This Is the Police 2

7,0
Reviewscore


This Is the Police 2

"Fenomenale muziek en voice acting"

ma 06/08/2018
Gereviewed door Niels
0 reacties

De sterkhouders van de wet. Soms zijn het whisky-zuipende, kettingrokende eenzaten, soms zijn het corrupte, machtsgeile carrièremakers, en soms hebben ze een aureooltje boven het hoofd hangen. Toch als we de stereotiepen mogen geloven. In This Is the Police 2 zijn het gewoon... mensen. Deze management game met turn-based RPG elementen geeft je de leiding over het politiekantoor van Sharpwood. Slaag je er in om de goede orde te bewaren of maak je er een puinhoop van?

Waarom wel?

Het alledaagse leven  van een flik

This Is the Police 2 heeft een overkoepelend verhaal maar het zijn de ‘microverhalen’ die deze game speciaal maken. Jij als politiecommissaris bepaalt het werkschema van je manschappen, wie een dagje verlof krijgt, wat het takenpakket van iedere agent is, wie op patrouille gestuurd wordt en zo voort. Je geeft vorm aan het dagdagelijkse schema van elke agent en dat heeft een invloed op hoe ieder individu reageert op jouw input. Elke agent heeft een eigen leven, voorkeuren, normen en waarden die niet altijd overeenkomen met hun werkschema of de taken die hen worden opgedragen.

Zo kan een agent bijvoorbeeld niet komen opdagen als hij of zij de dag er voor te diep in het glas heeft gekeken. Als je iemand te veel dagen na elkaar doet werken, dan beginnen ze te klagen over de werklast. Verplicht je ze dan toch om te komen, dan doen ze hun job minder goed of dan bestaat bijvoorbeeld de kans dat ze zich door vermoeidheid onderweg naar kantoor doodrijden. Soms vraagt iemand een dagje congé om bijvoorbeeld voor de kinderen op te passen, met de hond naar de dierenarts te gaan en zo verder. Het zijn zulke kleine dingen die de gameplay onvoorspelbaar en leuk maken. Bovendien blaast het de flikken onder jouw beleid leven in. Je manschappen zijn geen hersenloze pionnen die argeloos jouw commando’s tot op de letter opvolgen maar mensen met hun eigen gevoelens, wensen en levens. Zo krijg je een mooie blik achter de schermen van je ‘resources’, iets wat in management games vaak ontbreekt.

Fenomenale sound design

Wat het meest indruk op me maakte was de sound design, zowel de muziek als de voice acting. Dialogen zitten vol emotie en diepgang en brengen de gevoelens van de personages prachtig naar boven. Je hoort de angst in de stem van iemand die onder schot wordt gehouden of de woede wanneer iemand een belangrijke missie heeft vergalt.

De (achtergrond)muziek wanneer je calls opvangt en agenten uitstuurt op patrouilles... Boy oh boy. Die mag je zeker tot de absolute top van dit jaar rekenen. Er zit veel verscheidenheid op de tracks en vaak bevatten ze een jazzy, donkere ondertoon zoals in van die typische noire politiefilms. De soundtrack geeft op een prachtige manier extra kleur aan het reilen en zeilen van het poltiekantoor en de dagdagelijkse gebeurtenissen. Ik waande me soms echt in een serie als The Wire of True Detective. In de tactische, turn-based interventies die veel weg hebben van X-COM wordt de muziek opzwepender en ijselijker om het belang en de spanning van je keuzes te benadrukken. Prachtig gedaan, meer valt er niet over te zeggen.

Jij zwaait de plak

Gameplay-gewijs bestaat This Is the Police 2 uit twee componenten: de tactische, turn-based interventies en het management gedeelte waarbij je agenten uitstuurt op dagdagelijkse incoming calls van misdrijven die gepleegd worden. Bij die eerste is het de bedoeling om alle criminelen te handboeien/uit te schakelen. Hierbij maak je vooral gebruik van wapens, unieke perks van je agenten en stealth om dat doel te bereiken. Zo kan je met sommige agenten bijvoorbeeld deuren inbeuken of met andere de acties van vijanden uitstellen door te onderhandelen. Deze interventies zijn verfrissend omdat ze afwisseling bieden op de hoofdbrok van de game, het managen van het politiekantoor van Sharpwood.

Het management-gedeelte is het hart van deze game en bijzonder leuk. Jij als dispatcher zit aan je virtueel bureautje te wachten op binnenkomende meldingen van misdrijven om vervolgens te kiezen wie er naartoe wordt gestuurd en hoe je het misdrijf oplost. Iemand die op voorbijgangers staat te zeiken vanop het dak van een gebouw, wat doe je daar mee? Afschieten met een taser, achtervolgen of er op proberen inpraten? En wat doe je als die persoon wegvlucht? Afhankelijk van attributen zoals strength, shooting, intelligence en zo verder krijgt je keuze dan een staartje. Bij goede afloop doen je uitgestuurde agenten ervaring op en verdien je lipjes van bierblikken (de currency in dit spel, toepasselijk genoeg). Bij slechte afloop verlies je die rewards. Je manschappen kunnen dus effectief ervaring kwijtspelen en slechter worden in hun job.

Afhankelijk van de informatie over de binnenkomende calls, jouw vermogen om die correct in te schatten en de juiste manschappen uit te sturen, word je dus afgestraft of beloond. Ook wie al dan niet een dagje verlof krijgt, wie aan een onderzoek mag werken en dus een dagje uit roulage is – daar beslis jij allemaal over. Heel leutig als alles goed verloopt, en extra motiverend om je te herpakken als je iets verknalt. Meer dan eens dacht ik bij mezelf “nog één dag voor ik stop”, en dat is voor een management game een heel goed teken.

Waarom niet?

Op het randje van oneerlijk

Tijdens het management gedeelte bepaal je door jouw beslissingen de gemoedstoestand van iedere agent en de houding die hij of zij aanneemt naar jou toe als bevelhebber. Dat is bijzonder belangrijk voor de interventies, de combat-secties van de game.

Laat het duidelijk zijn dat This Is the Police bijzonder moeilijk is – vijanden zijn geen katjes om zonder handschoenen aan te pakken. Één enkel schot lossen en alle vijanden kappen zich meteen op jou. Daarom is het extreem belangrijk om in stealth te blijven, nauwkeurig te werk te gaan en iedere vijand afzonderlijk, in stilte, uit te schakelen. Als één van je agenten pissig loopt door jouw beslissingen in het management gedeelte, dan kan het zijn dat de flik in kwestie er vierkant zijn of haar voeten aan veegt en iets totaal anders doet. Meestal is het gevolg daarvan dat ze hun locatie verraden of, erger nog, ze meteen hun clip lossen op een vijand. Eens dat gebeurt, loopt het voor één of meerdere agenten meestal fataal af. En van zodra iemand het loodje legt, is het permanent (tenzij je de missie volledig opnieuw begint natuurlijk). Slechte keuzes maken en niet menselijk omgaan met je manschappen kan er dus toe leiden dat je agenten opstandig zijn en uiteindelijk afgeknald worden door criminelen. Je denkt met andere woorden best twee keer na voor je iemand met een kater verplicht om te komen werken.

Langs de andere kant is het extreem frustrerend om zo manschappen te verliezen. Soms is het niet door jouw toedoen maar gewoon door opstandigheid of een slecht karakter dat iemand je orders niet opvolgt. Sommige agenten weigeren te werken met leden van het andere geslacht of willen per se hun eigen willetje doordrijven. Daar kan je jammer genoeg niets aan doen. Reken daar nog bij dat vijanden in de interventie-secties bovenmenselijk accuraat zijn met hun vuurwapens en je agenten maken meestal geen schijn van kans zodra ze ontdekt worden. Bijzonder irritant om je plan door RNG en failproof AI-nauwkeurigheid in het water te zien vallen en met momenten zeker ragequit-waardig.

Langdradige cutscenes

Het verhaal doet men uit de doeken door middel van cutscenes, al dan niet geanimeerd. Waarom niet elke cutscene geanimeerd werd blijft me een raadsel aangezien dat voor een pak meer dynamiek zorgt. Op zich niet zo een drama, het voornaamste probleem is de langdradigheid er van. Het eerste uur zal je bijvoorbeeld voornamelijk enkel cutscenes te zien krijgen, wat echt moordend saai is en me er bijna toe heeft geleid om te stoppen met spelen. Als alternatief ben ik dan maar begonnen met cutscenes te skippen wanneer ze langer dan 2 minuten duurden. En zo zijn er veel. Gezucht, voetstappen, sluitende deuren – het is allemaal filler materiaal van een paar seconden dat samen snel oploopt tot meerdere minuten. Hier had Weappy Studio in moeten snoeien.

Geen herspeelbaarheid?

Ondanks de grote flexibiliteit van keuzes die het management systeem je toelaat, nodigt de game niet echt uit tot een tweede of derde playthrough. Voor zover ik kon vaststellen waren de binnenkomende calls en missies exact hetzelfde doorheen playthroughs, op exact hetzelfde tijdstip. Het enige dat uiteraard verandert is wie je er op afstuurt en hoe je een conflict oplost, jammer genoeg heeft het verder niet echt een impact op je spelervaring. Dit had voor mij zeker gemogen aangezien randomized missies voor dit genre een belangrijke meerwaarde biedt op vlak van replayability, wat nu dus ontbreekt.

 

7,0
Reviewscore


Conclusie van Niels

This Is the Police 2 blinkt uit in het managen van agenten die onder jouw beleid staan. Weappy Studio slaagt er in om je manschappen weer te geven als echte mensen met hun eigen unieke persoonlijkheden en levens, én om die portrettering een invloed te laten hebben op de manier waarop je beslissingen neemt. Dat is best bijzonder. Problematischer zijn de overdreven lange cutscenes en de invloed van RNG op de combat-secties waarvoor je genadeloos afgestraft wordt. Hoe dan ook zeker een aanrader voor wie van resource management games houdt, iets minder voor tactische combat fanaten. Omwille van de fantastische soundtrack alleen al zou ik dit spel aanraden, en voor 15 euro kun je nu toch niet sukkelen.
  • Je wordt aangespoord rekening te houden met de privélevens en context van de agenten
  • Interactie tussen jouw keuze en de houding van de agenten t.o.v. jouw beleid
  • Fenomenale muziek en voice acting
  • Oprecht leuk om beslissingen te maken en je agenten te zien groeien
  • Cutscenes enorm langdradig
  • Te veel RNG in het verloop van combat encounters
  • Moeilijkheidsgraad te afstraffend, vooral wanneer het niet jouw fout is dat iets misloopt
  • Weinig herspeelbaarheid door gebrek aan echte randomized encounters