Resident Evil 7: Biohazard

9,4
Reviewscore
User scoreAl 2 stemmen
8,4

Resident Evil 7: Biohazard

Een tijdloos meesterwerk?

do 26/01/2017
Gereviewed door Ronald
2 reacties

De gore is uitzinniger, het decor groezeliger, de sfeer verontrustender. Resident Evil 7: Biohazard trekt op meerdere gebieden de lijn door van de voorgaande episodes in Capcoms bekende horrorserie. Ook al deden de makers erg goed hun best om je te doen denken dat je gewoon een compleet àndere game aan het spelen bent.

Wie waren de Bakers voordat ze veranderden in de moorddadige, half-gezombificeerde maniakken die de protagonist van Resident Evil 7: Biohazard naar het leven staan? De game snijdt doorheen zijn speeltijd van ongeveer twaalf uur tal van verschillende horrorthema's aan en verandert ook een paar keer resoluut van toonzetting, maar het droeve lot van vader Jack, moeder Marguerite en zoon Lucas houdt de speler zowat de hele game lang bezig.

Er kruisen tal van onbeschrijfelijke gruwelen je pad, en bij momenten moet je dingen doen die je maag ei zo na doen omkeren. Resident Evil 7 is, in één woord samengebald, goor. De gruweltaferelen zijn erger dan die van eender welke eerdere game uit de reeks, en de game luidt daardoor, over de hele lijn, een forse stijlbreuk in met de rest van de serie. Waar de voorgaande delen vooral draaiden om min of meer lekkere gore in het neermaaien van je ontzielde tegenstanders, zoomt deze zevende aflevering net in op de lelijkheid van de omgeving en de griezels die zich erin ophouden.

Maar er spreekt ook een perverse warmte uit de foto's en andere documenten die je tijdens je tocht door dat macabere Baker-landgoed aantreft, en die de diepere lagen van het verhaal blootleggen. Ook al ben je al een heel eind gevorderd in de plot, en beginnen er zich grotere belangen af te tekenen: je krijgt constant glimpen te zien van een tijd toen deze drie doodgewone, goedgeluimde, geen vlieg kwaad doende lieden waren.

Wie waren de Bakers voordat ze veranderden in de moorddadige, half-gezombificeerde maniakken?

Met eigen ogen

Je mag je in Resident Evil 7 aan een paar harde confrontaties met dat centrale drietal verwachten, maar al snel ontdek je dat de ware vijand dieper in de schaduwen sluimert. Dat zijn echter dingen waar Ethan Winters, het gloednieuwe hoofdpersonage dat de game draagt, in het begin van de game niet mee bezig is. Wanneer de begintitels rollen, rijdt hij een landweggetje in het broeierige Lousiana binnen, een tip opvolgend over de mogelijke plaats waar zijn vrouwtje Mia, die drie jaar geleden spoorloos verdwenen is, zich zou kunnen ophouden. Er gebeuren al snel enkele dingen die we je van uitgever Capcom, op straffe van een behandeling met pek en veren, niet mogen verklappen, maar al snel beland je tegen wil en dank als gast op een ziekelijk familiediner van de Bakers, en moet je zien te overleven in dat vieze, krakende huis terwijl je je zoektocht naar je vrouw voortzet.

De visuele breuk die Resident Evil 7 duidelijk probeert te slaan met zijn voorgangers begint natuurlijk met het spelerstandpunt: waar de reeks al sinds de allereerste game zwoer bij een camerastandpunt in de derde persoon, en Resident Evil 4 uit 2005 dat revolutionaliseerde voor een nieuwe generatie games, gaat deze game resoluut voor een first-person-perspectief. En dat heeft zijn weerslag op de hele game. Het geeft in de eerste plaats aan dat de designers van deze opvolger ver weg wilden van de overdreven grand guignol-actie van Resident Evil 6, dat daarvoor terecht werd afgestraft door critici en het publiek.

Resident Evil 7 is, in één woord samengebald, goor.

Het nieuwe gezichtspunt luidt een compleet nieuwe panache in voor Resident Evil 7: een intiemere vorm van horror. Vuiler, korter op de man. En met een grote nadruk op snelle jump scares (je schrikt jezelf bij momenten een hartverzakking) en indrukwekkende audiocues die je al lang van tevoren telefoneren dat er iets gaat gebeuren maar dat op het moment zelf tegelijkertijd zo efficiënt onderstrepen dat je toch weer rechtveert van de pure schrik. De groezeligheid van de hele affaire, zeker tijdens de twee eerste belangrijke hoofdstukken in het verhaal, doet eerder denken aan horrorfilms als The Texas Chainsaw Massacre, Last House on the Left en The Devil's Rejects dan aan een Resident Evil-game, en dat was duidelijk de bedoeling van de makers. Dit is niet langer een actiegame met horror-elementen, maar horror met de grote H. Tot op een bepaald punt dan toch: op een zeker moment, ergens na een derde van de game, komen de bekende Resident Evil-ingrediënten stilaan weer helemaal terug, en keert de game stapvoets terug naar de actievibe van zijn eerdere delen.

Het nieuwe gezichtspunt luidt een compleet nieuwe panache in voor Resident Evil 7.

Actievibe terug

Want was dat de hele game lang leuk gebleven, die compleet nieuwe aanpak? Natuurlijk niet. We zitten namelijk niet in een game als Outlast of Alien: Isolation, die het heel erg moesten hebben van hun first-person-oogpunt en hun ware schrikeffecten, maar in een nieuwe aflevering van een serie die al twintig jaar bestaat, en tijdens die twee decennia haar eigen tradities heeft ontwikkeld. Dat pietepeuterige zakmes en pistooltje waarmee je in het begin van de game slechts gedeeltelijk van je kon afbijten mag je gaandeweg vervangen door onder meer een veel doelmatigere shotgun, een Magnum .44, een granaatwerper en een mitraillette, en je brengt steeds behaaglijkere schade toe aan het zompige lijf van je monsterlijke tegenstanders. Het wordt dus, naarmate de verhaallijn vordert, meer en meer een ware Resident Evil-game. Maar het briljante aan Resident Evil 7: Biohazard is dat de Capcom-designers ook bij die onvermijdelijke retour en forme in het tweede luik van de game ook hun vers geïntroduceerde elementen niet hebben veronachtzaamd. Ook in de latere levels blijf je geconfronteerd worden met behoorlijk zieke dingen, die je iedere keer weer eventjes in de drukkende sfeer van de eerste twee uur brengen. Ook houdt de game zijn gevoel van mysterie, dat je in het begin bij het nekvel grijpt en je doorheen de zenuwslopende eerste twee uur brengt, goed vol doorheen de hele verhaallijn, tot aan een paar rake plottwists aan het einde en een huiveringwekkend mooie finale.

Resident Evil 4 een tijdloos meesterwerk? Dan wordt deze dat geheid ook.

Virtueel broekschijten

O ja, een voetnoot voor wie staat te popelen om de game in virtual reality te spelen: wie hem in de PlayStation 4 knalt kan dat met de PSVR, en het voegt een enorme meerwaarde toe aan de game. Meer nog: een pak luiers voor volwassenen is hoogst aangewezen bij een langere speeltijd. Gevaren die je gewoon op het vlakke scherm nog met een glimlach op de bek trotseerde, zitten ineens vlak voor je netvlies, en zetten al je zintuigen op scherp. Het betekent zonder meer een doorbraak voor VR als nieuwe videogametechnologie, maar je zenuwstelsel moet het wel aankunnen. Bij ondergetekende ging de helm na een uur spelen, ergens in het begin van de eerste confrontatie met de Bakers, af, om nooit meer opnieuw op zijn kruin te belanden. Maar wat ik tijdens die stonde allemaal doormaakte, vergeet ik tegelijkertijd nooit meer. Wie écht stalen zenuwen heeft raad ik aan om langere etappes van de game door te spelen, want de confrontaties met gedrochten worden er een pak intenser door. Anderzijds ben ik nog steeds niet gewonnen voor de manier waarop de game je jezelf laat voortbewegen in de virtuele realiteit: het wandeltempo voelt precies juist aan, maar de schokkerige perspectiefveranderingen die je met de duimstick kunt veroorzaken doorbreken bij momenten de immersie die deze instantklassieker anders zo moeiteloos weet te creëren.

Releasedatum
24/01/2017
9,4
Reviewscore
User scoreAl 2 stemmen
8,4

Conclusie van Ronald

De langverwachte zevende aflevering in Capcoms iconische horrorserie begint door je verwachtingen voor een Resident Evil-game danig door elkaar te schudden, brengt je onverwacht in een intieme en persoonlijke horrorvertelling terecht, en leidt je ten slotte voorzichtig naar wat bekender territorium. Maar al die drie elementen vullen elkaar op een uitstekende manier aan. Als het écht Capcoms missie was om terug te keren naar de essentie van de reeks, is die zonder meer geslaagd. Als Resident Evil 4 een tijdloos meesterwerk was, dan wordt deze dat geheid ook.
  • VR is een enorme meerwaarde
  • Spanning voelbaar tot onder je nagels
  • Jump scares
  • Intieme en persoonlijke horrorvertelling
  • Verrassende wendingen
  • Horrormeesterwerk
  • Audiovisueel top
  • Niet voor hartpatiënten

2reacties

Waarom een vraagteken achter meesterwerk ?

Rating:0

9.4? Laat my niet lachen... Ben RE fan van het 1ste uur. Maar als enige minpunt in de review : niet voor hartpatiënten...?? Zegt genoeg voor my. Hoogstens een 7 waard. Had er veel meer van verwacht. Ben byna klaar met het spel en het spreekt my eerlyk gezegd niet aan om het nog eens opnieuw te doen

Rating:0