Titanfall 2

9,2
Reviewscore
User scoreAl 1 stem
9,5

Titanfall 2

Zoals de eerste had moeten zijn

vr 28/10/2016
Gereviewed door Raf
0 reacties

Titanfall 2 is de game die die eerste Titanfall had moeten zijn. Een intense, nagenoeg rimpelloos uitgevoerde combinatie van hyperkinetische shootergameplay, mech combat én een single player-campagne die zich met elk volgend uur dieper en sterker bewijst.

De keren dat we ergens in het begin van een game in een of andere drop-pod een slagveld op, euh, gedropt werden, kunnen we ondertussen niet meer tellen. De keren dat dit vlotjes zonder bijna-dood-ervaring gebeurde, ligt marginaal lager. Maar ach, het blijft wel een killer van een tempo-zettende intro. En zo begint ook je single player-avontuur in Titanfall 2. De opvolger voor het exclusief in multiplayerfeestjes uitgevochten futuristische hyperkinetische shooter, doorspekt met een iets minder hyperkinetische shootergameplay die je in de cockpit van een titan zet. Voor wie net uit een coma ontwaakt: een titan is een absurd slagkrachtige mech met een schofthoogte van zo’n een meter of tien.

 

Beurt na beurt, na beurt …

Dat single player-avontuur is degelijk, verzorgd, afwisselend en lang genoeg om op zichzelf te staan. Is het sterk genoeg voor wie zich nooit aan de multiplayer zal wagen? Mmm … als je genoegen kan nemen met alleen maar het single player-luik van de laatste Call of Duty of Battlefields van deze wereld, dan doe je dat zeker met deze Titanfall 2. Ach fuck it, het is niet de laatste Wolfenstein, maar als je destijds met plezier door de single player van Ratchet & Clank ging, dan is Titanfall 2 voor niet-online-spelers absoluut het uitchecken waard.

En die vergelijking is minder van de pot gerukt dan je op het eerste gezicht zou denken. Toegegeven de combat is veel brutaler, maar het keur aan wapentuig om mee uit te halen is qua diversiteit vergelijkbaar. Zowel te voet als met je vingers op de wapensystemen van ‘BT’, de mech met genoeg persoonlijkheid om van deze single player een buddy-avontuur te maken. Titanfall 2 geeft je immers een haast cartooneske mobiliteit. Na enige gewenning rijg je double jumps, wallruns en knie-slides moeiteloos aan elkaar. Vaak zonder je vinger van de trekker te halen. De gameplay wisselt en combineert pure shooterelementen en omgevingspuzzels met pittige platformsequenties die je als een futuristische Prince of Persia doen stunten. En eenmaal je over een handschoen beschikt waarmee je tussen verschillende – we noemen ze voor het non-spoiler-gemak maar – dimensies kan schakelen, krijgt dat actiegepuzzel er een aparte laag bovenop. Een laag die echo’s oproept van zo’n Ratchet & Clank, maar ook van Half-Life 2, BioShock,  Singularity en Quantum Break.

 

Humor, hart en huurlingen

Dat single player-avontuur speelt zich ergens op de verlaten planeet Typhon af, waar jij als lid van een rebellie tegen een intergalactische tirannieke megacorporatie je ding doet. Hoewel er hier en daar wel andere rebellen rondzwerven, komt het vooral op jou en BT aan. Een bondgenootschap dat op een interessante manier wordt uitgespeeld. Voor BT het mysterieuze missie-objectief 217 immers prioriteit. Jouw persoontje in leven houden komt pas op de tweede plaats. Zijn absolute gebrek aan humor maakt het af en toe best grappig en jouw dialoogkeuzen geven de indruk dat je de conversatie (en daarmee ook de relatie) enigszins stuurt.

Het is echter vooral de game die de richting bepaalt en het doet dat vrij streng. Je avontuur volgt een vaak heel lineair parcours, dat zich af en toe opent om je manoeuvreerruimte te gunnen voor geïmproviseerde parkoers- en/of mech combat. Er is genoeg variatie in de omgeving en er zijn voldoende ambitieuze tot ronduit spectaculaire slagvelddecors om je de saaiere, tukken tussenin te doen vergeten. Wie ooit een shooter speelde kiest overigens liever voor de hogere moeilijkheidsgraden, want met wat gecloak, gesnipe en/of agressieve guncombat, snij je door de oppositie als door hete boter. Meestal, want de moeilijkheidsgraad schiet tijdens bepaalde sleutelscènes steil de hoogte in, om daarna weer naar een gezapig niveau te zakken. Die shooterspeler die terugschrikt van platformstuntwerk, moet weten dat je op haast elk uitdagend moment een ghost hologram kan oproepen. Dat doet je dan voor hoe het moet.

Titanfall 2 is de game die die eerste Titanfall had moeten zijn.

Multiplayah!

De single player maakt je vertrouwd met acht verschillende titan-loadouts. In de multiplayer kies je aanvankelijk uit drie en kan je er nog eens drie vrijspelen. Er zijn zeven modi, of eigenlijk acht als je 1-vs-1 Coliseum mode meetelt. Als je de titanloze pilot vs. pilote-modus niet meerekent herken je vooral bestaande formules als free for all, capture the flag, hardpoint enzovoort. Of in ieder geval variaties daarop die op de aanwezigheid van mechs werden afgestemd. Precies wat deze game nodig had dus en wat het verschil tussen een aardige game (Titanfall) en een uitstekende game (Titanfall 2) maakt. Check de filmpjes op deze site uit om een indruk te krijgen van de intensiteit, snelheid en spektakelwaarde van die Titanfall 2 multiplayergameplay. Het is even wennen, zelfs voor wie de laatste Call of Duty nog in de vingers heeft.

Voetsoldaten die goed genoeg presteren kunnen een titan op het slagveld droppen en waar de eerste en vorige game alleen al met die awesomeness genoegen leek te nemen, heeft Titanfall 2 dat hele gebeuren verfijnd. Titans zijn niet langer aardige accessoires die door een enkele handige piloot-te-voet om zeep geholpen kunnen worden. Daar zorgen nieuwe spelmechanismen en nieuwe multiplayer-modi voor. Het is even slikken om het aantal speelmappen teruggeschroefd te zien naar 9 (en zo heel veel verschillen die niet van elkaar of die van de voorganger)  maar vooralsnog hebben we die nog niet uitgewoond en voor het zover is hopen we op gratis nieuwe.

Speelt mee met de grote jongens

Oké er is die ene écht nieuwe titan en een handvol nieuwe wapens, maar dat is niet wat deze nummer 2 apart zet. Het zijn die spelmodi/spelmechanismen die de ‘multiplayerformule van ‘mech en piloot’, ‘mech vs. piloot’ en zelfs het veelzeggende ‘piloot vs. piloot’ beter maken en tactisch uitdiepen. De virtuele dood komt nog steeds snel én vaak, voelt zelden als een afstraffing aan. Tenzij misschien in Bounty Hunt, waar dat je telkens de helft van je cash kost. Nee, het gaat er in Titanfall 2 snel en hard aan toe, terwijl er meestal ruimte voor strategie blijft. Verdwijnt die ruimte dan neemt een minstens zo bevredigende gewelddadige chaos even over. Met Battlefield 1’s terugkeer naar 14-18 zit het min of meer veilig, maar die andere futuristische ultrabeweeglijke shooter die binnenkort verschijnt, Infinite Warfare, heeft er met Titanfall 2 een loeier van een concurrent bij.

Releasedatum
28/10/2016
9,2
Reviewscore
User scoreAl 1 stem
9,5

Conclusie van Raf

Titanfall 2 is meer dan een opvolger. Zie de eerste als een test en deze als de les die daaruit getrokken is. Alles is beter, meer uitgebalanceerd, tactischer en met het opmerkelijk sterke single player-luik, een echt triple A-totaalpakket.
  • Definitieve versie van een aantrekkelijke formule
  • IJzersterke single player-campagne
  • Multiplayer aantrekkelijker voor zowel pilot als titan
  • Weinig (en weinig gevarieerde) multiplayermappen
  • Weinig echt nieuws op titan- en wapenarsenaalfront