Planet Coaster: Console Edition

8,5
Reviewscore
User scoreAl 0 stemmen
0

Planet Coaster: Console Edition

Planet Coaster is terug van weggeweest! Ditmaal niet vastgekluisterd voor je pc-monitor, maar regelrecht op je console projecterend op je trouwe beeldbuis. Als oeroude fan van de RollerCoaster Tycoon-games weet ik als geen ander wat het runnen van je eigen themapark allemaal inhoudt. Je bezoekers de zevende hemel in prijzen blijft natuurlijk het uitgangspunt, maar het financiële plaatje vormt hier vaak het grootste struikelblok. Slaagt deze game erin om ook van jou een volwaardig pretparkuitbater te maken?

Waarom Wel?

Eindeloze speelruimte

Zoals het een echte Coaster-game betaamt, heb je ook hier weer de nodige vrijheid en autonomie om te doen en laten wat je zelf wilt. Zo beslis je zelf welke attracties je waar neerzet in je park, hoeveel de maandelijkse vergoeding van je personeel bedraagt, en wanneer de routinematige controles van de attracties plaatsvinden.

Die vrijheid is dan ook heel letterlijk te nemen, want hoewel het bij de voorgaande games soms wat stroef aanvoelde, is het nu effectief mogelijk om álles zelf te beslissen in je park. Bovendien zijn de verschillende bespeelbare domeinen dermate groot, dat je doelloos in het rond moet bouwen vooraleer je ze definitief volgepropt krijgt.

De graphics zien er met momenten echt bijzonder fraai uit. 

En om hierop te anticiperen, werd de “Oswald-Eugene Counter” in het leven geroepen, een handige tool die ervoor zorgt dat je park niet te stuffed geraakt, zodat alles vlot verwerkt kan worden en de ervaring even smooth blijft.

Kortom, heb je meer dan ooit de touwtjes in handen om je park compleet om te vormen naar je eigen utopische zelfbeeld, waarbij de talloze opties zich eindeloos blijven aanreiken.

De graphics zien er met momenten echt bijzonder fraai uit.

Verschillende gamemodi, geschikt voor elk type gamer

Zoals we al wisten van de pc-versie, zijn ook hier weer verschillende gamemodi bespeelbaar. Als leek vond ik het heel handig om eerst de Career Mode te doorlopen, zodat ik mezelf wegwijs kon maken in de wondere wereld van het console-gerelateerd-pretpark-gebeuren, weliswaar met de hulp van mijn trouwe kompanen (lees: Cynthia Clarke, Lucy Summers, Eugene Newton en Oswald B. Thompson).

Deze carrièremodus vormt een vaste leidraad doorheen de game, waarbij je per missie telkens zes doelstellingen dient te voltooien, verdeeld onder drie sterren. Heb je de twee bijhorende doelstellingen van een ster voltooid, dan is die alvast binnen en zo dien je natuurlijk in totaal de drie sterren te verzamelen.

Indien dit lukt, zal je stijgen in rang en zo nieuwe missies vrijspelen, waarbij je jezelf een weg baant doorheen de carrièremodus. En hoewel deze modus toch al behoorlijk wat kritiek te verduren heeft gekregen voor bijvoorbeeld zijn eentonigheid, vind ik dat er toch degelijk wat variatie, en vooral prachtige decoratie, aanwezig is om je honger te stillen. Voor zij die graag een duidelijk vastgesteld doel nastreven, en willen kennismaken met enkele prachtige scenario’s, is dit de perfecte speelomgeving.

Create, Share en Play   

Indien je echter wat doellozer stoom wilt afblazen, dan vormt de Sandbox Mode de ideale aangelegenheid hiervoor. Hier kan je rustig je gang gaan om je idyllisch pretpark tot leven te roepen, zonder je zorgen te hoeven maken over het financiële kader of management ervan. Veel spelers (inclusief mezelf) gebruiken deze modus om hun creaties te converteren naar ‘blueprints’, die vervolgens geüpload kunnen worden naar de Frontier Workshop, waar ze tot slot gedeeld kunnen worden met de rest van de community.

De carrièremodus vormt een vaste leidraad doorheen de game.

Erg handig om wat ideeën op te doen, en gewoonweg om prachtige creaties te bezichtigen, die je dan zelf kan downloaden naar je eigen werktab, om vervolgens direct in je park te implementeren. Je kan je bovendien subscriben op je favoriete ontwerpers, hun werken beoordelen en enkele creaties als ‘favoriet’ markeren. Op deze manier slaagt Frontier Developments er goed in om de community levendig te houden, en zo voldoende speelplezier te garanderen voor de komende jaren.

Uitdagende uitdagingen

Tot slot van rekening, is er nog de Challenge Mode. Deze lijkt in essentie heel hard op de Sandbox Mode, met als enige verschil dat je funds en research hier wel gelimiteerd zijn en je op voorhand een ‘moeilijkheidsgraad’ dient aan te geven. Deze zal vooral een invloed hebben op de mate waarin er geld te verdienen valt, de strengheid van de banken in verband met de terugbetaling van leningen, en de buffercapaciteit van je bezoekers.

Naarmate je park vordering maakt, krijg je ook verschillende challenges voorgeschoteld die je al dan niet kan weigeren. Indien je deze tot een goed einde brengt, zal je beloond worden, hetzij met een welgewaardeerde ‘park rating boost’, hetzij met een grote som geld. Een uitdagendere modus dus, voor de doorwinterde pretparkfanaat.

Epische feel good vibes

Eerlijk gezegd, had ik een beetje schrik om aan deze game te beginnen, omdat ik totaal niet thuis was in het wereldje van de console-edities en dus niet goed wist wat me te wachten stond. Achteraf gezien, ben ik echter enorm blij dat ik ermee aan de slag ben kunnen gaan, aangezien het fungeerde als perfecte uitlaatklep om jezelf doorheen een moeilijkere dag te loodsen.

Deze game voelde aan als een heropflakkering van mijn oude jeugdherinneringen. 

Enkel de theme song was al voldoende om mijn humeur helemaal te doen omslaan, en ideaal na een uiterst frustrerend potje FIFA. Want man, wat is die game toch weer belabberd dit jaar… Van zodra je in-game duikt, kan je jezelf opladen met de vrolijke parkgangers, perfect passende audio en de immer goedlachse Oswald B. Thompson. Uitstekend gerief om je gedachten eventjes te verzetten.

 

Pure nostalgie

Voor mezelf voelde deze game aan als een heropflakkering van mijn oude jeugdherinneringen, aangezien ik als kind met de Tycoon-games meerdere dagen heb weggesleten voor mijn pc-scherm. Hoewel de console-ervaring totaal nieuw voor mij was, heb ik me toch uitermate kunnen vermaken met al de nostalgische features die de game te bieden heeft.

Het creëren van verschillende districten in je park, het inkleden van je attracties met enkele leuke sceneries, en het aanleggen van een knus recreatiedorp voelden nog nooit zo levendig aan. Het leek alsof ik in mijn teletijdmachine was gestapt en de tijd zowaar 15 jaar had teruggedraaid. Dan spreek ik wel enkel over de game-ervaring, want de graphics zijn in geen enkel opzicht te vergelijken. Met momenten echt bijzonder fraai.

Deze klassieke features werden echter perfect aangevuld met enkele leuke nieuwigheden, waaronder de ‘Coaster Cam’. Deze legendarische toevoeging maakte het mogelijk om even een ritje op je zelfgemaakte achtbaan te maken, waardoor je als het ware een VR-experience achter de rug had. Een eeuwenoude klassieker in een hypermodern jasje, wat heeft ne mens nog meer nodig om zijn zondagnamiddag op te vullen?

Gillen is toegestaan!

Waarom Niet?

De Computer, uw vriend?

Waarschijnlijk is dit meer een luxeprobleem en eerder een persoonlijke kwestie, maar mijns inziens horen dergelijke games meer thuis op je desktop. De controls zijn toch net dat tikkeltje makkelijker te hanteren met je muis en toetsenbord, en de snelheid waarmee je overzicht kunt bewaren is toch een stuk hoger.

De controls heb ik me de eerste uren sterk eigen moeten maken, waardoor ik toch wat tijd heb verloren vooraleer ik echt aan de slag kon gaan met de game. Vooral het aanleggen van paden en het manipuleren van het terrein voelden niet echt soepel aan, waardoor kleine frustraties toch soms de kop opstaken.

De controls zijn toch makkelijker te hanteren met je muis en toetsenbord. 

Maar bon, na deze slopende veldslag uiteindelijk te hebben gewonnen, ben ik er toch in geslaagd om mezelf vertrouwd te maken met de besturing, maar desondanks bleef ik met een wrang gevoel zitten. Want zeg nu zelf, je map doorscrollen terwijl je met je muis de verschillende attracties aanklikt en acties uitvoert, klinkt nou toch eenmaal vlotter?

Bovendien heeft een toetsenbord gewoonweg meer mogelijkheden om de controls volledig te personaliseren naar eigen wens. Maar begrijp me zeker niet verkeerd, ze hebben fameus hun best gedaan om de ervaring zo aangenaam en soepel mogelijk te maken, en in vergelijking met andere console-edities kunnen we toch stellen dat hier sprake is van een revolutionaire besturing, maar toch blijf ikzelf de voorkeur geven aan mijn oud stuk ijzer om dit soort klassiekers te bespelen.

Een (te grote) karrenvracht aan opties

Hoe uitgebreider een game, des te beter.” Een gedachtengang die steekhoudt, maar tot op zeker niveau. Hoe meer opties je hebt, des te meer je kunt personaliseren, maar ook des te meer rekening je moet houden met alles. Waar ik vroeger vooral plezier haalde uit het creëren van mijn eigen roller coasters, diende ik nu rekening te houden met drie belangrijke factoren: “Excitement”, “Fear” en “Nausea”.

Van zodra ik een ietwat ‘gewaagdere’ achtbaan probeerde te construeren, kreeg ik telkens de melding dat ie een te hoog angst- of nausea-gehalte had, terwijl het excitement-niveau nauwelijks steeg. Een storende factor, waardoor het fun aspect van de game toch soms even zoek was.

Een simulatiegame moet compleet zijn, maar zeker niet té.

Naarmate ik dit echter meer in de vingers kreeg en de gepaste knowhow had verworven, slaagde ik er toch in om de geschikte coaster te boetseren, die voldeed aan alle vereisten. Maar toch heb ik graag wat meer vrijheid hierin en wil ik mijn uitzinnige ideeën de vrije loop laten gaan, zonder dat hier nadelen aan verbonden zijn. Een simulatiegame moet compleet zijn, maar zeker niet té.

Bovendien heb ik graag een duidelijk overzicht van een game en wil ik me vlot wegwijs kunnen maken in de talrijke opties die het te bieden heeft. Maar winst aan opties, resulteert echter in een verlies aan overzicht, waardoor het bos door de bomen soms niet meer zichtbaar was. Maar ook hier heeft de medaille opnieuw twee zijden en ongetwijfeld zijn er talloze gamers die maar geen genoegen kunnen krijgen van deze onuitputbare berg aan keuzemogelijkheden.

 
Releasedatum
11/10/2020
8,5
Reviewscore
User scoreAl 0 stemmen
0

Conclusie van Luca

Het creëren van je eigen pretpark-imperium is nog nooit zo veelzijdig geweest en ook met deze console-editie weet Frontier Developments de bal weer volledig raak te slaan. De onuitputtelijke mogelijkheden vormen, samen met een breed scala aan variatie en uitstekende graphics, de basis van dit succes. De soms ietwat moeilijke besturing is het enige kantelpuntje dat hiertegenover kan worden geplaatst, hoewel dit lang niet zwaar genoeg doorweegt om de weegschaal te doen kantelen. Zoals Praga het zou verwoorden, is deze game goed op weg om de natte droom te worden van elke pretparkfanaat.

  • Uitstekende graphics
  • Share je creaties met de gehele community
  • Op en top nostalgisch en ideale mood changer
  • Enorme repertoire aan keuzemogelijkheden
  • Maandenlang gameplezier door de verschillende gamemodi
  • Besturing moet je stevig onder de knie krijgen

Commentaar toevoegen

Log in or to post comments