A Plague Tale: Innocence

8,0
Reviewscore
User scoreAl 0 stemmen
0

A Plague Tale: Innocence

"APT:I bewijst nog maar eens dat single player-games nog lang niet dood zijn"

di 14/05/2019
Gereviewed door Praga
3 reacties

Toen ik deze game drie jaar geleden voor het eerst te zien kreeg op de E3 had ik meteen door dat dit wel eens een specialleke zou kunnen worden. Was het omdat de middeleeuwse setting me boeide? Was het omdat ik zelf vader ben van twee kinderen? Waren het de duizenden ratten die me intrigeerden? De aangrijpende en ontroerende verhaallijn? Of een combinatie van dit alles? Feit is dat APT:I me vanaf de eerste seconde bij de strot greep en me pas los liet wanneer de eindcredits over het scherm rolden.

Het leven is geen pretje in APT:I, ook niet als je van adel bent. We schrijven het jaar 1348 en we bevinden ons in het Zuidwesten van Frankrijk. De bevolking gaat gebukt onder de gevolgen van de Honderdjarige oorlog, de pest viert hoogtij en de meedogenloze Inquisitie laat overal zijn sporen na. De 14-jarige hoofdrolspeelster Amicia de Rune en haar kleine broertje Hugo vergaat het al niet veel beter. Hun vader wordt voor hun ogen de keel doorgesneden en al het huishoudpersoneel wordt afgeslacht door de Inquisitie. Wanneer moeder een ultieme reddingspoging onderneemt om haar kroost in veiligheid te brengen slaat het noodlot toe...

Er rest Amicia niets anders dan haar zieke broertje onder haar hoede te nemen en te vluchten. Maar ook om antwoorden te vinden. Waarom werden haar ouders vermoord? Waarom is de Inquisitie zo geïnteresseerd in de 5-jarige Hugo? En van waar komen plots die miljoenen ratten die dorpen en steden overspoelen, en zowel mens als dier met huid en haar verslinden?

Amicia en Hugo zijn onafscheidelijk, in goede en slechte tijden.

Met slinger en steen

De tengere Amicia is geen stoere heldin à la Lara Croft en kan zeker geen rechtstreekse confrontatie aangaan. Ik had al snel door dat ik een kat en muis (of eerder ratten) spelletje moest spelen met de vijand. Ik zorgde voor afleiding door een steen tegen een kist met helmen, of potten/pannen te schieten, of wierp een vaas kapot. Bij het minste geluid trok de ridder (of ridders) op onderzoek en kon ik me al sluipend/kruipend uit de voeten maken. Ik maakte ook gebruik van alles waar ik me achter, onder of op kon verschuilen zoals hoog gras, een boekenkast of muurtje. Het werd op de duur een automatisme om de omgeving te scannen voor ik actie ondernam.

Het Middeleeuwse Frankrijk wordt schitterend en sfeervol in beeld gebracht.

Verder leerde ik al snel dat ook het rood oplichtend icoontje boven de hoofden van de ridders me kon helpen. Eens ze denken iets gespot te hebben gaat het steeds roder worden. Rustig blijven, afwachten, vooral niet panikeren en zeker en vast nooit de confrontatie aangaan want dat is sowieso doodgaan. Er zijn diverse soorten ridders maar hoe ik die aanpakte, dat vertel ik later nog.

Voor ik het vergeet: je bent niet alleen! Het merendeel van de tijd had ik mijn broertje bij de hand. Hou daar dus zeker rekening mee. Je kan Hugo nooit (te) lang alleen (achter)laten want dan schiet hij in paniek. Een leuke extra toevoeging aan de stealth gameplay.

Ai ai ai, als dat maar goedkomt...

Verhaal van vriendschap, moed en zelfopoffering

In het begin van de game stonden we er alleen voor. Gelukkig kan ik de kleine pestkop gebruiken om door smalle openingen te kruipen om zo deuren of ramen te openen. En eerlijk is eerlijk, Hugo is bij momenten een pain in the ass met zijn gezaag, geklaag en wispelturig gedrag. Maar naarmate de game vorderde werd ook mijn band met de kleine sterker. Wat verder in het verhaal liep ik Nicholas (leerling alchemist), Melie (lockpicking) en Rodric (stealth kills) tegen het lijf waardoor ik al snel een vrolijke bende bij mekaar gesprokkeld had die ik via mijn D-pad kon aansturen om samen omgevingspuzzels aan te pakken, tegenstanders uit te schakelen of andere problemen te counteren. Opgelet echter, je maatjes zullen, op Hugo na, niet altijd in de buurt zijn. Ze duiken enkel op wanneer ze een rol te vervullen hebben in de verhaallijn.

Niets zo plezant als samen met je vrienden een puzzel aan te pakken.

Spelen met projectielen

Door het verzamelen van allerlei grondstoffen en tools kan ik via werkbanken mijn gear, slinger en projectielen upgraden. Op deze manier kan ik sneller en verder schieten, meer grondstoffen verzamelen, betere projectielen craften en meer munitie dragen. Plunder zeker de verlaten karren van de Inquisitie, want ze bevatten een pak grondstoffen én een werkbank. Later in de game kan je on the fly craften.

Ooit al eens een gebouw dat de grootte heeft van de Notre Dame de Paris in de fik gezet? Ik wel!

Daarnaast zijn er diverse, coole, chemische projectielen die me van pas komen in de strijd. Zo kan ik een ridder zijn helm doen smelten waardoor hij deze moet afzetten en ik hem met een welgemikte slingersteen-headshot kan afmaken. Met Ignifer kan ik smeulende vuurtjes weer aanwakkeren wat me helpt om de ratten weg te houden. Odoris is ook cool, want door deze op een ridder af te vuren trekt hij meteen een hele zwerm ratten aan die hem levend verscheuren. Exstinguis dooft vuur, ook dat van de ridders, en de combinatie van duisternis, duizenden ratten en een eenzame ridder dat is uiteraard een vreetfestijn… voor de ratten welteverstaan.

Kortom het spelen met de mogelijkheden van de diverse projectielen, daarbij gebruik makend van de omgevingen, en mijn eigen perverse kantje leverde bij momenten bijzondere taferelen op. Yummie!

Mijn 5-sterren projectielenmenu...

Omgevingen gaan nooit vervelen

Het Middeleeuwse Frankrijk wordt schitterend en sfeervol in beeld gebracht. Denk hierbij onder andere aan een legerkamp, een klooster, een (op het eerste zicht) uitgestorven dorp, een universiteitsgebouw annex bibliotheek, een magistrale burcht (die zo’n beetje mijn thuisbasis zou worden), boerderij (inclusief schuur en weilanden), Romeinse ruïnes  en, mijn favoriet, een verlaten slagveld. Ik denk ook dat het de eerste keer moet zijn in een videogame dat ik me een weg moest banen doorheen, en vooral over, honderden lijken van gesneuvelde Engelse en Britse ridders, vernielde katapulten en aanvalstorens, lijkenpikkers, achtergebleven soldaten en uiteraard de immer aanwezige ratten.  

Het leuke is ook dat elk van deze omgevingen, naast de ridders en ratten, over eigen challenges beschikt. Ooit al eens een windmolen met draaiende wieken in de fik geschoten om aan ratten te ontsnappen? Daarbij genietend van een machtig schouwspel? Ik wel! Of, hier komt ie, ooit al eens een gebouw dat de grootte heeft van de Notre Dame de Paris in de fik gezet? Ik wel!

The roof, the roof, the roof is on fire...

En dit alles zonder laadtijden

Audiovisueel ziet de game er meer dan degelijk uit. De natuurlijke (buiten)omgevingen zijn bijzonder sfeervol, er werd heel wat aandacht besteed aan zowel de architecturale details als de binnen- en buitendecoraties van de vele gebouwen. Niet meer dan normaal als je weet dat Frankrijk nog steeds heel wat middeleeuwse steden en gebouwen heeft, zoals Carcassonne, Parijs of de Mont St Michel, waar het team terecht kon om inspiratie op te doen. Ook het spel van licht en schaduw, de overgang van weelderige landerijen naar doodse bossen, wuivende grashalmen, ondergaande zon of het geritsel van de blaadjes wanneer ik door het bos loop dragen allemaal bij aan de sfeer. Wat betreft de personages daar zien de hoofdrolspelers er schitterend uit terwijl de ridders vaak wat meer eenheidsworst zijn. 

In een game waarin het verhaal helemaal bovenaan staat is het ook belangrijk dat de stemacteurs hun werk doen zoals het hoort en dat de lipsync goed zit. Het enige waar ik hier wat moeite mee heb is dat de game zich in Frankrijk afspeelt, en dat de stemacteurs Engels met een Frans accent spreken. Al kan ik hier wel begrijpen dat, zeker voor onze markt, een Frans gesproken game met Engelse ondertitels misschien geen optie is. Maar het zou APT: I nog meer geloofwaardigheid geboden hebben. De tussenfilmpjes die elk hoofdstuk inleiden en het verhaal tussendoor aan mekaar breien zijn dik in orde.

De rattennesten zijn een vieze slijmerige massa bloed, menselijke beenderen, karkassen van dieren en God weet wat nog allemaal.

Ook mijn eigen voetstappen klinken anders op hout, tegels, modder of in plassen. Kijk ook waar je je voeten neerzet, zeker in moerassige gebieden. Je wil immers niet vast komen te zitten in modder of drijfzand wanneer er een zwerm wriemelende ratten achter je aan zit. Yep, been there, done that…

Graag wil ik ook nog even een pluim geven aan de schitterende soundtrack. Deze is van de hand van Olivier Deriviere, en die ken je misschien van Vampyr of Remember Me.

Een fikkende windmolen die de horizon oplicht en honderden rode rattenoogjes? Schitterend om te zien!

Introducing: de ratten

De sterren van de show, en een belangrijk onderdeel van de gameplay, zijn de zwermen ratten. Enerzijds een gruwelijke pest, anderzijds een bondgenoot in de strijd. Mijn grote voordeel is dat de beesten als de dood zijn voor elke vorm van licht. Ik deed dan ook mijn uiterste best om ALTIJD het verlichte pad te bewandelen, hierbij gebruik makend van brandende vuurkorven, fakkels, lantaarns of beweegbare mini-verstralers. Geen licht in de buurt, check dan even of er smeulende vuurkorven of andere lichtgevende middelen te vinden zijn.

In de strijd met de troepen van de Inquisitie zijn de ratten mijn beste vrienden. Ik gebruik ze om ridders weg te lokken of levend te verscheuren door bijvoorbeeld hun lantaarn kapot te schieten of vuurhaard te doven. Ik voelde me ook niet te beroerd om in een boerderij een levend varken de schuur in te lokken zodat de ratten zich tegoed konden doen aan zijn speklappen en ik veilig de schuur kon verlaten.

Graag wil ik ook nog even een pluim geven aan de schitterende soundtrack.

De ratten opereren altijd in zwermen van honderden/duizenden (?), ik heb ze niet geteld om eerlijk te zijn. Elke zwerm is één wriemelende massa die mens en dier letterlijk tot op het bot afknaagt. Zo kwam ik onderweg een paard tegen dat nogal raar lag te schudden. Een bug dacht ik. Niets was echter minder waar want al snel scheurde het paard open en bleek dat de ratten zich inwendig aan het arme beest te goed deden. Ook de manier waarop ze zich plots een weg naar het oppervlak werken om dan met duizenden tegelijk al schreeuwend (of welk geluid maakt een zwerm ratten?) op me af te komen was bij momenten best creepy, zeker wanneer ik me er niet aan verwachtte. Ook de manier waarop ze uit mekaar stuiven wanneer ik voor licht zorg is straf om te zien.

Handig is dat ik door gebruik te maken van bepaalde projectielen of lichtstralen de ratten kan weg- of aansturen. Bij een van de omgevingspuzzels moest ik de binnenkoer van een burcht clearen van duizenden ratten. Makkelijker gezegd dan gedaan.

De rattennesten zelf zijn dan weer een vieze slijmerige massa van bloed, menselijke beenderen, karkassen van dieren en God weet wat nog allemaal.

De ratten laten geen stukje vlees achter bij hun slachtoffers...

Brutale en harde spelwereld

Ook al draait het grimmige verhaal om het lot van een onschuldig 14-jarig meisje en haar 5-jarig zieke broertje, toch schuwt de game geen gruwelijke taferelen. Mens en dier die levend worden opgevreten door ratten waarbij enkel een karkas/geraamte overblijft, lijken die hangen te bengelen en die je kan gebruiken om een afleiding te creëeren, een gevangene wiens bloed levend wordt afgetapt om iemand (ik zeg niet wie) zijn gezondheidstoestand te verbeteren, een vader wiens keel wordt overgesneden, onschuldigen die meedogenloos worden afgeslacht (zelfs levend verbrand), straten vol met lijken en zo kan ik nog even doorgaan. Het zijn allemaal taferelen en toestanden die in die periode uit de zogenaamde donkere middeleeuwen schering en inslag waren, en die de game wat meer cachet geven. 

 

Releasedatum
14/05/2019
8,0
Reviewscore
User scoreAl 0 stemmen
0

Conclusie van Praga

Ook al is APT:I geen triple-A titel toch is hij meer dan de moeite waard om in huis te halen. De aangename mix tussen stealth, actie en puzzelen in verschillende omgevingen en de creatieve (tactische) manier waarop je hier mee kan omgaan, zorgen ervoor dat hij nooit gaat vervelen. APT:I is voor mij persoonlijk het bewijs dat steengoede single player-games nog lang niet dood zijn. Naarmate ik vorderde in de verhaallijn raakte ik steeds meer betrokken bij de lotgevallen van Amicia en Hugo. Ik had na elk hoofdstuk dan ook de drang om te blijven doorspelen, om de volgende tussenfilmpjes te zien en hun verhaal op de voet te blijven volgen. De ratten spelen een belangrijke rol in het verhaal en zijn zeker en vast een belangrijk gameplay element. Maar bovenal is dit een schitterend verhaal van vriendschap, moed en zelfopoffering...
  • Pakkende en boeiende verhaallijn
  • Aangename mix van stealth, actie en puzzelen
  • Sfeervolle (geloofwaardige) omgevingen
  • Soundtrack
  • Ratten zijn absoluut geen gimmick
  • Geen laadtijden
  • Het Frans met een Engels accent is wat vreemd
  • Wat meer diversiteit in het uiterlijk van de ridders/soldaten
  • Je hebt een fobie voor knaagdieren

3reacties

Bij instellingen kan je kiezen voor frans als gesproken taal en engels voor ondertitels dus het is wel mogelijk voor de pc versie.

Rating:0

Ik heb hem op console gespeeld.

Rating:0

Dat dacht ik al, ik heb het spel op steam gekocht.

Rating:0