Tales of Zestiria

6,5
Reviewscore
User scoreAl 0 stemmen
0

Tales of Zestiria

Nog eens een JRPG die de moeite waard is?

Japanse RPG's hebben deze generatie een hele ommekeer gekend waarbij vooral het concept van een open spelwereld enorm populair geworden is. Hoewel de meeste JRPG’s setting-gewijs nog altijd achterophinken op andere westerse concurrenten, zijn de meeste Japanse ontwikkelaars toch van hun typische filosofieën aan het afstappen. Tales of Zestiria is opnieuw een mooi voorbeeld waarbij een oeroude reeks de hedendaagse videogameswereld omarmt…

In Tales of Zestiria spelen we in een fictieve fantasiewereld en krijgen we de controle over een jonge man genaamd Sorey. Deze jongeman groeide op in het pittoreske stadje Tenzoku en beschikt over de mogelijkheid om onzichtbare wezens te zien waar normale mensen deze niet zien. Gefascineerd door deze mythische wezens en een beetje gevoed door zijn gezonde nieuwsgierigheid, verkent hij regelmatig de oude ruïnes van de stad. Tijdens zo'n uitstap komt hij samen met zijn jeugdvriend Mikleo de hippe meid Alisha tegen. Het meisje weet ze te overtuigen om met haar mee de wijde wereld in te trekken om zo strijd te leveren tegen een duistere kracht genaamd de Hellions. Het thema van deze Tales of Zestiria is passie en dat merk je aan elk personage en hun eigen persoonlijke doelen en queesten. Zo krijgt het minstens veertig uur durend verhaal de aftrap.

De spelwereld in Tales of Zestiria is gigantisch.

Beetje saai verhaal

In tegenstelling tot andere Tales of-games, beschikt het verhaal in Zestiria over geen noemenswaardige plottwists. Hiermee handhaaft Namco Bandai de typische maar toch o zo saaie JRPG-stijl. Het verhaal blijft doorheen heel het spel wel boeiend, al is de eerste helft van Zestiria top, maar kan het tweede luik nooit het eerste overtreffen. Bepaalde gebeurtenissen in Zestiria gebeuren gewoon zonder dat er een degelijke opbouw naar deze twisten is. Een gemiste kans, want in een RPG heb je in principe tijd genoeg om het een en het ander uit de doeken te doen om zo de spelers naar een hoogtepunt te leiden. Hoewel de spelwereld groot is, zal je merken dat je later meer teleporteert tussen verschillende gebieden in de spelwereld dan wat anders. Het mindere tweede deel in Tales Of Zestiria zorgt ervoor dat je met een middelmatige JRPG zit en doet echt afbreuk op de geweldige vijftien- tot twintig speluren tijdens het eerste deel. De sfeer, de geweldige personages en het verhaal dat is bij momenten écht top, maar het tweede deel is jammer genoeg een maat voor niets. Hoewel we nog geen enkele extra DLC gespeeld hebben, verwachten we wel dat enkele verhaalkeuzes meer duidelijkheid krijgen en zodoende het flauwe laatste deel van het spel toch wat krachtvoer krijgt.

Wie gekend is met de gameplay van de Tales of-series zit goed, want de vertrouwde action-based party-gameplay is opnieuw terug en als nieuwigheid krijgen we gevechten die in real-time gebeuren. De overgang van spelwereld naar vechtomgeving gebeurt niet altijd even vloeiend, maar je krijgt wel meer het gevoel dat de typische JRPG-stijl, waarbij gevechten zich bijna altijd in een soort vechtarena afspeelden, een westerse touch hebben gekregen. Tijdens de gevechten krijg je de controle over het hoofdpersonage terwijl de drie andere teamleden worden bijgestaan door een AI. Je zal merken dat Tales of Zestiria enorm eenvoudig is de eerste speluren. Het duurde een hele poos eer we een item nodig hadden tijdens onze (baas)gevechten, maar eenmaal een derde van het verhaal achter de rug was, steeg de moeilijkheidsgraad exponentieel. Dit wellicht omdat het level van onze personages nog niet hoog genoeg was.

Bloedstollende gevechten

Tales of Zestiria’s gevechtsmechanismen is een kopie van wat Tales of Graces bracht, mits enkele kleine aanpassingen. Het gekende en geliefde Linear Motion Battle System gaf je voor de start van een gevecht de mogelijkheid om bepaalde personages samen te laten smelten. Seraphs laat de vier belangrijkste elementen fuseren en dit zorgt ervoor dat Sorvey speciale krachten krijgt. Zo kan hij genieten van een stevige toename in statistieken, een levensboost of meer schade leveren, steeds voor enkele minuten. Een gevecht uitlokken is zo eenvoudig als naar een vijand toestappen of je wacht even tot een vijand je zelf gezien heeft en naar je toekomt. Trek je echter als eerst je zwaard, dan activeer je een bonus. Is je vijand eerst, dan kan dit resulteren in Dangerous Encounters waarbij je vijanden moeilijker te verslaan zijn. Soms maakt de lage framerate of het vreemde camerastandpunt het je wat moeilijker dan nodig. Gelukkig bleven dit soort bugs vrij beperkt.

Zowel grote beestjes...

Het skill-systeem in Tales of Zestiria is tijdsgebonden. Elk stukje equipment is voorzien van skill slots die je verschillende bonussen kunnen geven. Zoals daarnet aangehaald verdienen Sorvey en z’n vrienden ook bonussen naar gelang ze in level stijgen en kan je zelf ook een aantal leuke upgrades kopen in shops, of je vindt ze in schatkisten die verspreid liggen in de honderden dungeons. Het spel is opgebouwd met het westerse spelpubliek in het achterhoofd. Dit kan je zien aan de wijde oppervlaktes en de naadloze tussenfilmpjes die geactiveerd worden om de laadtijden te verdoezelen. Hier hebben we absoluut geen probleem mee, want zulke aanpak zien we nog steeds liever dan dat we abrupt uit het spel worden getrokken en enkele tientallen seconden naar een laadscherm moeten zien.

Het belangrijkste aan de spelwereld is eigenlijk het ontdekken van de zijmissies. Deze zijn redelijk opvallend op de spelkaart geplaatst, maar je moet hiervoor wel van de traditionele weg durven afstappen. De sidequests zijn nooit moeilijk en geven meestal wel een stevige beloning in de vorm van bijvoorbeeld nieuwe skills. Het loont dus de moeite om ook deze missies te voltooien of om op zoek te gaan naar Normins. Deze goed verstopte kleine wezentjes kunnen je zeldzame items geven in ruil voor je skills.

...als kleine beestjes.

Op eigen been staan

De spelwereld is een heel stuk grootser dan Tales of Xillia, maar je merkt snel dat de grafische kwaliteit van de PlayStation 4-versie een stukje werd beperkt door de PlayStation 3-versie. Grafisch ziet Tales of Zestiria er niet slecht uit, maar er is eigenlijk niet veel te doen of te zien in de gigantische open vlaktes. De spelwereld in Zestiria leek ons eerder een soort van ondoordachte mijlpaal: creëer de grootste Tales of-spelwereld ooit. Wij hadden liever de levendigste en mooiste RPG-wereld gezien. Wel zijn zijn de prachtig geschilderde spelomgevingen, personages, velden, dorpen,… opnieuw van de partij.

Visueel straalt deze Tales of Zestiria volledig, al valt niet iedereen voor deze Japanse waterverftekeningen. De gebruikte engine kan trouwens ook niet helemaal goed weg met deze handgeschilderde texturen. Sommige texturen zijn van een heel lage resolutie terwijl de framerate niet altijd even stabiel is. Hoewel Tales of Zestiria niet het zwaarste spel van deze generatie is, is het een klein beetje een schande dat er geen stabiele framerate van 30fps gehaald kan worden. Hopelijk lost Namco Bandai dit later nog op met een patch. Waar Tales of Zestiria dan wel in uitblinkt, is de soundtrack. De meest vrolijke Tales of-deuntjes komen opnieuw van Motoi Sakuraba die ditmaal bijgestaan werd door Go Shiina.

6,5
Reviewscore
User scoreAl 0 stemmen
0

Conclusie van Jonathan

Tales of Zestiria is een goed spel, maar valt op verschillende punten te kort om een geweldig Tales of-spel te zijn. Zestiria is een ambitieus project geweest om de Tales of-reeks westerser te maken. Namco Bandai slaagt erin om Tales of Zestiria minder lineair te maken en de vervloekte Tales of-repetiviteit van de grafische spelomgevingen teniet te doen. Ook de personages en de verhaallijn zijn Zestiria’s sterktes, al is er nog wat werk aan de open spelwereld, sommige grafische ontwerpkeuzes en de framerate. Tales of Zestiria is een stap in de goede richting, maar er is nog veel werk aan de winkel eer deze typische JRPG een hybride 'westerse' JRPG kan worden.

  • Leuke grafische stijl
  • De enorme cast en hun uiteenlopende karakters
  • Snel en amusant vechtsysteem
  • Een traditioneler Tales of-verhaal
  • Grote spelwereld
  • Framedrops en textures van lage kwaliteit
  • Sommige onbegrijpelijke verhaalkeuzes
  • Frustrerende camera
  • Tweede luik van verhaal is ondermaats
  • Lege spelwereld

Commentaar toevoegen

Log in or to post comments