Until Dawn hanteert een vernuftig systeem waarbij je aanwijzigingen kan vinden die op hun beurt een stukje van het verhaal uit de doeken doet. Drie verschillende verhalen om exact te zijn, want niet enkel de psychopaat en het groepje jongeren hebben een rijke geschiedenis, ook op de berghelling heeft er zich in het verleden het één en het ander afgespeeld. Aanwijzigingen zoeken klinkt precies alsof Until Dawn een regelrechte kopie is van Heavy Rain. Dit klopt deels, want ook in Quantic Dreams games dienden we aanwijzingen te zoeken om een correcte kijk te kunnen krijgen op de situatie. Ontbraken er bepaalde aanwijzigingen, dan konden je acties verkeerdelijk beïnvloed worden.
De meest verrassende en innovatieve toevoeging zijn de te vinden totems. De kleine Indiaanse houtwerkjes bieden je een kijk in de toekomst. In totaal zijn er een vijftal soorten te vinden die je kunnen behoeden voor een doemscenario (lees: de gruwelijke dood van één van je personages) of ze geven je tips hoe je eventueel in een bepaald scenario kan reageren. Totems proberen je te gidsen zodat je de juiste beslissing kan maken om zo al je personages in leven te houden. We kunnen je dus enkel aanraden om ze allemaal te vinden. Je zal ze nodig hebben...
Horen, zien en zwijgen
In Until Dawn is heel het concept van aanwijzigingen zoeken eigenlijk optioneel. Het is leuk dat er trophies aan vasthangen, maar de echt toegevoegde waarde vinden we persoonlijk vooral in de extra verhaaltelling die eraan vasthangt. Het hoofdverhaal is één ding, maar wat er zich tussen de vrienden onderling in het verleden afgespeeld heeft, daar hebben we het meestal het raden naar. Hetzelfde over de gebeurtenissen op en in de berghelling. In Until Dawn spelen we info vrij door objecten te vinden. Op de achterzijde van een foto kunnen we bijvoorbeeld een belangrijk opschrift vinden. Als we door een telescoop turen, dan worden we geconfronteerd op een scene waar we (lees: het personage dat we op dat moment besturen) misschien geen getuige van wilden zijn. Ontdekt een bepaald personage iets interessants, dan kan je er alsnog voor kiezen om het geheim te houden tegenover je vriend(in) die er wel iets mee kan. Deel je het dan wel, dan kan dit de verstandhouding tussen de personages onderling beïnvloeden.
De acht jongeren zijn totaal verschillend van elkaar. Sam - gespeeld door Hayden Panettiere - speelt een knappe blonde studente die enorm vastberaden is. Jessica (Meaghan Martin) is wellicht de knapste blondine uit het gezelschap en weet dit ook van zichzelf. Ze is enorm verwaand en gebruikt haar charmes om alles gedaan te krijgen van haar vriend Mike. Mike (Brett Dalton) is nochtans een slimme kerel die bij momenten redelijk uitbundig kan zijn. Elk van de acht personages heeft een typisch stereotiep karakter dat iedereen meteen zal herkennen. Ook visueel kan je alle personages perfect uit elkaar halen. Je zal dus vanuit persoonlijk standpunt bepaalde personages leuker vinden dan andere. Dit eigen gevoel van sympathie kunnen je keuzes naar een bepaald personage toe dus ook gaan beïnvloeden.
Psychologisch spelletje
In Until Dawn zullen personages naargelang de gebeurtenissen anders gaan reageren. De ene kan beter met stress om en kan onder zware druk nog steeds koelbloedig levensbelangrijke beslissingen nemen. De Ashley (Galadriel Stineman) en Emily (Nichole Bloom) waarmee je Until Dawn start, zijn niet dezelfde meisjes waarmee je het spel afsluit. Als je ze in leven kan houden uiteraard. Het karakter van elk personage evolueert naargelang de gebeurtenissen. Het pauzescherm maakt dit met enkele statistiekjes meer dan duidelijk. Ook de relatie onderling is belangrijk en wordt in dit menu visueel weergegeven waardoor het in één oogopslag duidelijk wordt tussen welke personages het niet meer botert.
Opvallend: je kan het spel uitspelen met alle acht de personages in leven. Dit doe je door geen overhaaste beslissingen te nemen (lees: niemand door zijn of haar hoofd knallen), een achtervolging tot een goed einde te brengen of af en toe eens egoïstisch zijn en voor je eigen leven te kiezen. Jezelf opofferen kan betekenen dat je beide ongehavend de strijd verlaat. De keuzes die je zal moeten maken zijn niet altijd even evident. Zonder teveel in detail te gaan zal je op een bepaald moment moeten beslissen of je één van je vrienden om een bepaalde reden afmaakt in functie van de groep. Later zal je vernemen of je beslissing de juiste was of niet. Eender welke beslissing die je neemt, zal je positie in de groep beïnvloeden. Soms doe je er ook goed aan om eens geen actie te ondernemen. We besturen trouwens alle acht de personages in de volgorde zoals ontwikkelstudio Supermassive Games het wil. In een bepaalde scene kan je dus niet wisselen tussen personages onderling, alles in Until Dawn is heel scripted wat eigenlijk de ervaring wel ten goede komt.
Onherroepelijk
Until Dawn heeft geen checkpoints of manuele savepoints. Keuzes die je maakt, kan je niet terugdraaien tenzij je een nieuw spel begint. Je zal dus vanaf minuut één moeten leren leven met de situatie die je (deels) hebt gecreëerd. Geen savepoints wil absoluut niet zeggen dat je Until Dawn in één keer uit moet spelen, maar je moet je er wel bij neerleggen dat een bepaald personage sterft door jouw toedoen. Iets terugdraaien zit er niet in. In Until Dawn heet zoiets het “butterfly effect”, een belangrijk kantelpunt in het spel. Alles wat je doet heeft een drastisch effect op de loop van het verhaal en het lot van elk personage. De grens tussen leven en dood ligt zeer dicht bij elkaar waarbij je keuzes een nog grotere impact hebben op de verhaallijn dan in Heavy Rain. Al je beslissingen kunnen je dus doorheen het spel blijven achtervolgen.
In het horrorgenre valt of staat een spel door z’n verhaal, de voice-acting en het sfeertje in het spel. Audiovisueel is Until Dawn een puzzel die volledig in elkaar past. Grafisch doet het spel trouwens beroep op een sterk aangepaste Killzone: Shadow Fall-engine. Schaduwen en lichteffecten zijn uiterst realistisch waardoor de personages er levensecht uitzien. De Hollywood-acteurs zijn haast 1-op-1 kopijen. Ook de voice-acting is van dermate hoge kwaliteit dat het haast moeilijk is de werkelijkheid te onderscheiden van een televisieserie. Vooral Peter Stormare - die een psychiater speelt in Until Dawn - liet een diepe indruk na wanneer hij je persoonlijk aanspreekt. Nooit eerder kreeg je het gevoel zo dicht bij een Hollywood-acteur te staan. Ook de geluidseffecten en soundtrack voegen op de juiste momenten spanning toe aan het geheel. We vallen in herhaling, maar Until Dawn is een audiovisueel meesterstuk.
Vast standpunt
Wij zijn in dit gamesgenre liefhebber van een vaste camera, maar het verleden leerde ons dat een perfect camerastandpunt niet zo evident is. Velen probeerden en velen faalden. Ontwikkelstudio Supermassive Games speelt het wel klaar om bijna altijd de camera perfect te positioneren. De ene keer vanuit een hoek in de woonkamer, de andere keer tussen afvoerbuizen of soms zelfs vanuit kikkerperspectief. Een vaste camera maakt het echter bij momenten moeilijk de personages tussen bv. twee zetels te loodsen. Op cruciale punten in het spel liep alles op wieltjes. Een vast camerastandpunt wil daarom niet zeggen dat we de camera niet manueel kunnen besturen. Met de rechterjoystick krijgen we geringe vrijheid. Met diezelfde joystick besturen we trouwens ook zaklampen of toortsen wanneer ons personage zulk object vastheeft.
Op vlak van gameplay is het wel duidelijk dat Until Dawn veel gelijkenissen heeft met Heavy Rain. Ook in dit spel zal je enkele quick-time events moeten doorworstelen. Mis je een keertje die ene knop, dan word je niet afgestraft met de dood zoals in Heavy Rain. Until Dawn is dus vergeeflijker, de speelbare personages zijn ook maar mensen.
Van het witte doek
Until Dawn is een meesterlijk horrorstuk dat elementen uit Psycho van Alfred Hitchcock combineert met de meer typischere schrikmomenten. Eigenlijk introduceert Until Dawn geen nieuwe technieken, maar herbergt het spel de beste scrares die je in tal van kwalitatieve horrorfilms kan vinden. De ene is natuurlijk al wat beter geïmplementeerd dan de andere. Wie het niet zo heeft met schrikmomenten, kunnen we Until Dawn afraden. Hoewel er een gigantische opbouw is in het verhaal, kan het einde misschien wel tegenvallen. Een anticlimax kunnen we het niet noemen, maar er was in onze ogen veel meer potentieel. Wanneer we het “grote geheim” te weten kwamen, zaten we op een geschatte 80% van het einde waardoor een deel van de spanning verloren ging en de schrikmomenten minder efficiënt waren.
Is Until Dawn de moeite om te spelen? Zeer zeker. Met tien uur gameplay en evenveel hoofdstukken die telkens een ander soort spanning en atmosfeer brengen, mogen we niet klagen. Haast elk uur zal je een nieuwe setting mogen verkennen. Verder kan je het spel meermaals opnieuw spelen waarbij andere keuzes je een totaal ander verhaal voorschotelen. Naar onze mening kan je Until Dawn gerust minstens twee tot drie keer herspelen zonder dat het saai begint te worden. Alleen al om alle verzamelbare objecten te vinden zodat je alle achtergrondverhalen kan bekijken, is voor ons motivatie genoeg om deze titel zo snel mogelijk een tweede keer te starten.
