Sega Mega Drive Mini

7,5
Reviewscore
User scoreAl 0 stemmen
0

Sega Mega Drive Mini

"Met 42 beschikbare games heeft de Mega Drive Mini een ruim aanbod, dat bovendien ook erg breed scoort"

wo 16/10/2019
Gereviewed door Ronald
0 reacties

De miniconsole-rage blijft doorrazen met de Sega Mega Drive Mini, een miniversie van het legendarische Sega-kastje die - naar goede traditie ondertussen - werd ontwikkeld en op de markt gebracht door hetzelfde bedrijf dat ooit de originele versie op de markt bracht. Ik sloot mezelf een avond met het ding op.

Het is inmiddels al achttien jaar geleden dat Sega de handdoek in de ring gooide wat het maken van gameconsoles betreft, na de ver vooruit op zijn tijd zijnde maar tractie missende Dreamcast (1999-2001) en diens door concurrent PlayStation begraven voorganger Saturn (1994-2000). Maar de console die daarvòòr verscheen, de Mega Drive (of, in andere werelddelen, Genesis), was wel een van de definiërende consoles van de vroege jaren 90 geweest. De console was Sega's plons in het 16-bit-tijdperk, enkele jaren na de Commodore Amiga- en Atari ST-computers (het toestel verscheen in 1988 in Japan en in 1990 bij ons), maar ver voor de Super NES van concurrent Nintendo (die in 1992 in Europa verscheen, na zijn Japanse introductie eind 1990).

Die definiërende console kreeg dit najaar zijn eigen Mini-heruitgave, net als de NES en Super NES Mini en de dwergversies van de Commodore 64 en de eerste PlayStation. Nu bestaat er al langer een miniversie van de Sega Mega Drive, door het bedrijf ATGames, maar die is ver inferieur aan deze 'officiële' editie, ontwikkeld door M2, het interne ontwikkelhuis van Sega dat ook onder meer achter de Sega Ages-heruitgaves zit.

Ik geloofde er, kortom, wel in toen de miniconsole werd aangekondigd. Maar was dat geloof ook gegrond? Tijd om het ding te ontleden.

1. Games

Met 42 beschikbare games heeft de Mega Drive Mini een ruim aanbod, dat bovendien ook erg breed scoort. De jongens en meisjes van M2 hebben de games bovendien prima natuurgetrouw naar de nieuwe hardware gebracht, waar de emulatie van de ATGames-versies altijd wel wat te wensen overliet. Alle klassiekers - van Sonic the Hedgehog via Altered Beast en Shinobi III naar Streets of Rage 2, van Ghouls 'n' Ghosts via Golden Axe en Contra: Hard Corps naar Road Rash II - zitten erin. Kijk met speciale aandacht naar Ecco the Dolphin en Castle of Illusion Starring Mickey Mouse, twee games die voor ondergetekende destijds de ware definiërende titels van de Mega Drive waren, en eveneens speelbaar zijn in deze compilatie-in-een-doosje.

Het is een pronte, relevante verzameling, met weinig games die ik écht mis. Misschien had een Desert Strike, een Out Run en een NBA Jam niet misstaan tussen dit rijtje, maar het aanbod op zo'n miniconsole is per definitie het resultaat van een selectie waarin niet iedere speler het honderd procent naar de zin kan worden gemaakt.

Wel opvallend is de grote aanwezigheid van arcade-actie- en vechttitels, en de nogal schrale keuze in role playing games, een genre dat in het tijdperk waarin de console uitkwam nochtans al in volle bloei was, ook op de consoles. Waar je bij de SNES Mini drie jaar geleden een ruimer aanbod aan games van langere adem had, krijg je hier in essentie alleen maar Phantasy Star IV: The End of the Millennium en Shining Force. Voor de rest is het al actie wat de klok slaat.

2. Interface

De interface waarop de Sega Mega Drive draait heeft dezelfde eenvoud als die van de NES- en SNES-mini's, met een eveneens niet al te uitgebreide selectie instellingen. De bibliotheek wordt op het scherm getoond met de originele 'box art' naar voren, al kun je ook alleen de ruggen van de games kiezen om alles mooi op één scherm te krijgen.  Alleen is het navigeren tussen games niet altijd even intuïtief: het duurde bijvoorbeeld eventjes voor ik doorhad dat je iedere game weer kunt verlaten door eventjes op de Start-knop te blijven drukken.

3. Toestel

De miniversie van de Sega Mega Drive is een mooie, vrij natuurgetrouwe kopie van het veel grotere origineel, compleet met verschuifbare volumeknop en een aan/uit-switch die een rood lampje doet branden. Aansluiting is een makkie, met alleen een usb-poort voor stroom (minpuntje: geen stekkerblok!), een hdmi-uitgang voor aansluiting op de tv  en twee usb-ingangen voor de twee controllers. Die laatste voelen robuust aan, inclusief de knoppen en de D-pad, maar ik betreur Sega's nogal vreemde keuze voor de allereerste versie van de controller, met drie actieknoppen in plaats van zes. De meeste games uit het aanbod laten zich daar prima mee bedienen, maar vooral de vechttitels (Street Fighter II: Special Championship Edition op kop) lijden er wat onder.

4. Weergave

Je kunt van 4:3-ratio (de klassieke beeldverhouding, zoals je misschien destijds je ware Mega Drive-games op een beeldbuis-tv had draaien) naar 16:9-breedbeeld, wat de boel veel minder oprekt dan ik had verwacht. Je kunt ook, net als bij de meeste concurrerende mini-heruitgaves, een CRT-filter over je games gooien zodat het lijkt dat je weer op een klassieke beeldbuistv aan het spelen bent, maar die is iets te zwaar aangezet: de subtielere aanpak, zoals die op de Nintendo-miniconsoles, werkte beter. Maar storend is het niet. Tout court deed de Mega Drive Mini me weer beseffen hoe visueel sterk die games uit het 16-bit-tijdperk al waren.

Releasedatum
TBA
7,5
Reviewscore
User scoreAl 0 stemmen
0

Conclusie van Ronald

Wanneer ik de Sega Mega Drive naast andere miniconsoles zet, in het bijzonder de Super NES Mini omdat de originele SNES ongeveer uit hetzelfde tijdperk stamt, heeft deze heruitgave een voetje voor wat de omvang van het spellenaanbod betreft. Qua variatie valt hij dan weer wat tegen, de interface laat ook wat (kleine) steekjes vallen, en de vreemde keuze qua gamepadversie is het grootste manco. Maar écht klagen doe ik niet: wie destijds een eind heeft weg gerammeld op de echte Mega Drive en de roep van de nostalgie gewaarwordt, hoeft zich - zeker voor de schappelijke prijs van het ding - niet in te houden.