Terminator: Dark Fate

6,0
Reviewscore


Terminator: Dark Fate

"Een (véél!) betere film dan Genisys (2015) en Salvation (2009), maar..."

wo 23/10/2019
Gereviewed door Ronald
1 reacties

Oompje Ah-nuld trekt voor een - wellicht - laatste keer zijn leren jekker aan in een nieuwe aflevering van de Terminator-saga, waarin hij deze keer tweede viool mag spelen temidden van een cast waarin vrouwen baas zijn. Blaast Dark Fate met die upgrade eindelijk de teleurstelling van de voorgaande films uit de franchise weg?

Wanneer je componist Brad Fiedel's muzikale thema van de Terminator-reeks door de luidsprekers van je multiplexzaal hoort dreunen, weet je meteen waar je aan toe bent: zo dadelijk zul je twee uur lang toekijken hoe een arme menselijke ziel, die ooit een speciale rol zal spelen in een apocalyptische toekomst waarin machines de plak zwaaien over Moedertje Aarde, wordt achternazeten door een menselijk lijkende moordrobot die is teruggereisd uit die toekomst om haar om te leggen. In Terminator: Dark Fate, de zesde uit de langlopende serie actiefilms, maak je het voor de vijfde keer mee (Salvation, de aflevering uit 2009, speelde zich volledig ìn die noodlottige toekomst af, en tellen we dus eventjes niet).

Nieuwe cast

Tijdens deze rit is niet langer voormalige protagoniste Sarah Connor dat doelwit, al duikt oudgediende Linda Hamilton, die het personage vertolkte in de twee eerste Terminator-films, wel ergens op. Dark Fate introduceert echter een nieuwe Terminator met nieuwe trucjes (vertolkt door Gabriel Luna, vooral bekend van tv-reeks Marvel's Agents of S.H.I.E.L.D.), die ook achter een nieuw slachtoffer aan zit: Dani Ramos (Colombiaanse actrice Natalia Reyes) is in de nieuwe tijdlijn die deze film introduceert de nieuwe ongelukkige van wie het lot van de toekomstige mensheid zal afhangen. Gelukkig heeft er ook weer een krijger uit de schrale overblijfselen van die toekomstige mensheid (de uitstekende Mackenzie Davis, bekend uit Blade Runner 2049 en de tv-reeks Halt and Catch Fire, als Grace) dezelfde duik in de tijd gemaakt om die stoute toekomst-robot tegen te houden.

Stukje zagen

Ook de inmiddels 72-jarige Arnold Schwarzenegger, die je ongetwijfeld al op de affiche van Terminator: Dark Fate hebt zien staan, keert terug, al is hij... wacht! Laten we het daar zometeen over hebben. Laat me eerst even vaststellen hoe stevig Terminator: Dark Fate zich vasthoudt aan de formule van de reeks: het is esthetisch, structureel en op gebied van tempo een waarachtige Terminator-film. In essentie een twee uur durende achtervolging. Maar tegelijkertijd mist hij de charme en zwier waarvoor de twee eerste prenten nog altijd die status van ongenaakbaarheid hebben, zeker bij kijkers uit de X-generatie die ze destijds tijdens hun wonderjaren in de cinema hebben gezien.

Wél interessant: Terminator: Dark Fate is een film waarin vrouwlui de plak zwaaien. Drie van de vier protagonisten die het opnemen tegen de nieuwe, vloeibare, deelbare Terminator zijn vrouwen. Davis en Reyes spelen met een geloofwaardige intensiteit, Hamilton vergaloppeert zich in haar poging om het taaie tantetje uit te hangen. En dan is er de goeie ouwe Arnie, die nog eens terugkeert in de rol die hem vijfendertig jaar geleden groot heeft gemaakt: de T-800-Terminator. Een ondertussen wel érg verouderd model, dat in Dark Fate bovendien volledig afgedankt blijkt. En dat - in zijn halfslachtige pogingen tot menselijke interactie - ook kan zeuren als een oud opaatje.

Waarom weer die ondertitel?

Waarom heet zo'n film niet gewoon Terminator 6, vraag je je af? Ik weet het verdorie ook niet. Hollywoods obsessie met ondertitels in plaats van genummerde sequels, om toch maar de valse illusie van een nieuwe start te geven, is zo doorzichtig geworden dat het niet meer werkt. De betere films in de Terminator-reeks waren uitgerekend diegene die het minste van die pretentie verkochten.

De eerste Terminator (1984) was een volstrekt onnozele, maar prima genietbare neo-noir-actieprent waarin de strijd tussen mens en machine voor het eerst met weinig ommezien naar het decor hun strijd uitvochten in het L.A. van de jaren tachtig. En de tweede, Judgment Day (1992), deed in essentie hetzelfde, maar onder de explosies en speciale effecten zat een onderhuidse parabel over het gevaar van de macht die we als mensheid stilaan aan technologie aan het verlenen zijn. Ook zette T2 de mythologie van de franchise volledig op punt. Sindsdien werd het ook, helaas, nooit meer beter. Die twee eerste films zetten een stramien vast waarvan later Terminator 3: Rise of the Machines (2003) en Terminator: Genisys (2015) niet meer afweken (nogmaals, Salvation was een uitzondering). De eerste daarvan was nog een genietbare throwback naar de twee eerste, de tweede was compleet poep.

Wat doen we met Dark Fate? Gewoon bij dat rijtje van 'mindere' Terminator-films bijschuiven, helaas. Net als zijn voorgangers van de afgelopen twintig jaar lanceert hij geen enkel element dat die stalen formule overstijgt. Geen eigen 'Hasta la vista, baby!'-moment, al struikel je tijdens het kijken van de film wel zowat over de halfslachtige pogingen daartoe.

 

6,0
Reviewscore


Conclusie van Ronald

Terminator: Dark Fate is een film die erg op een vaste formule steunt, en die duidelijk laat merken dat zijn makers (met James Cameron, de regisseur van de superieure eerste twee films, die hem producete en meepende aan het scenario) zo weinig mogelijk risico's wilden nemen met het bekende Terminator-stramien. Dat maakt er meteen ook een bijzonder fletse, voorspelbare prent van: het is een (véél!) betere film dan Genisys (2015) en Salvation (2009), maar het blijft een rommeltje.

1reactie

Dark Fate is doorspekt van het feminisme, maar spijtig genoeg niet voor de juiste reden. Hollywood vervangt graag de mannelijke helden door vrouwen, alsof vrouwen daarin enkel goed zijn. Geen Wonder Woman of Sarah Connor Chronicles hier, kwalitatief is dit bagger.

Rating:0