Outcast: Second Contact

5,4
Reviewscore
User scoreAl 0 stemmen
0

Outcast: Second Contact

Vergane glorie...

za 25/11/2017
Gereviewed door Niels
0 reacties

Momenteel is het (terecht) al Divinity en Larian Studios wat de klok slaat in België, maar een 17-tal jaren geleden was dat toch lichtjes anders. 1999 was het jaar van Outcast, een van de allereerste open world games waar de oudere garde ongetwijfeld heel wat mooie herinneringen aan heeft. Na de gefaalde Kickstarter campagne in 2014 slaagde publisher Bigben Interactive en developer Appeal (die ook de originele versie uit de grond stampten) er tóch in om een remake uit te brengen. Ondanks de geflopte Kickstarter getuigt dat in ieder geval van doorzettingsvermogen en liefde voor hun eigen game. Maar weet de remake op te boksen tegen het origineel of behoort Outcast: Second Contact toch tot het verleden?

De game begon naar mijn mening in mineur: de coole intro cutscenes van weleer werden vervangen door nogal koele, statische tekenfilmprenten, wat een nogal ongeïnteresseerde indruk geeft. Die valse start slaat gelukkig snel om wanneer je de feitelijke spelwereld induikt. Al vanaf de eerste minuut zuigt Second Contact je naar binnen door de mysterieuze en kleurrijke omgevingen en dat blijft ook zo naarmate je je avontuur als Cutter Slade verderzet. Als Outcast-nieuwkomer (ik was in 1999 te druk bezig met Pokémon kaarten te verzamelen) was ik aangenaam verrast: ik verwachte niet dat alles zo uitnodigend en shiny zou zijn zoals dat het geval was. De prikkelende sfeer doorheen de hele game blijft toch wel de sterkhouder van deze remake, van de exotische omgevingen tot de raadselachtige Talan-cultuur.

De protagonist Cutter Slade is ook nu weer van de partij.

Terug naar de cassetterecorder

Ondanks dat aantrekkelijke aura herinnert Second Contact je er toch voortdurend aan dat de kern van de game onmiskenbaar in 1999 is blijven hangen. Outcast is dan wel in een modern jasje gestoken maar veel meer dan de graphics is er niet veranderd. De twee grootste pijnpunten in dat opzicht zijn het geluid en de gameplay. De voiceovers in het bijzonder zijn nogal triestig om het zacht te verwoorden. Oorspronkelijk dacht ik dat Appeal de voice acting van het origineel had behouden, en pas nadien kwam ik erachter dat dat niet zo was. Blijkbaar werd alles from scratch opgenomen – niet echt geloofwaardig wanneer dialogen klinken alsof ze met een headset van 20 euro werden gerecord. Een serieus valse noot die bovendien je immersion behoorlijk verpest. Van de (remastered) soundtrack kreeg ik met momenten wel serieus kiekenvel.

Vanaf de eerste minuut zuigt Second Contact je naar binnen door de mysterieuze en kleurrijke omgevingen.

Quality of life changes

Qua gameplay blijft Second Contact trouw aan het origineel, met uitzondering van een paar minieme tweaks die de boel iets vlotter en moderner moeten maken. Zo implementeerde Appeal onder andere autosaves, het automatisch rechargen van health of de rechtstreekse vertaling van alien-woordenschat in de dialogen (zodat je effectief begrijpt wat de Talan uit hun botten slaan). Meer dan een beetje olie om de ketting te smeren is het dus niet, al is het uiteraard mooi meegenomen.

Verroeste controls en movement

Haaks daar op staan redelijk wat achterhaalde elementen die evenzeer een serieuze opfrisbeurt verdienden maar jammer genoeg niet kregen. Vooral de controls waren soms een een eindbaas op zich. Ronddartelen in de wereld van Adelpha is houterig; je glijdt regelmatig terug naar beneden wanneer je over heuveltjes probeert te springen of stoot ook her en der op invisible walls. De controls zijn totaal niet responsief en dat zorgt met momenten voor onnodige frustratie, waardoor de game op een dunne lijn balanceert tussen “aan te raden” of “de vuilbak in”. Persoonlijk helt de balans bij mij over naar het eerste, alhoewel het soms niet veel heeft gescheeld.

 

Releasedatum
14/11/2017
5,4
Reviewscore
User scoreAl 0 stemmen
0

Conclusie van Niels

In ’t algemeen sta ik niet echt te springen voor remakes, maar in dit geval is het toch wat moeilijker om een oordeel te vellen. Outcast: Second Contact wist omwille van de exotische spelwereld mijn aandacht te behouden, ondanks het feit dat de kern van de game ongetwijfeld verouderd is. ’t Is een moeilijke noot om te kraken. Fans van het origineel: al is het puur uit nostalgie, je zal je Second Contact niet beklagen. Voor nieuwkomers zoals mezelf ligt het iets gevoeliger. Als je in games voornamelijk op zoek bent naar fantasievolle verhalen en imposante omgevingen, dan valt de veroudering nog door de vingers te zien. Ben je daarentegen vooral gefocust op rauwe gameplay en innovatieve mechanics, dan loop je beter in een wijde boog rond deze remake.
  • Kleurrijk en exotisch, zoals het een grondlegger van open world games betaamt
  • Pure nostalgie voor wie het origineel gespeeld heeft
  • Spelwereld nodigt uit tot verkenning en zorgt voor investering in het verhaal
  • Houterige, onresponsieve controls
  • Voice acting klinkt alsof je een cassetterecorder beluisterd waarvan het bandje beschadigd is
  • Al bij al een stereotiep end-of-the-century sci-fi verhaal
  • Core gameplay blijven hangen in 1999