Sniper Ghost Warrior Contracts

7,5
Reviewscore
User scoreAl 1 stem
9,3

Sniper Ghost Warrior Contracts

"Niet de beste sniper-game, maar ook niet de slechtste"

ma 25/11/2019
Gereviewed door Raf
0 reacties

Ik heb altijd een voorliefde gehad voor de langeafstandsrelaties die voor mijn ‘wederhelft’ vaak van terminaal korte duur waren. In elke shooter voel ik me aangetrokken tot het sniper rifle. Games die daar helemaal rond opgetrokken zijn, woon ik helemaal uit. De goeie en ook de minder goeie. Sniper Ghost Warrior Contracts is niet de beste sniper-game, maar het is zeker niet het slechtste.

Afhankelijk van hoe je telt is Sniper Ghost Warrior Contracts de vierde of vijfde game in de reeks. Ik negeer die twijfelachtige eerste en hou het op vier. Die eerste echte Sniper Ghost Warrior was een ramp. Die tweede volgde het lineaire traject van zijn voorganger, deed het op elk vlak veel beter maar een iets te korte single player werd slechts marginaal verlengd met een multiplayer die zich moest tevredenstellen met een magere twee multiplayermappen (waar ik uiteindelijk toch veel meer uren dan gerechtvaardigd in doorbracht). Nummer drie ging voor een open wereld, en hoewel die veel kritiek kreeg, vond ik dat een indrukwekkende game met een sterk verhaal, overtuigend scenario’s … maar ietwat teleurstellend zonder de beloofde multiplayer die het plezier na die ene doorloop wat had kunnen oprekken.

Wespennest in Siberië

Deze Sniper Ghost Warrrior Contracts dropt die ene overkoepelende open wereld en gaat voor vijf scenario’s in vrij uitgestrekte mini-open werelden. Alles situeert zich in Siberië, waar een fictief conflict wordt uitgevochten en jij door een machtige belangengroep wordt gecontracteerd om in dat wespennest een paar pittige missies uit te voeren. Denk bij dat ‘pittig’ aan sabotage, het stelen van gevoelige informatie en – wat had je gedacht – het uitschakelen van sleutelpersonages. Voor wie je precies werkt, daar blijft je ‘handler’ vaag over. Wel volgt die stem in je oor al je acties via je hightech masker en geeft je onderweg extra info.

Voor koude harde cash

Dat verhaal dat met wat docudrama introfilmpjes opgediend wordt, is oké, maar flinterdun en eigenlijk helemaal te negeren. Wat jij doet is voorafgaand aan elk van de vijf missies je loadout kiezen en je bent vertrokken voor 2 à 4 uur per scenario. De eerste begin je met het sniper-geweer, back-up machinegeweer, pistool en granaten die de game je geeft. Elke missie telt vijf objectieven en tegenover elk daarvan staat een geldbedrag. Dat bedrag kan je aandikken door secondaire objectieven te scoren of aan bepaalde, meer uitdagende voorwaarden te voldoen. Bijvoorbeeld door een doelwit uit te schakelen zonder een alarm te laten afgaan, een bepaald doelwit vanop meer dan zoveel meter te grazen te nemen, … . En slachtoffers kaalpikken levert je behalve wat munitie ook wat extra cash op.

Daarnaast kan je door onderweg collectibles te verzamelen en andere optionele dingen te doen nog drie soorten tokens (intel, contract en challenge) verzamelen. Dat zijn er volgens mij twee te veel en maakt het upgraden van je arsenaal, gadgets en speciale vaardigheden voor elke volgende missie complexer dan nodig. Tegelijkertijd raak je met cash – en daar heb je zelden te weinig van – al heel ver. Ik kocht voor mijn tweede missie een drone en voor mijn vierde missie een nieuw, krachtiger geweer waar ik een betere scope en een silencer opzette.

Slachtoffers kaalpikken levert je behalve wat munitie ook wat extra cash op. 

Het aanbod is groot, te groot eigenlijk voor vijf missies die je onderweg niet van je voornaamste loadout laten veranderen. Zo  leer je in de tutorial de troeven van een half dozijn speciale munitie-varianten, maar heb ik de hele game op de moeilijkste setting met de standaard kogels uitgespeeld. Zo kan je night vision kopen, maar speelt maar 2% van de game zich in het donker, nuja, duister, af. Alleen wie er na de eindcredits nog eens in wil duiken, doet daar echt zijn voordeel mee, want die ooit aangekondigde multiplayer ‘schittert’ opnieuw door afwezigheid.

Moordend mooi

De Cry-Engine waar de game op draait, bewijst zich nog altijd als een van de krachtigste van het moment. De game ziet er geweldig uit, zeker in de pc-versie, die ik dan nog door gezeik met mijn monitor moest ‘beperken’ tot een 1920x1080-resolutie. De uitgestrekte mappen met heel wat dramatische hoogteverschillen, kunnen zich met de beste van het moment meten. Alleen de animaties waarmee je slachtoffers in kill-cam mode neergaan krijgen iets te weinig variatie. Die krijg je wel op de vijf mappen. Drie daarvan doen het grotendeels in de sneeuw en ijs, twee houden het groener, maar elk level biedt toch weer een ander decor. 

Tag & kill

Eenmaal een missie opgestart, gaat het als volgt. Je checkt de map en kiest dan achter welk objectief je eerst aan wil gaan. Die situeren zich meestal in en om een drietal zones, maar je hebt heel veel vrijheid in de volgorde en route die je kiest. Onderweg van de ene naar de andere loop je misschien nog een bounty of rival tegen het lijf, die je dan voor extra tokens kan proberen neer te leggen. Wat je doet is een goed hoog overzichtsplekje zoeken en dan met je verrekijker en/of drone vijanden en andere points of interest taggen. Zo weet je waar ze zijn en belangrijker nog: zo kan je je telescoopvizier bijstellen naar de juiste afstand tot je target. Dan hoef je alleen nog rechts of links richten naargelang de windrichting en -sterkte, afdrukken … en alvast één problem solved.

Puzzelen door een telescoopvizier

Oké het is uitdagender dan dat. Soms zijn er letterlijke stoorzenders die het gebruik van een drone of taggen met je verrekijker verhinderen. In dat geval moet je ze individueel met die verrekijker ‘inlezen’, die afstand onthouden, je scope afstellen en ze dan een voor een uitschakelen. Je wil dat liefst doen zonder dat de vijand van je aanwezigheid op de hoogte raakt, dus is de volgorde waarin je de oppositie uitdunt vrij belangrijk. Mis je ze dan raken ze gealarmeerd. Vinden ze een dode collega ook.

Ik til vrij zwaar aan het ontbreken van een multiplayer-luik. 

Vijandelijke snipers en spotters hebben prioriteit. Is je positie uiteindelijk verraden, dan zoek je liever een ander plekje voor hun mortierbarrage jou vindt. Een geïsoleerde vijand besluipen en hem ondervragen over de positie van zijn anderen is ook een techniek. Sand box gameplay all the way dus, waarbij je elk objectief als een puzzel met meerdere oplossingen kan zien. Een beetje zoals Hitman, maar dan gereduceerd tot een sniper-gameplay die zich dus vooral door je telescoopvizier afspeelt.

Geen foutloos parcours

Ik til vrij zwaar aan het ontbreken van een multiplayer-luik (ik speel nog regelmatig een deathmatch in Sniper Elite 3) maar ik weet ook dat er heel wat gamers zijn die gewoon op zoek zijn naar een goeie single player en dan is dit absoluut het uitchecken waard. Sniper Ghost Warrior Contracts is een sterke game in dit shooter-subgenre, maar niet zonder irritaties of minpuntjes. Zo wil je liever geen bipod onder je geweer omdat de stabiliteit die dit oplevert niet in verhouding staat tot het gebrek aan bewegingsvrijheid en beperkt zicht. Gewoon prone liggen is stabiel genoeg. Ik snap ook waarom je niet na elk geslaagd schot kan saven, maar de soms onverklaarbaar geplaatste checkpoints dwingen je bij falen – of wanneer je een objectief in volledige stealth wil afwerken – te ver terug.

Te veel gadgets, te weinig opportuniteit

Wie vrij comfortabel door het eerste scenario is gegaan, kiest voor de volgende liever de hoogste moeilijkheidsgraad. Kwestie van de vijandelijke AI niet naar onrealistisch goudvisniveau terug te schroeven. Tenslotte haalde ik het al aan, maar vijf mappen, hoe aangenaam groot ook, maakt voor een te kort traject om de best uitgebreide progressie tot een bevredigende incentive te maken. Aan de ene kant zijn er teveel speeltjes die de meeste spelers nooit zullen ontgrendelen, aan de andere kant blijk je die achteraf niet nodig te hebben.

 

Releasedatum
22/11/2019
7,5
Reviewscore
User scoreAl 1 stem
9,3

Conclusie van Raf

Sniper Ghost Recon Contracts is een oerdegelijke single player sniper-beleving die soms de indruk geeft alsof de oorspronkelijke ambities zijn teruggeschroefd … of mikken op latere DLC-scenario’s die de progressie-opties wel relevant maken. Zoals de game nu is kan ik het aan elke liefhebber van de betere langeafstand-kill absoluut aanraden en er valt absoluut herspeelbaarheid uit te puren, maar ik blijf tegelijk hopen op een latere multiplayer. Van die DLC ga ik gewoonweg nu al uit.
  • Oerdegelijke single player sniper-beleving
  • Herspeelbaarheid
  • Grafisch bloedmooi (op pc)
  • Geen multiplayer
  • Flinterdun verhaal
  • Onverklaarbaar geplaatste checkpoints
  • Te veel gadgets, te weinig opportuniteit