Travis Strikes Again: No More Heroes (Switch)

6,5
Reviewscore
User scoreAl 0 stemmen
0

Travis Strikes Again: No More Heroes (Switch)

"Travis Strikes Again: No More Heroes hinkt op twee benen"

di 29/01/2019
Gereviewed door KevinB
0 reacties

Het is van 2010 geleden dat we oog in oog stonden met Travis Touchdown. De beruchte Otaku-huurmoordenaar is bij de meer doorwinterde gamer bekend van de No More Heroes-games die verschenen op Nintendo Wii. Helaas is het nog even wachten tot schrijver/regisseur Suda51 met het derde deel komt aandraven. Als zoethoudertje krijgen we Travis Strikes Again op ons bord.

Het verhaal speelt zich af zeven jaar na de gebeurtenissen van No More Heroes 2. Travis heeft zich teruggetrokken in zijn streamliner trailer om zijn dagen te vullen met het gamen op zijn favoriete console: de Death Drive MK II. Tot Badman komt aankloppen, de vader van Charlotte aka Bad Girl uit de eerste No More Heroes.

Hij wil wraak voor de dood van zijn dochter en dit door Travis’ favoriete console af te nemen. Het is namelijk zo dat de Death Drive MK II wensen in vervulling kan laten gaan voor wie de games erop tot een goed einde kan brengen. Tijdens hun gevecht belanden beide heren in de console zelf, waarna ze verplicht zijn om de handen in mekaar te slaan om dit avontuur te overleven.

6-in-1

In totaal krijg je zes verschillende games voor de kiezen die je tot een goed einde moet brengen. Deze zijn, in tegenstelling tot de twee eerste games, allemaal speelbaar met een top-down perspectief dat kan variëren afhankelijk van de game. Hierdoor zou je op papier een vrij diverse en afwisselende game moeten krijgen. Jammer genoeg is dit niet echt het geval. De meeste games leggen de focus op het hacken en slashen van vijanden. Hoewel de genres erg veel kunnen verschillen: zo zit er een racegame tussen of een puzzelgame waarbij je straten in de juiste richting moet draaien om de juiste doorgang te vinden of een platformer waarbij je van de ene donut naar de andere moet springen. Toch zal het hack en slash-gegeven steeds weer de bovenhand nemen.

Daarnaast zijn niet alle games even interessant. Zo zijn de race-onderdelen slaapverwekkend en is de besturing bij de platformelementen bij momenten om te wenen. Het springen voelt hier zo houterig aan dat ik blij was dat ik mezelf doorheen deze game had geworsteld. De kritiek neemt echter niét weg dat het hacken en slashen echt wel leuk kan zijn. Alleen jammer dat het vervelend en repetitief wordt naar het einde toe.

Schudden voor gebruik

In de verschillende games kom je verschillende vijanden, of bugs, tegen. Deze ga je te lijf met je beam katana, een kopie van een lightsaber uit Star Wars. Je kan lichte en zware aanvallen uitvoeren maar je moet wel de energiemeter van je katana in de gaten houden. Zakt deze naar nul, dan zijn je aanvalsmoves niks meer waard. Je kunt je beam katana wel makkelijk opladen door met je joycon te schudden. Geen zin om de hele tijd heen en weer schudden met je controller of console? Dan kan je dit ook doen met je joystick.

Waar deze titel wel in uitblinkt is de audiovisuele presentatie.  

Naarmate het spel vordert ontdek en unlock je verschillende abilities waarmee je een set van 4 actieve special moves kan samenstellen. Deze variëren van extra sterke aanvallen tot helende krachten. De bedoeling is hier zeker goed, maar de uitwerking is vrij ondermaats waardoor je al snel je favoriete 4 abilities ontdekt die je niet snel zal inwisselen voor andere. Ook al omdat de game je hierin niet echt zal uitdagen.

Weinig uitdaging

De verschillende eindbazen zijn wel een perfect doel om je special moves te gebruiken. Zoals het elke deftige hack en slashgame betaamt, wordt elk level of game afgesloten met een eindbaasgevecht. Maar vooraleer je daar bent, moet je elke keer nog voorbij een middenbaas, een soort groot schaap of ram. Ook hier moet ik weer concluderen dat dit element niet tot in de perfectie is afgewerkt. Deze gevechten zijn telkens vrij repetitief en monotoon. (En poepsimpel)

Van de pot gerukt

Waar deze titel wel in uitblinkt is de audiovisuele presentatie. Hier zie je het vernuft van Suda51’s geest en krijg je bij momenten onwaarschijnlijke hersenspinsels op je scherm getoverd. Daarnaast is de game ook doordrenkt met, bij vlagen, geweldige humor. Zo neemt Travis zichzelf niet altijd even serieus, zijn de gesprekken in de tussenlevels bij momenten bizar grappig en is het savesysteem letterlijk van de pot gerukt. De savepoints zijn namelijk verpakt als Dixi-toiletten. Wil je saven? Dan trekt Travis ongegeneerd zijn broek naar omlaag en doet hij rustig een grote boodschap.

Ook de namen van de bugs zijn soms vrij geniaal. Wat dacht je bijvoorbeeld van de Bugstreet Boys? De volledige game werd overgoten met een pompende soundtrack die perfect past bij de snelle actie op je scherm. Ook de modebewuste gamer kan zijn hart ophalen, want je kunt tussen verschillende games door T-shirts kopen voor beide personages. Het leuke is dat het hier om een selectie van meer dan 50 T-shirts gaat van collega indiegames zoals Dead Cells, Dandara, Absolver, Furi, Golf Story, Hollow Knight en Hotline Miami.

Tot slot is het belangrijk om mee te geven dat je de game ook volledig in lokale co-op kan spelen. De ene speler neemt dan de controle over Travis, terwijl de andere Badman bestuurt. Er zit niet veel verschil tussen de vechtstijlen van beide heren, al zijn er wel specifieke abilities te vinden voor elk personage. De co-op werkt overigens net zoals de single player feilloos en is een voorbeeld van hoe een lokale co-op zou moeten werken. Het zorgt er bovendien voor dat de saaiere en eentonige momenten leuker worden.

 

Releasedatum
18/01/2019
6,5
Reviewscore
User scoreAl 0 stemmen
0

Conclusie van KevinB

Travis Strikes Again: No More Heroes hinkt op twee benen. Aan de ene kant wordt de game snel een sleur door de niet altijd even sterke gameplaykeuzes en de repetitieve en eentonige gevechten. Anderzijds is de presentatie en humor van Suda51’s nieuwste game onnavolgbaar en maakt de lokale co-op veel goed. Toch voelt deze game te veel als een tussendoortje en kon hij best nog wat extra poets- en polijstwerk gebruiken om er een echte topper van te maken.
  • Humor is fantastisch
  • Co-op erg entertainend
  • Leuke grafische stijl
  • Verschillende genres in een game
  • Repetitieve gameplay
  • Weinig uitdagende boss fights
  • Ability systeem weinig zeggend
  • Controls niet altijd even strak, zeker niet tijdens platformlevels