Humor
  • Elites aanvankelijk te overpowered
  • Moet vlotter kunnen draaien op minder krachtige pc’s
  • Strak ritme multiplayer vereist gewenning

1reactie

Een RTS waar ik al zeer lang naar uit kijk . De game krijgt gemiddeld 7.5 tot 8 kwa score . Dit wordt genieten

Rating:0