Vanaf het moment dat de eerste 'Resident Evil' in 1996 furore maakte op de Playstation, werd de gamesmarkt overspoeld met een heleboel al dan niet formidabele sequels en barslechte 'rip-offs'. Ongeveer een anderhalf jaar geleden kondigden de game-goeroes Nintendo-man Shigeru Miyamoto en Capcom-man Shinji Mikami trots aan dat de 'Resident Evil'-reeks in de toekomst exclusief voor de Gamecube zou ontwikkeld worden. In één klap veegden deze grootheden het zogenaamde 'kiddie'-imago van Nintendo Gamecube van tafel.
Ondanks dat ontwikkelaar Capcom sowieso vrij zeker is met 'Resident Evil' heel wat eurootjes binnen te rijven, zijn er kosten nog moeite gespaard om de twee mini-dvdtjes vol te proppen met heel veel bloed, vette graphics, angstaanjagende muziek en uren beklemmend speelplezier. Capcom wilde absoluut niet met een klakkeloze kopie van de Playstation-editie op de proppen komen. De ontwikkelaars stonden erop het game voor ruim 70% te 'updaten'. Zo zijn de graphics compleet vernieuwd, zijn er levels en vijanden bijgekomen en is de verhaallijn uitgebreid. Bovendien voegde Capcom nog eens twee extra eindes toe, waardoor het totaal nu dus op 10 komt!
Wanneer 'Resident Evil' zijn intrede doet op je televisiescherm, voert een ontzettend knap introfilmpje ons mee naar het stadje Raccoon City. Daar werden een tiental slachtoffers op gruwelijke wijze afgeslacht teruggevonden. Het Police Department van Raccoon City roept de hulp in van de Special Tactics and Rescue Squad. Maar de helikopter van het Bravo-team stort neer en alle communicatie met de buitenwereld wordt verbroken. Tijd dus om de Alpha-squad erop uit te sturen. Dat team bestaat uit de alfa-babe Jill Valentine, de stoere Chris Redfield, Albert Wesker, Barry en Hernandez. Wanneer die in het bos de neergestortte helicopter van naderbij bekijken wordt Hernandez door een aantal bloedhonden aan stukken gereten. De vier overgebleven teamleden slaan op de vlucht voor de monsterlijke wezens en gaan schuilen in een verlaten, onheilspellend landhuis. Daar gaat de nachtmerrie pas echt van start.
Na de intro kan je kiezen uit de speelbare personages: Chris Redfield of Jill Valentine. Chris is een uitmuntende scherpschutter en Jill kan uitstekend overweg met explosieven. Bovendien bezit Jill in tegenstelling tot Chris, de 'Lockpik', een handig instrument om kastjes mee open te breken. Vanaf het moment dat je jouw personage hebt gekozen, begin je aan een 'bangelijke' zoektocht doorheen de gangen en de verlaten kamers van de afgelegen mansion. Zoals je wellicht al kon vermoeden, ben je daar niet alleen: bloedzuigende zombies, reuzenspinnen, gemuteerde honden en andere weerzinwekkende schepsels staan je maar al te graag kwijlend op te wachten. Het is dan ook aangewezen om over een gezonde dosis strategisch vermogen, durf en koelbloedigheid te beschikken. Enkel met deze eigenschappen kan je dit avontuur overleven en voorwerpen ontdekken die je op je overlevingstocht kunnen helpen zoals geweren, messen, bazooka's en andere wapens. Ook medicijnen om verwondingen te genezen en 'maps' om de weg te vinden doorheen het huis kunnen aardig van pas komen.
'Resident Evil' is op grafisch vlak zonder twijfel tot de dag van vandaag een van de mooiste games die op console verkrijgbaar zijn. De grafische genieën die dit spel in elkaar geknutseld hebben, zijn alvast het oog voor detail niet verloren. Wanneer je character bijvoorbeeld over een oude houten vloer wandelt, zie je stofjes opwaaien onder de voeten van je personage. De achtergronden mogen dan in de verte dan soms wazig lijken, eens je in die richting loopt wordt alles beetje bij beetje glashelder. Flikkerende vuurtjes of kaarsen zorgen voor een overdonderende en spanningsopbouwende sfeer waardoor je bij momenten zelfs schrikt van de schaduw van je eigen personage. Bovendien bezit Resident Evil ongelooflijk knappe water- en lichteffecten. Zo zien zelfs de reflecties op een wateroppervlak er extreem realistisch uit.
In een game als Resident Evil zijn geluid en muziek bijna even belangrijk als goede graphics. Ook op dit vlak slaagt dit game in zijn opzet. De muziek wordt dan ook voornaam gebruikt om de spanning nog te versterken. Je hoort echt wanneer de actie zich aankondigt. Geluidseffecten als voetstappen, kreunende zombies, blaffende bloedhonden, schurende deuren en brekend glas dragen bij tot een beklemmende, spannende game-ervaring.
Toch is het niet allemaal goud wat blinkt. Datgene waar gamers zich in het verleden het meest aan stoorden - als ze zich uberhaupt aan iets stoorden - werd geheel ongemoeid gelaten: de controls. Dit euvel(tje) is zeker te overbruggen, alleen kost het 'newbies' toch een dik uur speeltijd alvorens ze die stevig in de polsen hebben. Rasechte 'Resident Evil'-fans knijpen voor dit detail maar al te graag een oogje dicht. En gelijk hebben ze. Een beetje oefenen mag zeker geen reden zijn om een prachtgame als dit links te laten liggen. Voorts is de vernieuwde 'Resident Evil' een pak moeilijker. Vijanden en speelbare characters bezitten allerlei nieuwe moves. Het is een ware titanenarbeid om alle monsters en wezens te ontwijken, laat staan te doden. Denk bovendien niet te snel dat je veilig bent eens je achter een deur bent gevlucht. De monsters beschikken over een uitmuntende artificiële intelligentie waardoor ze 'onthouden' achter welke deur je schuilt. Ontsnappen is niet altijd mogelijk waardoor dit game nogal eens de oorzaak kan zijn van klamme handjes.
