Tower of Time

6,8
Reviewscore
User scoreAl 8 stemmen
7,8

Tower of Time

Wisselt middelmaat en superioriteit af

zo 15/04/2018
Gereviewed voor PC door Michael
0 reacties

Als ontwikkelstudio moet je innovatief uit de hoek komen om anno 2018 een monsterhit te scoren, zeker wanneer je klein, onbekend en dus ook onbemind bent. Event Horizon trekt aan onze mouw om terug naar die klassieke hardcore-RPG’s te reizen en neemt ons mee op een magisch avontuur dat zich in een toren afspeelt. Tower of Time zag er op papier fantastisch uit: 50 uur gameplay voor amper 20 euro, 150 verschillende tegenstanders, 50 unieke bazen, en zo kan ik nog even verder gaan. Nu de Early Access-versie voor iedereen beschikbaar is, kunnen we de propaganda ook aan de realiteit afspiegelen; is dit werkelijk zo’n legendarische terugkeer naar het mooie nostalgische verleden? Ik heb het antwoord voor jullie klaar.

Aan de hand van een dertig seconden durende introductie het belang van iemands queeste bewijzen; het kan dus klaarblijkelijk. Wie of wat er aan het woord is, geen idee van, de inhoud van de problemen verduidelijken gebeurt evenmin, maar er zit iets belangrijkers in de titeldragende toren verborgen of opgesloten. Hoe pijnlijk de obstakels onderweg moeten zijn, kan je aan de hand van niet minder dan vijf moeilijkheidsniveaus finetunen en daarbij wordt zelfs met de verhaalliefhebber rekening gehouden. Qua eventuele herspeelbaarheid zit je al safe, denk ik dan … Als de game inhoudelijk uitnodigt om meermaals te worden gespeeld uiteraard.

Te weinig spanning

Het leven in Artara werd vele jaren geleden door elkaar geschud. Een natuurramp zonder gelijken vernielde de hele wereld en de gevolgen waren niet te overzien. De vijf rassen verdwenen pardoes van de aardbol, periodes van droogte en wateroverlast wisselen elkaar af, maar nog erger: de zon botst continu op een niet te penetreren wolkendek. Het is in die situatie dat Tower of Time zichzelf op gang trekt. Al ‘point-and-clickend’ baan ik mezelf een weg door een wereld die – ondanks de grimmige prelude – vrij toegankelijk en verwelkomend oogt. Wie zonder rondkijken doorheen de omgeving zou wandelen, mist een deel van de beschikbare informatie; je moet namelijk op objecten klikken om in de vorm van tekst iets over de situatie bij te leren. In dat opzicht maakt de ontwikkelstudio de belofte van CRPG (Computer RPG, oldschool benaming voor een authentiek rollenspel dat niet met pen en papier wordt gespeeld) wel waar.

Wanneer je je eigen naam voor het eerst ziet verschijnen, en meteen als gezant van een of andere koning wordt aangesproken, voel je je meteen belangrijk. Althans, ik voelde me toch redelijk goed wanneer ik besefte niet zomaar een knullige avonturier te zijn. Dat het allemaal een grote vergissing is? Boeit niet. De vele cutscenes geven kleur aan het geheel, maar desondanks begon het gebrek aan narratieve belangen als een euvel aan te voelen. De spanning wordt op geen enkele manier opgebouwd en het hele torengebeuren verloor uiteindelijk teveel draagkracht om mijn nieuwsgierigheid te blijven prikkelen.

Twee prima spelelementen

Gelukkig bestaat een RPG doorgaans uit meer dan enkel de narratieve component en ik kon als fan van het genre mijn hart ophalen met de fantastische exploratie‑opportuniteiten die het spel rijk is. Je wordt nooit in een bepaalde richting geduwd; de game is niet volledig open-world maar dat valt niet op. Je gaat al klikkend op zoek naar de volgende cutscene want dat betekent progressie. Onderweg bots je op oude artefacten, schatkisten en halfdode overlevenden die hun verhaal maar al te graag aan een passant kwijtwillen. Aangezien je de tussenfilmpjes moet ‘triggeren’ ga je ook zonder nadenken op onderzoek en zo waande ik me middenin een Diablo-achtige setting waar er achter elke hoek een verborgen schat kan opduiken.

Ook het vernieuwende vechtsysteem verdient een dikke duim, want wanneer je weg door opponenten wordt geblokkeerd, verandert de game plotseling in een MOBA-achtige actiescène. Elk personage heeft verschillende aanvalsmogelijkheden, je kan elke aanwezige pion naar wens positioneren en zo de kwetsbaarste aanwezigen van vijandig geschut beschermen. Je vingervlugheid levert je hier een gigantisch voordeel op, aangevuld met eventuele bonussen die je dankzij je uitrustingsonderdelen bij elkaar hebt geraapt. Zoals ik hierboven reeds aanhaalde herbergt de game vijf moeilijkheidsmodi en zo kan het best zijn dat één misstap in zulke gevechten de doodsteek opleveren. Gelukkig kan je de tijd pauzeren of vertragen om optimaal op vijandige aanvallen te kunnen anticiperen. Vooral dat voegt een intrigerend aspect aan de gevechtsituaties toe; ogenschijnlijk verloren gevechten kunnen in een handomdraai terug in je voordeel kantelen … Als je de aangereikte middelen correct inschakelt natuurlijk.

 

Releasedatum
2015
Beschikbaar voor
6,8
Reviewscore
User scoreAl 8 stemmen
7,8

Conclusie van Michael

Tower of Time is zo’n spel dat mij niet heel het leven lang zal bijblijven. De positieve en minder toffe elementen houden elkaar in evenwicht, al zorgen de toffe graphics en ditto exploratiemogelijkheden dat de weegschaal toch lichtjes naar het positieve overhelt.
  • Exploreren uitnodigend én belonend
  • Innovatief vechtsysteem
  • Toffe grafische stijl
  • Verhaallijn verliest al snel draagkracht