Total War: Attila

8,1
Reviewscore
User scoreAl 0 stemmen
0

Total War: Attila

Bekende strategie met nieuwe toets

ma 16/02/2015
Gereviewed voor PC door Michael
0 reacties

Met Attila is de Total War-franchise bij de negende iteratie beland met steeds hetzelfde strategiehongerige doelpubliek voor ogen. Creative Assembly heeft reeds talloze geschiedkunde periodes tot in de kleinste details ontleed en ook het donkere begin van de middeleeuwen moet eraan geloven. Attila de Hun had van niemand bang en ook in deze game tracht hij terreur te zaaien, maar dan is het natuurlijk aan de strateeg in ons om zijn doordachte aanvallen tactisch te counteren. Daarnaast zijn er nog enkele nieuwigheden om trouwe fans aan boord te trekken, maar volstaat dat om de opvolger van Total War: Rome II in huis te halen?

Total War: Rome II stelde bij de lancering veel fans teleur door de tekortkomingen en bugs die regelmatig opdoken. Rome is echter niet op één nacht gebouwd en enkele patches later belandde het spel op een niveau waardig aan de franchise. Dat neemt niet weg dat de aankondiging van Total War: Attila onverwacht snel kwam. Creative Assembly creëert hun real-time strategy-spellen steeds weer voor hetzelfde hardcore publiek en wij vroegen ons af of dat wel op een nieuwe Total War-zat te wachten. Vooraf speculeren had echter weinig zin, want het blijft altijd afwachten tot het finale product beschikbaar is. Wij gingen uitvoerig met de reviewversie aan de slag en ons verdict vind je hieronder terug.

Niet altijd nieuw

De strijd vat aan wanneer het Romeinse Rijk zijn laatste adem aan het uitblazen is. Ondanks de splitsing in het Oost- en West-Romeinse Rijk blijkt het controleren van zo’n ongelooflijk uitgestrekte regio volkomen onmogelijk. Eerst en vooral is de machtsverdeling te complex en daarnaast hebben andere stammen eindelijk begrepen dat de Romeinen niet zo onsterfelijk zijn als initieel gedacht. Vanuit het Noorden dreigen meerdere Barbaren-facties hun kans te wagen om een deeltje van het Rijk af te snoepen, maar alle ogen zijn voornamelijk op de rechterkant van de map gericht. Vandaaruit forceren de Hunnen hun doorgang en zij kijken niet op een vernietigd dorpje meer of minder. Het feit dat de spanning te snijden is, vertaalt zich in moeilijke, erg uitdagende campagnes voor de verzwakte facties, terwijl het in Total War: Attila iets makkelijker is om met een externe clan ten aanval te trekken.

Grote delen van de game zijn herkenbaar voor veteranen die onder meer Rome II hebben gespeeld, want de engine werd slechts in beperkte mate gefinetuned waar nodig. De vechtelementen die prominent aanwezig zijn, zoals blokkades om ingangen tot je uitvalsbases af te zetten, tonen de kracht van de motorkap die Creative Assembly alweer opvoert. De A.I. heeft uit de kluiten gewassen hersencellen die ervoor zorgen dat er logisch wordt geredeneerd wanneer de doorgang wordt geblokkeerd en dat kan uiteraard in jouw voordeel worden omgezet. Vijandige legers kunnen in de val worden gelokt door ze richting zwaar bewaakte steegjes te sturen, al moet je wel opletten dat je ze daar in bedwang kan houden natuurlijk. Enkel op zee durft het vechtgewoel weleens in het honderd lopen met commando’s die fout worden geïnterpreteerd als doodsoorzaak numero uno.

Maar wel goed

De focus ligt niet constant op het weerwoord bieden aan aanvallende facties, want ook binnen je eigen muren moeten er meerdere obstakels overwonnen worden. De sterftecijfers lagen in de vijfde eeuw erg hoog en onder meer hongersnood en zware epidemieën waren daar een oorzaak van. Je zal dus gebouwen moeten neerplanten om de basisbehoeften van je volk te beantwoorden, want als je niet oppast zit je in de problemen. Het neerplanten van de juiste gebouwen is cruciaal om die zever te voorkomen en draagt bij aan een rustige ontwikkeling van je natie. Wanneer je vervolgens toch met je strijders op verkenning trekt om inkomende aanvallen tijdig te counteren, merk je onmiddellijk de diversiteit tussen je soldaten op. Alle haarkleuren van de regenboog (oké dat is overdreven), jong en ouder, groot en klein: je moet even zoeken om twee identieke soldaten aan te treffen.

Stragisch krijg je meer mogelijkheden.

Beslis je om één of meerdere scouts op verkenning te sturen en betreed je daarbij vijandig gebied? De A.I. zal je sowieso opmerken, vinden en omverblazen. Uit zichzelf zullen de andere facties daarentegen vrij passief hun gebied uitbouwen en enkel aanvallen wanneer hun grenzen dreigen overschreden te worden. Dat is typisch voor de franchise: je moet zelf toch een zekere vorm van initiatief nemen vooraleer het echt losbarst.

Met welk onderdeel van de game je ook geconfronteerd wordt, de tutorial zal wellicht een tipje van de sluier lichten. Althans, je zal de tientallen features oppervlakkig gezien hebben, maar middenin een campagne zal je verder in de menu’s moeten graven om het uiterste uit je manschappen te halen. Schiet de inleiding dan te kort? Ons inziens zeker niet, maar je moet je ervan bewust zijn dat Total War-games zich niet blootgeven zonder eerst je grijze hersenmassa al plagend uit te dagen. Wie zoekt die vindt. Bij hoge nood kan je tot slot naar de in-game encyclopedie teruggrijpen, maar ook daar zal je niet altijd een gevat antwoord aantreffen omdat niet elk kernwoord een geldig aanknopingspunt blijkt te zijn. Mits een tikkeltje geluk krijg je een visuele tip tijdens de laadschermen – die horen nu eenmaal bij een Total War-game – en anders zal je zelf nog even moeten verder zoeken.

Watch your back

Het politieke aspect eist een ongeziene hoofdrol op en elk detail beïnvloedt de manier waarop het volk jouw macht al dan niet aanvaart. Iedereen binnen de leidinggevende familie heeft bepaalde statistieken die je factie vormgeven De invloed van dit systeem, dat overigens zijn herintroductie viert, maakt dat je nog een extra factor hebt om rekening mee te houden. Daalt je macht onder een bepaald niveau, dan komt het volk in opstand. Tijdig afrekenen met machtshongerige personen is de boodschap, hoewel ook dat niet altijd wordt geapprecieerd. Voor je het weet ben jij het wiens kop moet rollen en dan zijn al je goede bedoelingen geschiedenis… Net zoals jijzelf.

Grafisch verbaast de game alweer. Vanaf de eerste seconde zal je kunnen genieten van levensechte waterweerspiegelingen, levende palmbomen en daar lijnrecht tegenover sneeuwvlaktes in het hogere noorden. Dat is geen grote verrassing want we zijn niets minder gewoon van deze spellenreeks en alles wat we in deze review bespraken, zal bij diehard fans sowieso bekend in de oren klinken. Total War: Attila bevat heel wat features die in vorige iteraties werden geïmplementeerd en waarvan de scherpe randjes nu werden afgerond. Bovendien is de game inhoudelijk precies het vervolg op de geliefde Barbarian Invasion-uitbreiding voor Rome:Total War. Het hoeft dus niet te verbazen dat er een ‘been there, done that’-sfeertje over deze review is neergedaald, maar tegen de verwachtingen in heeft dat een positief effect op Creative Assembly’s jongste. Het spel is nu al interessanter om te spelen dan diens voorganger, Total War: Rome II, en dat is een overwinning op zich.

Releasedatum
17/02/2015
Beschikbaar voor
8,1
Reviewscore
User scoreAl 0 stemmen
0

Conclusie van Michael

Total War: Attila is, behoudens kleinere bugs die het vermelden niet waard zijn, een mooi afgewerkte product dat ons meteen vastgreep en nog niet los heeft gelaten. De compilatie van goede elementen is daar zeker niet vreemd aan, al moet het gezegd worden dat een nieuweling zijn handen vol zal hebben met het doorgronden van de verschillende features. Wie daarin slaagt heeft onmiddellijk honderd uur spelplezier voor de boeg en zoals gewoonlijk is ook deze Total War zijn geld dubbel en dik waard.
  • Tactisch meer mogelijkheden
  • Verschillende moeilijkheidsgraden naargelang gekozen factie
  • Grafische knaller
  • A.I. weer een jaartje ouder en slimmer
  • Weinig echte nieuwigheden