Resident Evil 4

9,0
Reviewscore
User scoreAl 0 stemmen
0

Resident Evil 4

Meesterwerk

Enkele dagen geleden lag er mij een mysterieus pakje op te wachten. Een dikke, gekreukte omslag waar met een dikke zwarte stift mijn naam werd opgekrabbeld. Een gevoel van angst maakte zich plotsklaps meester van mij. Met klamme, trillende handen tilde ik het pakje op en schudde ik er eens mee. Het bleef verdacht stil. Toch voelde ik nog steeds koude rillingen langs mijn ruggengraat naar mijn nek lopen. Hier klopte iets niet, dat pakje betekende onheil. Toch haalde mijn nieuwsgierigheid het van mijn benepen gevoel en scheurde ik de omslag met een bang hart open. Mijn vrees werd realiteit: RE4!

De vertraging waarmee de game op deze console werd gereleased – waarschijnlijk veroorzaakt door het heen en weer gesjouw van koffers geld – heeft blijkbaar niet echt negatieve gevolgen gehad. Deze versie is immers exact dezelfde dan de GC-editie.

Waar zijn de zombies gebleven?

Als vooraanstaand lid van de plaatselijke zombieclub moet mij toch iets van het hart. Ik protesteer! Ondanks het feit dat Resident Evil 4 een dijk van een game is geworden, roep ik mijn medezombieclubleden op om de verspreiding van deze titel te boycotten. Waarom? Ondanks hun jarenlange inzet voor ons doel, zijn er deze keer geen zombies meer te bespeuren! Als ik dan toch een negatief puntje moet aanhalen, zal het dat wel zijn... De zombiegeluidjes uit de vorige versies doen me nog steeds kippenvel krijgen, alleen nog maar door eraan te denken. Maar goed, je levende tegenstanders (het is eens iets anders) zijn ook angstaanjagend en waggelen een beetje rond als ondoden, maar ze roepen elkaar ook instructies toe. Als ze zin hebben, kunnen ze zelfs een spurtje uit hun onderste ledematen persen. De stouterds zullen wapens opnemen om mee op je gezicht te timmeren en ze gebruiken zelfs ladders om je via openstaande ramen te grazen te nemen. Niet echt zombie-like dus...
Maar ondanks dat voel je meteen dat er iets ernstigs aan de hand is. Wat kan deze bende in ’s hemelsnaam motiveren hun eigen leven te wagen om jou te grazen te nemen? Creepy...

Leon is back!

Ook al weet je niet waarom iedereen op jou heeft gemunt, je weet wel waarom je op deze verdomde plaats bent terecht gekomen. Resident Evil 4 zorgt voor de triomfantelijke terugkomst van Leon Kennedy, ex-politieagent en overlever van het Racoon City-incident. Sinds de vernietiging van de Umbrella Corporation is Leon een mysterieuze US Agent geworden. Wanneer de dochter van de president wordt ontvoerd, reist Leon naar een niet nader bepaalde plaats in Europa – waar ze blijkbaar Spaans spreken – om Ashley uit de klauwen van de kidnappers te gaan bevrijden. Een extraatje voor dit platform is dat je in de game ook met een tweede personage aan de slag kunt. Deze tweede spion heet Ada Wong, die ongeveer dezelfde weg zal volgen en met dezelfde problemen als haar mannelijke collega zal geconfronteerd worden. Een paar dingen die je als Leon over het hoofd hebt gezien, komen hierdoor alsnog aan de oppervlakte. Een paar uurtjes extra gameplay dus, ook al verloopt alles vrij simultaan.

Controls

Of je nu met Ada of met Leon speelt, je zal alleszins genieten van de vernieuwde controls en camera. De controls lijken een beetje op die van collega horrorgame Silent Hill. Klagen hoor je mij alvast niet, want de hele game wordt door de vlotte en vooral heel precieze besturing een niveautje hoger getild. Ook voor het gebruik van de camera heb ik niets dan woorden vol lof. De over-the-shoulder camera volgt Leon op de voet. Dit is vooral handig als je je wapen moet trekken, wanneer één of andere onverlaat zijn haat iets te ver drijft. De camera zoemt dan een beetje in en lockt je view, zodat jij precies je laserpistool tussen de boeman zijn ogen kan mikken.

Dit nieuwe scheme gaat eigenlijk perfect samen met de meer combatgerichte gameplay die Resident Evil ons biedt. Leon krijgt in deze aflevering immers beduidend minder puzzels voorgeschoteld, maar zal zijn schietkunsten des te meer kunnen botvieren. Je zal occasioneel nog wel eens een item moeten opsporen dat je de toegang verleent tot een nieuwe ruimte, maar de uitdaging schuilt voor het overgrote deel in het verschalken van je tegenstanders en enkele hele coole bosses! Maar let op, schiet niet te kwistig in het rond; je zal je kogels meer dan nodig hebben...

Wapens bij de vleet

Ook deze keer is er aan wapens geen gebrek: pistolen, rocket launchers, etc. In de PS2-versie werden enkele nieuwe guns toegevoegd, waaronder de belachelijk klinkende “gunpowder bowgun”. Wie dit tien keer héél snel na elkaar kan zeggen zonder zijn tong te verstuiken, mag het 'recorden' en opsturen naar de redactie: ik zorg er persoonlijk voor dat er een newspost aan wordt gewijd! Anyway, je zal pas van deze guns kunnen genieten als je genoeg centjes hebt verzameld om ze te kopen in de lokale gunshop. De verkoper met het sappige Cockney accent zal je te pas en te onpas zien opduiken, om je uit de nood te helpen met nieuwe speeltjes, upgrades en add-ons.
Dit systeem werkt onberispelijk, aangezien het de game nog een extra dimensie bezorgt. Je zal je immers moeten focussen op bepaalde keuzes van wapens, die een invloed kunnen hebben op het verdere spelverloop. Het enige probleem is dat het eigenlijk totaal onlogisch is. Ik heb net twintig inboorlingen gedood, we zijn omsingeld door een horde monsters en deze pipo probeert me een geweer te verkopen? Het eerste wat ik probeerde, was die geldwolf zijn kop eraf te knallen om er vervolgens met al zijn schietijzers vandoor te gaan. Jammer genoeg hebben de makers het blijkbaar niet op mijn manier van spelen begrepen. Upgraden dan maar... en met een lichtjes getuned wapen verder gaan op mijn tocht van dood en verderf. De hit detection en reacties zitten trouwens super in elkaar: schiet je iemand in de borst dan valt hij naar achter, raak je hem in de arm dan laat hij zijn wapen vallen. Het maakt niet uit waar ze geraakt worden, hun reactie is steeds weer heel realistisch.

Interactie

Er is heel wat interactie met de omgeving tijdens je gevechten ook. Je vijanden mogen dan al in staat zijn om ladders omhoog te houden, als jij er je voetje tegen zet ligt het klimtuig al even snel weer op de grond. Word je achtervolgd door een troep monsters? Dan vlucht je toch gewoon een huis in en barricadeer je de deur met de meubels. Andere mogelijkheden om uit de klauwen van je vijand te blijven, zijn over hekken springen of door ruiten rijden. Het voegt een tikkeltje strategie toe aan alle hersenloze actie, wat soms veiliger is dan te schieten met de kans je doel te missen.
De slagroom op de horrortaart is het feit dat alles er nog eens heel goed uitziet ook, zeker als je rekening houdt met de ouderdom van het zwarte beestje. Zo zijn de dingen niet altijd even gedetailleerd en kan je soms wel eens wat primitieve textures tegenkomen als je door de scope van je sniper rifle tuurt. Globaal bekeken moet ik echter toegeven dat de game er bijzonder goed uitziet, met prachtige animaties en vlotte framerates als extra kers op de reeds eerder vernoemde slagroom(taart).

“Aqui esta! Mata lo!”

Het geluid zit, net zoals in de vorige versies, ook weer deftig in elkaar. Gewoonweg griezelig bij tijden! Als ik dan toch enkele negatieve puntjes moet aanhalen, begin ik bij het feit dat je vijanden na een tijdje een beetje repetitief beginnen te klinken. Voor de mensen die Spaans willen leren is dit dan weer een welgekomen extraatje. Ook het feit dat de voice-acting niet echt een hoogvlieger is, doet het spel een beetje oneer aan. Waarom de ontwikkelaars een bende amateurs optrommelen die op de koop toe met een – duidelijke geïmiteerd – accent praten, is mij een raadsel. Dit leidt meteen tot nog een paar andere bedenkingen... Resident Evil 4 is een schitterende game die de serie in een nieuwe, meer serieuze richting duwt. Jammer genoeg zijn ze daar bij Capcom niet echt consequent in geweest. Sommige oude features, die al lang overboord moesten gekieperd worden, zitten nog steeds in het spel. Heel het spel freezet als je een object opraapt, waarna je een item screen voor je neus krijgt. Wacht eens even, stond er nu een monster achter mij of niet? En waarom we nog steeds honderden crates moeten kapotschieten om soms eens een item te vinden, is me ook een raadsel... Dat was ik enkele jaren geleden al zo beu als koude pap.

En toch zijn dit allemaal kleine dingen die niets aan de game kunnen afdoen. De combat gameplay is ongeëvenaard, zeker tijdens de heel creatieve bossgevechten. Het is ook de langste Resident Evil game die die revue is gepasseerd, met bijna dertig uur gameplezier! De unlockables zorgen er ook voor dat de term “herspeelbaarheid” hier zeker en vast zijn plaats verdient. Maar toch roep ik jullie, als lid van de plaatselijke zombieclub, nog eens op om deze titel te boycotten. Broeders, trekt ten strijde!

9,0
Reviewscore
User scoreAl 0 stemmen
0

Conclusie van Niels

Resident Evil gaat al een tijdje mee op diverse consoles en was steeds goed voor griezelgenot achter je scherm. Deze vierde telg in de reeks gaat verder op datzelfde succesvolle elan en zal ongetwijfeld de oude schare fans weer naar de winkels doen hollen. Vette gameplay, knappe graphics, een sfeer die je naar de keel grijpt: kopen die handel!

  • Interactieve omgevingen
  • Schitterende controls
  • Perfecte hit detection
  • Meer actie, iets minder puzzels
  • Geen traditionele zombies meer
  • Gedateerde elementen bleven behouden

Commentaar toevoegen

Log in or to post comments