Vampyr

8,0
Reviewscore
User scoreAl 0 stemmen
0

Vampyr

Wanneer je leven een nachtmerrie wordt...

di 05/06/2018
Gereviewed door Praga
0 reacties

Met het verrassende Remember Me, een onterecht ondergewaardeerde titel, en het intrigerende Life is Strange, wist de Franse studio Dontnod Entertainment zich op de kaart te plaatsen. Met Vampyr doet het team opnieuw een gooi naar succes, én kiest het weer voor een ander genre.

PLUS

Speelt als een interactieve detectiveroman

Vampyr kan ik het best omschrijven als een interactieve horror- en detectiveroman, met daarin een dikke snuif Sherlock Holmes, Agatha Christie en Hercule Poirot. Met mijn dikke speurneus doorzoek ik lijken, gebouwen, vuilbakken en meubilair op zoek naar aanwijzingen. De wil om steeds dieper te graven in de verhaallijn, tot op het bot te gaan van het mysterie en het uiteindelijk ook te ontrafelen zijn mijn persoonlijke drijfveren. Cool hier is zeker en vast de detectivemodus, mijn vampiric senses, die me toelaat de geur van bloed te volgen.

Een onderling verbonden sociaal web

Elk personage dat ik tegen het lijf loop heeft iets te vertellen dat me kan helpen bij mijn zoektocht, en is daarbovenop gerelateerd tot een ander personage in de spelwereld. Raak ik de juiste snaar bij die ene persoon, dan scoor ik een hint die me bij een ander personage weer een voordeel oplevert, me verder helpt in de hoofdverhaallijn of goed is voor een side quest. Tip van het huis, voor je er nog maar aan denkt je tanden in iemand zijn nek te planten, kan je maar beter even checken wat zijn/haar relatie is tot bepaalde personen in het verhaal. Eens je besloten hebt iemands halsslagader over te bijten, is er geen weg meer terug en heeft dit een impact op onderlinge relaties tot zelfs een hele wijk...

Vampyr draait op de Unreal Engine en de visuals zijn sfeervol en scherp, met een hoofdpersonage dat een fameuze karakterkop heeft.

Gelukkig is er ook hier een handigheidje in Vampyr. Het Londen van 1918 dat je doorkruist heeft een paar tientallen personages met een dragende rol, die je van kant kunt maken om je bloeddorst te stillen. De vraag is alleen wié je je hoektanden in zijn of haar halsslagader zet: daarvoor is er een handige tabel voorhanden van alle personages die je pad kruisen, zodat je weloverwogen morele keuzes kunt maken. In Vampyr is het niet de vraag óf je gaat moorden, maar wíe je zult vermoorden.

Vampyr bevat een onderling verbonden sociaal web.

 

Sfeervol en scherp

Vampyr draait op de Unreal Engine en de visuals zijn sfeervol en scherp, met een hoofdpersonage dat een fameuze karakterkop heeft. De gekozen tekenstijl is ook bepalend voor de sfeer; er hangt een duistere, ziekelijke stemming over de hele game en zijn omgeving, waardoor je de molm in de muren en daken van het verweerde Londen bijna ruikt. Opzoekwerk leerde me ook dat de makers zich lieten inspireren voor deze visuele stijl door surrealistische schilderijen van de contemporaine Amerikaans-Britse schilder Phil Hale.

Idem voor de stemacteurs en de soundtrack die bijdragen tot de algemene sfeer. Er wordt in Vampyr heel wat afgebabbeld, het is dus best een opsteker dat de diverse personages er goed uitzien, de lipsync redelijk goed, maar niet perfect zit, het verhaal boeiend genoeg is en het stemmenwerk van een goed, en lekker Brits accent voorziene kwaliteit is. Het komt de kwaliteit en beleving alleen maar ten goede.

Aan sfeer en sfeervolle locaties zeker geen gebrek in deze game.

Uitgebreide RPG-elementen

Door het succesvol afronden van quests, side quests, het doden van tegenstanders, enzovoort verdien ik XP waarmee ik in level stijg. Deze kan ik, in mijn over Londen verspreidde schuilplaatsen, gebruiken om nieuwe moves vrij te spelen zoals Spring waarmee ik vanop afstand een tegenstander kan verrassen. De passieve skills zijn goed om mijn stamina- en bloedkwaliteit te verhogen, mijn vampiertanden te pimpen en research te bevorderen.

In mijn schuilplaats kan ik items craften, mijn wapens upgraden, serums en medicijnen brouwen die anderen (of mezelf) kunnen helpen. Vervelend is wel dat ik, in tegenstelling tot andere RPG's niet on the fly kan levellen maar steeds weer naar mijn hide-out moet, en er een nachtje moet rusten om te kunnen levellen. Terwijl ik rust krijg ik een overzicht van de impact van mijn daden op de buurt/personen waar ik mee in contact kwam.

Je kan je personage helemaal pimpen naar je speelstijl.

Morele keuzes hebben effectief een invloed

Ik ben een dokter, die een dokterseed gezworen heeft, en kan dus niet zomaar iedereen wanneer ik bloed nodig heb of daar gewoon zin in heb, de nek overbijten. Dit heeft een invloed op onderlinge relaties, personages die later nog van pas kunnen komen in het verhaal en zeker en ook op de Londense wijken waarin ik vertoef. 

In Vampyr is het niet de vraag óf je gaat moorden, maar wíe je zult vermoorden.

Elk van de vier hoofddistricten heeft een gezondheidsstatus die is gebaseerd op het aantal levende, overleden en zieke burgers. Reid kan de status op peil houden door zich spaarzaam te voeden en de bevolking te genezen met de medicijnen die hij kan maken. Als de gezondheidsstatus te laag wordt, gaat het district verloren aan bovennatuurlijke wezens, samen met alle missies, winkels en burgers in het gebied. Ook wanneer alle districten in Londen zijn gevallen is de game nog te voltooien, maar dan wel met een einde dat past bij dergelijke gewetenloosheid.

In mijn hide-outs kan ik mijn skills en wapens upgraden, levellen en potions brouwen.

Diversiteit aan tegenstanders

Met die tientallen betekenisvolle personages in het hele Londen van 1918 kom je er natuurlijk niet. Daarom kun je het ook aan de stok krijgen met geïnfecteerde individuën, die door de Spaanse Griep werden gepakt en dus zelf zijn veranderd in creaturen van de nacht. Want jazeker: er is overduidelijk een verband tussen de ziekte, die ervoor zorgt dat de straten volgestapeld liggen met lijken, en het vampirisme waaronder je hoofdpersonage ineens gebukt loopt. Geïnfecteerde ondoden, ongedierte, hunters en andere vampiers (Ekons, Skalls, Ichors, Vulkods en een weerwolfachtig beest) kunnen je pad kruisen, waarna je het op een knokken moet zetten. Je hebt slag-, steek- en vuurwapens tot je beschikking, maar er zijn dus ook de eerder aangehaalde vampierskills.

Dankzij mijn vampiric senses kan ik de tegenstander inschatten of een bloedspoor volgen.

Waarom niet

Lineaire verhaallijn

In tijden waarin we om de oren geslagen worden met open spelwerelden kiest Dontnod Entertainment in Vampyr voor een lineaire single player-aanpak. Deze past wat mij betreft perfect bij de stijl en de setting van de game. Word je echter niet graag bij het handje genomen, en trek je er liever zelf op uit, dan laat je deze game beter links liggen.

Je haat lezen

Mij storen de vele conversaties niet, maar ik kan best begrijpen dat sommige mensen daar een hekel aan hebben en liever meteen door willen met het verhaal. Vampyr komt traag op gang, en je zal af en toe al eens mogen proeven van de combat. Maar je zal doorheen de verhaallijn voortdurend heel wat gesprekken moeten voeren om de diverse personages en hun onderlinge relaties bloot te leggen zodat je weet wie je wel of niet de nek kan overbijten, wie je tegenstanders zijn, wie je te vriend kan houden en wie je kan vertrouwen.

Er zitten heel wat conversaties in deze game.

Stroeve besturing/combat

Persoonlijk vond ik de combat, die best stevig, pittig en bloederig is, zeker op latere niveau's en wat tevens een pluspunt is, nogal stroef verlopen. Ik miste wat tactische mogelijkheden. Zo kan ik niet crouchen en op een vijand afsluipen, niet klimmen of over muurtjes springen. Ik kan wel warpen zeg maar, maar dan enkel naar locaties die de game zelf uitgekozen heeft. Achter een kist schuilen en een nietsvermoedende hunter/monster van uit het niets, of van een hoger gelegen platform, bespringen is dus geen optie.

Eens je besloten hebt iemands halsslagader over te bijten, is er geen weg meer terug en heeft dit een impact op onderlinge relaties tot zelfs een hele wijk...

Wel kan ik mijn tegenstanders locken en switchen tussen meerdere tegenstanders. Mijn tactiek bestaat er vooral uit op om een tegenstander af te Springen, snel een beet plaatsen om mijn bloedvoorraad aan te vullen, meteen uithalen met Claws, dodgen en dan meteen uitpakken met een hand- of off-hand wapen. Meerdere tegenstanders verander ik graag in een bloederige pulp (check filmpje) met Rage. Vuurwapens vermijd ik bewust omdat ik geen ongewenste aandacht wil trekken, en deze game niet als een shooter wil spelen.

Nadeel van de Spring-skill is wel dat ik meteen de aandacht trek van zijn makkers. Eens ik tegenover drie of vier tegenstanders kom te staan is het bij momenten echt (te) chaotisch om het gevecht in mijn voordeel te beslissen. Wat meer stealth-mogelijkheden hadden zeker geen overbodige luxe geweest in mijn geval.

De combat zit goed maar had wat extra fine tuning kunnen gebruiken.

Laadtijden

Als je net als mij als beginnende vampier regelmatig het loodje legt, dan is het pokkevervelend dat je telkens zo'n 50 seconden moet wachten om weer verder te kunnen. Ook bij het betreden van een nieuw gebied, of het betreden/weer verlaten van je hide-out, zal je telkens 50 seconden moeten wachten vooraleer je weer aan de slag kunt. Vampyr is geen snelle game en deze (te) lange laadtijden vertragen je spelervaring keer op keer.

 

Releasedatum
05/06/2018
8,0
Reviewscore
User scoreAl 0 stemmen
0

Conclusie van Praga

Ik heb me met Vampyr uitstekend vermaakt. De sfeer en de setting zitten goed, het verhaal en de personages zijn boeiend genoeg om dieper te graven en ook audiovisueel mag de game er zeker wezen. De stevige, bloederige en pittige combat is een heikel punt maar dit is vooral te wijten aan de besturing die, toch wat mij betreft, niet helemaal goed zit. Zeker wanneer je tegenover meerdere tegenstanders of een baas komt te staan zal deze je parten spelen. En de laadtijden die zijn ronduit vervelend. Al bij al (wederom) een hele mooie prestatie van Dontnod Entertainment. Voor de GAIA-aanhangers geef ik nog graag even mee dat bij het maken van de game geen ratten mishandeld werden, bij het spelen daarvan is dan weer een andere zaak.
  • Intrigerende verhaallijn
  • Enorm sfeervol
  • Pimp je speelstijl
  • Grafische stijl
  • Uitgebreide RPG-elementen
  • Een onderling verbonden sociaal web
  • Diversiteit aan tegenstanders
  • Laadtijden
  • Combat soms te hectisch vanwege stroeve controls
  • Lineair