Starlink: Battle for Atlas

8,0
Reviewscore
User scoreAl 0 stemmen
0

Starlink: Battle for Atlas

"Starlink overstijgt al mijn verwachtingen"

vr 19/10/2018
Gereviewed voor Nintendo Switch door Lazlo
0 reacties

Hoewel de relatie tussen Nintendo en Ubisoft voortdurend nieuwe hoogtes lijkt te bereiken, blijft een échte Ubisoft openwereldtitel pijnlijk afwezig op de Switch. Althans, tot op heden, want wie de Switch-versie van de nieuwste Ubisoft-titel Starlink: Battle for Atlas aanschaft, kan een herkenbare ervaring verwachten op die hybride console.

Full disclosure: Ubisoft bezorgde me voor deze review het starterspakket van zijn eerste toys-to-life game. Met andere woorden kreeg ik een grote doos met twee starships, vier extra wapens, twee extra speelbare personages én het Star Fox-pakket zonder fysieke kopie van Starlink: Battle for Atlas bijgesloten. De game kreeg ik digitaal toegestuurd. Dat helpt om de volwaardige ervaring van deze gloednieuwe Ubisoft-titel te genieten. Goed, nu dat van de baan is, kan ik overgaan tot de feitelijke review!

Een echte Ubisoft-game

Mijn grootste angst was dat Starlink de toy-to-life-gimmick nooit echt zou overstijgen en dat deze game gewoon een reeks situaties zou zijn waarin je het fysieke speelgoed zou kunnen gebruiken. Al snel ebt die verontrusting weg wanneer de game me loslaat op zijn eerste planeet. Starlink: Battle for Atlas is niet enkel een toy-to-life-titel gericht op een jonger doelpubliek, het is ook een volwaardige openwereldgame zoals we er de laatste jaren al meer gekregen hebben van de Franse uitgever.

Dat komt met duidelijke pro’s, zoals een goed uitgewerkt universum met een eigen toon en stijl. Ook het verhaal is - zij het wat rechtlijnig en duidelijk op jongerenformaat geserveerd - best oké. En de grote spelwereld betekent ook een hoop dingen te beleven. Het beste van dit alles? Deze openwereldgame is eigenlijk eerder een open space game, want je verkent niet één, maar maar liefst zeven planeten waarop je aan de slag kan. Jammer genoeg zijn er ook enkele zeer herkenbare con’s te bespeuren, die eigen zijn aan het openwereldwerk van deze uitgever.

Universumverbeteraars

In Starlink neem je de controle over een groep ruimtehelden (Starlink dus), dat onder leiding van wetenschapsgenie en universumverbeteraar St. Grand het Atlas-stelsel binnen komt gevlogen. Hier wilt het groepje alles te weten komen over een mysterieus ruimteras van kleine organismen dat als één geheel kan denken en bewegen. Door een eerdere ervaring met dat ruimteras creëerde St. Grand niet alleen een nieuw crewmember, hij leerde ook Nova destilleren tot een natuurlijke energiebron. Laat dat net de reden zijn waarom The Forgotten Legion, een duistere groep ruimtewezens onder leiding van de lugubere Grax, St. Grand ontvoert. Met zijn kennis en kracht om Nova te destilleren, kunnen zij hun duistere plannen in actie omzetten.

In je strijd tegen The Forgotten Legion, moet je erop toezien dat de verschillende planeten in het Atlas-stelsel gecontroleerd worden door Starlink en de lokale bevolking. The Legion neemt planeten over door verschillende constructies genaamd Extractors neer te ploffen. Dat doen ze aan de hand van een groot schorpioenachtig robotmonster genaamd de Prime dat per extractor die je vernietigt zwakker wordt. Primes worden dan weer op planeten gedropt door Dreadnoughts, wat immense ruimteschepen van The Forgotten Legion zijn. Hoe minder Primes, hoe zwakker de Dreadnought.

Herkenbaar Ubisoft DNA

Terwijl je The Forgotten Legion van een planeet verdrijft, plof je links en rechts zelf verschillende constructies neer die je ofwel overzicht bieden over een planeet, Elektrum raffineren (de valuta van het Atlas-universum), lokale troepen trainen, of modificaties ontwikkelen voor je wapens en schepen. Hoe meer planeten je op die manier overneemt, hoe makkelijker je The Forgotten Legion kan verdrijven.

Wie de voorbije tien jaar een openwereldgame van Ubisoft speelde, zal al snel een herkenbaar patroon ontwarren in deze setup. Zo zal je zeer vaak dezelfde repetitieve acties uitvoeren in het overnemen van Atlas-planeten. De Primes hebben zo bijvoorbeeld steeds dezelfde aanvallen, die afhankelijk van de sterkte van het monster opbouwen. Ook het neerhalen van de Extractors verloopt steeds volgens een herkenbaar patroon. Daarnaast kan je ook de constructies die je neerploft upgraden door er geld tegenaan te gooien of door interessante voorwerpen die je gaandeweg vindt aan hen af te leveren. In ruil voor beloningen kan je ook voor hen zijmissies uitvoeren, die zeer vaak op hetzelfde neerkomen. Met andere woorden: je zal zeer vaak dezelfde dingen moeten herhalen.

Bezigheidstherapie op de trein

Dat is op zich jammer, maar ik heb ontdekt dat zulke zaken best fijn zijn wanneer je met je Switch op de baan bent. Op de trein wil je niet steeds een complex verhaal moeten volgen, bijvoorbeeld, en dan is een planeet in Starlink claimen best een fijne bezigheid. Tel daarbij ook de combat, die best vermakelijk is. De verschillende wapens hebben ieder hun eigen eigenschappen, toepasselijk in uiteenlopende situaties. Zo heb je bijvoorbeeld wapens die ijsprojectielen afvuren die extra effectief zijn tegen vijanden met vuureigenschappen. Het is ook best bevredigend wanneer je met twee verschillende wapens een soort combo vormt die extra veel schade aanricht aan een specifieke tegenstander.

Gameplay is over het algemeen trouwens zeer eenvoudig, al heb je soms serieuze difficultyspikes. Zo is ruimtecombat - zeker wanneer je een Dreadnought wil vernietigen - een pak moeilijker met niet alleen een pak meer vijanden, maar ook sterkere tegenstanders. Gelukkig heb je met ieder personage een special ability die je in het heetst van de strijd kan bijstaan, al is die bij Fox McCloud - waarin hij Star Fox oproept - toch echt wel serieus overpowered. Dat, in combinatie met het feit dat je heel wat ruimteschepen hebt klaarstaan voor als één ontploft, zorgt ervoor dat ik nog nooit écht het onderspit heb moeten delven. Zelfs met de uiterst vergeeflijke aim assist helemaal uitgeschakeld.

Toy-to-life

Het is een hele ervaring: dat toy-to-life gebeuren. De Switch-versie van dit multi-platform spel heeft een eigen Joy-Con grip, waar je een modulair starship op kan plaatsen. Dan ‘zweeft’ dat ding boven je handen. Modulair kan je trouwens best letterlijk nemen, met aparte slots voor andere piloten, vleugels en twee wapens. Je kan zelfs vleugels aan vleugels hangen om je schip verder te pimpen. Enkel jammer dat je het niet aan je Pro Controller kan hangen.

Maar goed, je kan niet alles willen. En per slot van rekening werkt dat toy-to-life-gedoe goed. Schepen zijn vederlicht, waardoor ze je polsen niet onnodig vermoeien. De vorm van de schepen zijn ook zodanig ontworpen dat ze nooit in de weg zitten. Het vervangen van je schip, of één van de vele modules, is ook nagenoeg instant in de game te zien. Het enige nadeel dat ik ervaar aan het switchen tussen schepen, is dat die redelijk stevig aan de houder geklikt worden, waardoor het niet evident is die snel van de grip te verwijderen zonder bijvoorbeeld per ongeluk enkele knoppen in te drukken.

Mooie geste

En dat is lastig, want het snel verwijderen van je starship werkt in de hand van één van de centrale spelmechanismen van Starlink. Wanneer je het loodje legt in de game, kan je het opgeblazen schip vervangen door een ander uit je arsenaal om de strijd verder te zetten. Op die manier kan je verder spelen tot je écht zonder starships zit en écht het onderspit delft. Dat je dan niet snel van schip kan veranderen, is wat lullig. Gelukkig is daar een goede workaround voor.

Want in tegenstelling tot zijn toy-to-life tegenhangers, kan je in Starlink: Battle for Atlas ook meteen alle content digitaal gebruiken. Je moet dus geen nieuw starship kopen in de winkel om ermee in de game aan de slag te kunnen, en ook al het wapentuig is van bij aanvang beschikbaar in de game. Een enige kanttekening is dat wanneer je met de fysieke toys aan het spelen bent, je niet snel en makkelijk kan switchen naar de digitale versie van het speelgoed dat je niet bezit. Ubisoft mag door de jaren heen dan wel een reputatie voor quick cash grabs en maximale winst najagen opgebouwd hebben. Bij Starlink krijg ik het omgekeerde gevoel. Een mooie geste van de dames en heren bij Ubi als je het mij vraagt.

Star Fox

Zoals je bovenaan in deze review kan lezen, kreeg ik van Ubisoft het Star Fox starterspakket voor de Nintendo Switch voor deze review. Gezien de jonge relatie die de Franse uitgever voortdurend blijft onderhouden, kreeg Ubi ook de rechten tot Star Fox cadeau om in Starlink wat Switch-exclusieve content te verwerken. En ik moet zeggen, ik ben de game gestart met Fox McCloud in de cockpit, en hij heeft die nagenoeg nooit meer verlaten. De Star Fox-cast past als gegoten in het verhaal, en hoewel je voelt dat ze geen cruciale toevoeging zijn aan het Starlink-geheel, ben ik blij met deze toevoeging.

Er is namelijk een hele Star Fox-verhaallijn toegevoegd aan het geheel, dat niet alleen de aanwezigheid van de crew in Starlink uitklaart, maar je ook een blast from the past biedt met enkele herkenbare personages die de revue passeren. Je zou zelfs zo ver kunnen gaan als te beweren dat Ubisoft wel eens de kwaliteiten en kennis in huis heeft om een volwaardige Star Fox-titel in elkaar te draaien. Make it happen, Nintendo!

 

Releasedatum
16/10/2018
8,0
Reviewscore
User scoreAl 0 stemmen
0

Conclusie van Lazlo

Starlink overstijgt in alle opzichten de verwachtingen die ik van Ubisofts eerste toy-to-life-game had. De technologie werkt goed en de gameplay overstijgt het gimmick-gevoel vanaf de eerste seconde. Voor mij is het vooral het gevoel van een volwaardige Ubisoft-openwereldgame te krijgen voor de Nintendo Switch, samen met de vermakelijke combat die het hem doen. Star Fox is een geslaagde toevoeging, en vooral de geste om alle content zelfs zonder het fysieke speelgoed speelbaar te maken, laten me achter met een uiterst goed gevoel.
  • Combat met de verschillende wapens voelt goed
  • Modulair toy-to-life-model werkt perfect
  • Star Fox-content is de langlopende serie waardig
  • Je moet niet alle toys kopen om de volledige game te genieten
  • Typische repetitiviteit duikt al snel op
  • Ruimteschepen switchen gaat fysiek niet zo vlot
  • Moeilijkheidsgraad voelt onstabiel aan