"Relicta is een mix tussen uitdagende physics-based puzzels en een teleurstellend verhaal"

7,0
Reviewscore
User scoreAl 0 stemmen
0

"Relicta is een mix tussen uitdagende physics-based puzzels en een teleurstellend verhaal"

Na een dag noeste arbeid en/of huishoudelijke klusjes hoef ik er me niet voor te gêneren: pc of console aan, hersenen uit. Toch zijn er genieën onder ons die ook in hun vrije tijd met plezier hun grijze massa verder uitwringen. Voor hen is er nu Relicta, een verhalende puzzelgame in eerstepersoonsperspectief, om dat mentale hongertje te stillen. Of blijf je toch beter bij je sudoku’s en kruiswoordpuzzels? Lees verder en oordeel zelf.

Waarom wel?

Sci-fi setting

Een kort woordje uitleg vooraf: Relicta speelt zich af op Luna, of simpelweg de maan, in de eerste helft van de 22ste eeuw. De mensheid is stukje bij beetje het dichtstbijzijnde hemellichaam aan het terraformen en uitvalsbasissen aan het opbouwen, maar buiten een handvol wetenschappers is het daar voorlopig nog bijzonder stilletjes.

Wel vindt er al onderzoek plaats naar Relicta, een mysterieus buitenaards object dat, zoals de titel van de game doet vermoeden, het uitgangspunt van het verhaal vormt. Je kruipt in de huid van één van deze wetenschappers, Angelica Patel.

Blokken voor gevorderden

Jij, als Angelica, krijgt de taak om een paar recent ontwikkelde handschoenen te testen die elektromagnetisme en zwaartekracht beïnvloeden. Hiermee kan je kubussen manipuleren die doorheen de lineaire levels van Luna verspreid liggen om puzzels op te lossen en zodoende de mysteries rond het Relicta-object te ontrafelen. Dat is meteen alle gameplay in een notendop: je kan de zwaartekracht van deze kubussen aan- of uitzetten en ook hun elektromagnetische polariteit omdraaien.

Op die manier kan je kubussen tot elkaar aantrekken, van elkaar wegstoten, laten zweven of doen vallen. Handig ook om jezelf een gratis lift of overzet te geven waar nodig. Tot slot gebruik je de kubussen als sleutels om pressure plates te activeren (dit zijn de ‘knoppen’ die je moet indrukken om barrières uit te zetten en verder te raken in het level).

Complexe en creatieve puzzels

De gameplay draait (met uitzondering van de verhalende tussenstukken waar ik straks op terugkom) voor 100% rond deze fysics-based puzzels. Alle mechanics zoals hierboven omschreven worden je binnen je eerste 5 minuten al voorgeschoteld en er komt niets extra meer bij. Dat is een gedurfde zet aangezien je je dus het hele spel lang met dezelfde beperkte middelen moet zien te behelpen, wat in de meeste games toch al heel snel heel saai zou worden.

Het verhaal wordt voornamelijk gepresenteerd door middel van dialoog tussen personages.

Relicta vertrouwt daarom vooral op de talrijke mogelijke interacties tussen de kubussen, jezelf en de omgeving om de gameplay van begin tot eind spicy te houden. En die puzzels zijn zeker geen lachertje: ze worden steeds creatiever en complexer, zelfs in die mate dat je soms een kwartier lang je tanden kapot bijt op 1 enkele puzzel. Complex genoeg om soms frustrerend te zijn, maar nooit onoverkomelijk. En er gaat natuurlijk niets boven dat moment van ontlading wanneer de stukjes vroeg of laat samenvallen.

Sterke voice acting en audiovisueel clean

Het verhaal wordt voornamelijk gepresenteerd door middel van dialoog tussen personages, en dus is de voice acting zeker niet onbelangrijk. Gelukkig valt daar weinig kritiek op te geven. Personages klinken geloofwaardig en je merkt duidelijk dat hier genoeg aandacht aan werd geschonken. Ook op de graphics is weinig aan te merken: omgevingen en objecten zijn gedetailleerd en kleurrijk, animaties vloeiend en de artstyle zelf is heel clean en futuristisch.

Wel moet ik er aan toevoegen dat ze op geen enkel moment baanbrekend waren en dat de algemene look en feel voor een dergelijk sci-fi / futuristische setting allesbehalve origineel was. Hoe dan ook neemt Relicta op audiovisueel vlak het zekere voor het onzekere zonder daarmee potten te breken, en dat is voor mij meer dan voldoende.

 

Waarom niet?

Doodse spelwereld

Nu we het toch net over de omgevingen hebben gehad: een grote teleurstelling in Relicta is het feit dat er buiten de lineaire progressie van puzzel naar puzzel geen hol te beleven valt. De levels nodigen visueel wel uit tot verkenning maar zodra je van de puzzels afwijkt, kom je tot het besef dat het geen enkel nut heeft om rond te dolen. Geen collectibles, geen side objectives, geen easter eggs.

De puzzels in Relicta zijn voor 95% denkpuzzels maar bij de overige 5% komt ook een stukje timing en precisie kijken.

 

Het enige dat je kan verzamelen zijn PDA entries (emails en datalogs) die je een beetje meer achtergrondinformatie verschaffen maar deze zijn uitsluitend te vinden in de tussenlevelse uitvalsbasis, Chandra Base. De spelwereld buiten de base voelt daarom kunstmatig, leeg en oninteressant aan, wat niet strookt met de verwachtingen die het verhaal oproept. Het zou net moeten jeuken om de maan te verkennen, en braaf binnen de hokjes kleuren en netjes van puzzel naar puzzel gaan zonder extra ontdekkingen of beloningen staat daar haaks op.

Doorsnee verhaal

Zoals gezegd is Relicta een narratieve puzzelgame en eist het verhaal dus veel aandacht op, maar helaas wist het me niet te bekoren. Het overkoepelende plot slaagde er net zoals de artstyle niet in om sci-fi-gewijs op een originele of overtuigende manier uit de hoek te komen en mijn aandacht te behouden. Toch bevat het spel grote stukken content die exclusief focussen op het verhaal, vooral in de Chandra Base waar je tussen puzzelmissies door je tijd spendeert. Mocht het nog niet duidelijk zijn, ook je uitvalsbasis voelt bijzonder doods en nutteloos aan en dat geeft deze tussensecties daarom een geforceerde, opdringerige indruk.

Waarom een grote bek opzetten?

Wat me ook bijzonder stoorde was het taalgebruik van sommige personages. Een welgeplaatste “fuck” of “shit” in de juiste context kan een zin ongetwijfeld veel sappiger maken, maar sommige personages in Relicta hebben er een handje van weg om hun zinnen te doorspekken met totaal overbodige vloekwoorden. Dat devalueert de normale dialogen, vervreemt de speler van de personages en komt gewoon heel cringy over.

Bibberhandjes

Tot slot nog een klein beetje zagen over de gameplay. Versta me niet verkeerd, de puzzels dragen Relicta. Hoe dan ook wekken ze soms net iets té veel frustratie naar mijn goesting, al is dat bijna uitsluitend op “uitvoerend” vlak. De puzzels in Relicta zijn voor 95% denkpuzzels maar bij de overige 5% komt ook een stukje timing en precisie kijken. Hier gebeurt het te vaak dat je de juiste oplossing inziet en er toch niet in slaagt (of pas na heel wat extra pogingen en gezucht) om de oplossing ook praktisch tot stand te brengen. En dat is gewoon bijzonder vervelend.

 
Releasedatum
08/03/2020
7,0
Reviewscore
User scoreAl 0 stemmen
0

Conclusie van Niels

Relicta is een mix tussen uitdagende fysics-based puzzels en een eerder teleurstellend sci-fi verhaal. Het is helaas te zwak om in dezelfde adem als Portal of Talos Principle genoemd te worden maar dat neemt niet weg dat ik me ferm geamuseerd heb met het creatievere denkwerk waartoe Relicta me heeft uitgedaagd. Het verhaal zelf was zo-zo, de dialogen tussen personages vaak overmaats vuilgebekt zonder reden. Ironisch genoeg worden de dialogen qua voice acting wel overtuigend vertolkt. Verder speelt de game het audiovisueel op safe, al krijg je voor het verkennen van die toch wel uitnodigende spelwereld het deksel op de neus. Zeker aan te raden voor +/- 20 euro, ook al betaal je vooral voor de puzzels en moet je daarbuiten niet echt veel verwachten.

  • Uitdagende fysics-based puzzels
  • Sterke voice acting
  • Grafisch clean en strak, al is het qua originaliteit of uitvoering niet baanbrekend
  • Doorsnee verhaal met onnodig veel cringy gevloek in dialogen
  • “Uitvoerende” stukken van sommige puzzels nogal gimmicky en frustrerend
  • Doodse en lege wereld waarin je niets terugkrijgt voor exploratie

Commentaar toevoegen

Log in or to post comments