Prey

8,7
Reviewscore
User scoreAl 0 stemmen
0

Prey

Gewoon een steengoede game, natuurlijk!

di 16/05/2017
Gereviewed voor Xbox One, PC, PS4 door Lazlo
3 reacties

Prey is een game waar je de tijd voor moet nemen. Ieder hoekje en kantje verkennen, de krachten van je personage uitbouwen en vooral de vele (en dan bedoel ik echt wel vele) aspecten van de gameplay aftasten. Doe je dat niet, dan werp je deze titel wellicht achteloos aan de kant. Mij overkwam het bijna: de game wist me namelijk niet meteen te capteren. Gelukkig beet ik door, want Prey is uiteindelijk toch echt wel right up my alley. En ook gewoon een steengoede game, natuurlijk!

The Good

Minimalistisch grootse storytelling

Aan het verhaal ligt het in ieder geval niet. Met een stevige plottwist aan het begin grijpt Prey je meteen bij de lurven en sleept je mee in de alternatieve realiteit van het speluniversum. De herlancering van deze IP plaatst je in de huid van Morgan Yu, een kopstuk binnen het ruimtestation Talos I. In deze indrukwekkende samenwerking tussen Kennedy’s Verenigde Staten en de Soviet Unie onderzoekt de mensheid het mysterieuze buitenaardse ras de Typhon. Een thriller als deze zou natuurlijk niets waard zijn, mochten die uiterst gewelddadige aliens niet losbreken en het hele ruimtestation op zijn kop zetten.

In het universum van deze reboot overleefde Kennedy zijn assassinatie én investeerde hij in ruimtevaart.

Het mooiste aan de storytelling van Prey is dat Arkane je niets opdringt. Waar de Uncharteds en de Call of Duty’s van deze wereld op cinematische wijze steeds schreeuwen van “kijk eens naar dit! Cool hé? Is dit niet geweldig?!” wilt Prey je zelf de indrukwekkende dingen laten vinden en ontdekken. Er is dan ook geen juiste manier om de game te spelen. Het is aan jou om te ontdekken wat de toekomst van Yu en zijn omgeving net wordt. Toch schuwt Prey het niet om op zijn eigen manier je met open mond naar het scherm te laten staren. Het begin doet me bijvoorbeeld meteen al nostalgisch terugdenken aan die epische openingsscène van Half-Life 2. Storytelling done right, als je het mij vraagt.

Ik heb een diepgewortelde haat voor Mimics gekweekt doorheen mijn eerste speelsessie van de game.

Talos I

Misschien wel boeiender dan het hoofdverhaal is de manier waarop je gaandeweg steeds meer ontdekt over de alternatieve geschiedenis van de mensheid, de gebeurtenissen op Talos I en de bemanning van het onderzoeksstation. Nooit las ik zo graag alle mails door die ik op her en der geplaatste computerterminals tegenkom. Ik genoot zelfs van een klein museumbezoek dat je in de eerste uren van de game kan doen. Wil je echt van deze game en zijn setting genieten, dan moet je werkelijk de tijd nemen om het ruimtestation tot in de puntjes te verkennen.

Talos I is een setting om "U" tegen te zeggen.

De hoofdrolspeler in deze game is dus niet zozeer Morgan Yu, maar eerder de imposante setting die Talos I voorstelt. Om even een open deur in te trappen: Talos I is zoals BioShocks Rapture, maar dan in space. Niet alleen siert een moderne Art Deco-stijl de talrijke gangen en hallen, ook hetzelfde grauwe sfeertje steekt hier de kop op. Arkane experimenteert met meerdere manieren om je doorheen het station te bewegen, met zero gravity-zones en de mogelijkheid om langs de buitenkant van het station te navigeren. Je zou het bijna jammer kunnen vinden dat de Typhon je verhinderen om het station zorgeloos tot in de puntjes uit te kammen.

Typhon

De kern van de zaak is natuurlijk dat alien ras dat de boel op stelten zet. In een eerste opzicht ogen alle types Typhon als dampende, kolkende olievlekken die je met magische aanvallen bestoken. Er zijn verschillende soorten Typhon, van de kleine, irritante, razendsnelle Mimics (later meer hierover) tot de onzichtbare Poltergeists en beangstigende Nightmares. Allemaal zijn ze in zekere zin uniek en maken ze je het leven zuur op hun eigen unieke wijze. Combat in Prey is niet rechttoe, rechtaan, maar vergt een hoop planning en breinwerk. Munitie is doorheen het hele spel zeldzaam, waardoor iedere gemiste kogel een ramp is. En dat is goed, want zo blijf je voortdurend op het puntje van je stoel. Die quick save-optie is in ieder geval zeer welkom.

Wat doe je als je dit tegenkomt? A: lopen, B: wenen, of C: Sterven?

Om je bij te staan in de vele gevechten die je doorheen de game hebt (of om je te helpen er al sluipend aan te ontkomen) schotelt Prey je een uitgebreide skill tree voor. Vaardigheden, die verspreid staan over zes verschillende vaardigheidstakken, unlock je aan de hand van Neuromods die je gaandeweg vindt in het ruimtestation. Doordat die mods op basis zijn van Typhon-genen én je aan de hand van een analytische scope de aliens kan analyseren, kunnen die skills ook buitenaards van aard zijn. Zo kan je op termijn net als de Mimics in alledaagse voorwerpen veranderen of energy blasts afvuren zoals de Phantoms. Ook menselijke skills maken je (soms letterlijk) sterker en slimmer, waardoor je meer opties vrijspeelt om met je omgeving te interageren. Denk aan het tillen van zwaardere voorwerpen, hacken van geavanceerde versleutelingen en het repareren van uiteenlopende zaken. Cool is dat hoe meer buitenaardse krachten je leert, hoe meer de omgeving op je zal reageren. Denk dan bijvoorbeeld aan alien-scannende turrets die je niet meer als mens aanvaarden en blind beginnen aanvallen.

De hoofdrolspeler in deze game is dus niet zozeer Morgan Yu, maar eerder de imposante setting die Talos I voorstelt.

Heerlijk wapentuig

Ondanks de weinige munitie die in de game te rapen valt, verdienen de wapens in Prey ook een eervolle vermelding. Zo is de shotgun je trouwe vriend voor wanneer de nood voor vuurkracht te hoog wordt. De wrench is dan weer doorheen de eerste speeluren je meest trouwe bondgenoot. Vooral de glue gun verdient zijn tijd in de spotlight: een innovatief wapen dat grote klodders instant drogende lijm afvuurt en tegenstanders vast kan zetten, maar je tegelijkertijd ook toelaat plaatsen te bereiken die anders te hoog zouden liggen. Het GLOO Cannon is zonder twijfel één van de meest innovatieve videogame-wapens sinds de Gravity Gun uit Half-Life of de Portal Gun uit Portal.

Het GLOO Cannon is misschien wel één van de meest innovatieve wapens sinds de Portal Gun.

Dat wapentuig gaat hand in hand met het inventieve craftingsysteem dat de game voorschotelt. Sporadisch stoot je in de spelwereld op een werkbank waar je ruwe materialen kan omzetten in allerhande wapens, kogels, med kits en zelfs Neuromods. Afhankelijk van welke blueprints je tijdens het ronddwalen wist te vergaren en welke materialen je op zak hebt, kan je de meest nuttige dingen maken. Resources puur je uit werkelijk alles dat je maar kan vinden en niet meer nodig hebt. Van rotte bananenschillen en een half opgebrande sigaar tot een reserve wrench of andere andere wapens: werkelijk alles kan je in een grote recyclingmachine droppen om er dan ruwe materialen uit te puren. Hou je dus zeker niet in en raap gaandeweg zoveel mogelijk spullen op zolang je inventory het toelaat.

The Bad

F*cking Mimics

Hoe goed de vijanden in de game ook ontworpen zijn, ik heb een diepgewortelde haat voor Mimics gekweekt doorheen mijn eerste speelsessie van de game. Vergelijkbaar met de Head Crabs van Half-Life zijn deze kleine, snelle wezens moeilijk te raken met zowel kogels als wrench. Hun extra unieke vaardigheid om in zowat ieder alledaags voorwerp te veranderen (inclusief lootable items) maakt ze nog eens extra irritant. Op papier is het een cool beestje en in de praktijk slagen ze erin om je voortdurend paranoïde naar de meest willekeurige voorwerpen te laten staren om te zien of het geen Mimic is. Maar zeker tijdens de eerste uren van de game zijn er gewoon te veel Mimics waardoor je ze werkelijk kotsbeu wordt. Vechten tegen de kleine scharminkels komt meestal ook gewoon neer op blind in het rond slaan met je wrench tot je enkele keren raak mept. Een tactiek waarbij die nutteloze staminabar die snel leegloopt per uithaal met dat wapen niet bepaald bij helpt.

Dat het kutbeesten zijn, zeg ik u!

Traag begin

En ja, zoals ik bij de introductie van deze review al aanhaalde duurde het best lang voor ik echt in de juiste ‘zone’ zat voor deze game. Het geheel komt eigenlijk ook best traag op gang, ondanks dat het verhaal meteen met een klepper van een plottwist je erin gooit. Het duurt best wel even voor je over degelijk wapentuig beschikt, zeker als je voortdurend omwegen neemt om meer over Talos I en zijn bewoners te ontdekken. Dat in combinatie met de uiterst moeilijke combat en overdosis aan Mimics doen me tijdens de eerste twee tot drie uur in-game eerder tandenknarsen dan genieten. Gelukkig wordt alles een pak leuker eens je wat meer skills unlockt en meer aanvalsopties hebt tegen het buitenaards gespuis dat Talos I overrompelt.

 

Releasedatum
05/05/2017
Beschikbaar voor
8,7
Reviewscore
User scoreAl 0 stemmen
0

Conclusie van Lazlo

Prey blinkt uit in de manier waarop het zijn spelwereld presenteert en je de vrijheid geeft alles op je eigen manier te verkennen. De game sleept je mee in een donker, grauw en vooral geloofwaardig ruimtestation. Arkane bewees zichzelf eerder al meester in het maken van games waar je zelf kiest hoe je van A naar Z geraakt. Met Prey bewijst de ontwikkelaar weer maar eens zijn kunnen.
  • Talos I in al zijn facetten
  • Diepgaande skill tree
  • Steengoede storytelling
  • Complexe combat
  • Het GLOO Cannon
  • Die verrekte Mimics
  • Komt iets te traag op gang

3reacties

Topgame! En ik kan alleen maar beamen, ga niet te snel, kijk om je heen en ontdek... Want er valt heel veel te ontdekken! ;-) (zelfs in de video's)

Rating:1

Groot gelijk Praga ! Wat mis ik de tijd van junk tv !. Een volledige zender voor games ...ok back to topic lol . Prey is goed want je komt steeds terug om meer te ontdekken en dat is goed ! De vele krachten die je kan ontlokken is briljant veel te doen in deze game topper ! Praga kom terug !!!

Rating:0

Bij mijn weten is Praga nooit weg geweest hoor ;-)

Rating:0