Oninaki

6,0
Reviewscore


Oninaki

"Niets aan het spel is erbarmelijk, maar ook niet geweldig"

wo 04/09/2019
Gereviewed door Marjolein
0 reacties

Na odes te brengen aan de Japanse RPG’s van weleer zoals Secret of Mana, slaat Tokyo RPG Factory een nieuwe weg in met Oninaki. Hun voorgaande games Lost Sphear en I Am Setsuna verdeelden veel meningen. Het is nu dus de vraag of derde keer echt de goede keer is.

Je speelt als Kagachi, een Veil Watcher die de balans tussen de levenden en de doden bewaakt. In deze wereld wordt iedereen die sterft herboren als een nieuwe persoon - mits er niets misgaat. Iedereen die rouwt om een gestorvene geeft deze spijt door aan de ziel van de gestorvene, waardoor deze niet kan reïncarneren en op termijn verandert in een hersenloos monster in de Beyond. Om dit te voorkomen begeeft Kagachi zich tussen de wereld van de levenden (Living World) en de Beyond. Met zijn trouwe partner Mayura aan zijn zijde moet Kagachi zielen helpen over te steken naar de andere kant.

Leven na de dood

De dood en reïncarnatie zijn zware thema’s die zich perfect aandienen voor interessante discussies en ontroerende verhalen. Zo komen onder andere een suïcidale sekte en een seriemoordenaar aan bod. Het is dus logisch dat je een apart verhaal verwacht met veel emotie. Ondanks de mogelijkheden blijft het verhaal echter oppervlakkig. Emotionele momenten laten weinig impact na, omdat ze na enkele tekstblokken alweer afgelopen zijn, in plaats van alles wat uitgebreider te presenteren in cutscenes. Het helpt ook niet dat je alles zelf moet lezen, want er werd niets ingesproken buiten wat standaard Japanse uitspraken op de achtergrond. Kortom, allerlei gebeurtenissen volgen op elkaar zonder diepgang, waardoor je er niet lang bij blijft stilstaan. Da’s jammer voor zo’n uniek gegeven.

Ook de personages hadden verder uitgediept kunnen worden, inclusief de protagonist Kagachi. Veel over hen kom je niet te weten, zodat een echte band met hen niet wordt gecreeërd en hun lot je uiteindelijk weinig boeit. Wie wel enige ontwikkeling krijgen, zijn verrassend genoeg je Daemon. Langzaamaan kan je meer te weten komen over hun verleden en wie ze waren als mensen in de Daemon Lore.

Sponzen

Je vecht niet alleen, maar met Daemons, die dienst doen als partner in de strijd. Deze hebben elk een eigen speelstijl en vaardigheden. Zo heeft je eerste Daemon Aisha bijvoorbeeld een zwaard en een dash functie. Doorheen het spel verwerf je nog meer Daemons, waartussen je kunt wisselen tijdens gevechten. Je zou denken dat de combat dus veel variate biedt, maar schijn bedriegt.

Buiten de initiële nieuwsgierigheid is er namelijk weinig motivatie om te wisselen tussen Daemon. Elke Daemon kan nieuwe vaardigheden leren via zijn eigen Skill Tree, maar elke Daemon begint van level één, waardoor deze meteen een pak slapper is dan je vertrouwde kompanen. Om vaardigheden te ontgrendelen in de Skill Tree ben je genoodzaakt om met de betreffende Daemon te spelen. Als gevolg is de kans dan ook groot dat je steeds dezelfde Daemon kiest, waardoor er alsmaar minder reden is om met een andere, zwakkere Daemon te vechten, in een eindeloze cirkel.

De combat zelf speelt weliswaar degelijk, maar na verloop van tijd verval je in hersenloos button mashing. Hordes vijanden worden continu op je afgestuurd met weinig variatie. Vaak zijn het dezelfde monsters met andere kleurpaletten en qua aanvalspatroon vechten alle tegenstanders min of meer hetzelfde. Bazen bieden meer afwisseling, maar zijn negentig procent van de tijd eerder sponzen dan een echte uitdaging waarbij je strategie moet gebruiken. Sommige bazen hebben schijnbaar bepaalde zwaktes waartegen een specifieke Daemon een geschikte tegenstander lijkt, maar in feite maakt het qua schade weinig verschil. Vooral bij de hogere moeilijkheidsgraden valt dit het hardst op. Heb je pech, dan beland je weleens in een combo van zo’n baas waar je niet meer uitgeraakt, waardoor je frustrerend genoeg van een volle gezondheidsbalk naar game over gaat in één klap.

Twee dimensies

Zoals eerder gezegd kan Kagachi reizen tussen de normale wereld (Living World) en de Beyond, en je kan zelf kiezen wanneer je wisselt tussen deze twee dimensies. Omdat je niets ziet in de Beyond op een nieuwe locatie dankzij Veil Blindness, moet je eerst in de gewone wereld Sight Stealers verslaan. Dit zijn iets meer uit de kluiten gewassen versies van de standaard monsters die je continu voor de voeten lopen. Wissel je op de plaats waar een Sight Stealer gesneuveld is van kant, dan verdwijnt de zogenaamde Veil Blindness voor het komende gedeelte.

Ook het wisselen tussen deze twee werelden is weer een interessant concept, maar er is te weinig verschil tussen beide dimensies. Buiten een kleurverschil is de omgeving exact hetzelfde, met hier en daar een muur die er aan de andere zijde niet is, zodat je af en toe wel moet wisselen om verder te geraken. Dungeons zijn lineair, met af en toe een omweg om een kist te bemachtigen, maar echte puzzels zijn er niet. Het voelt allemaal al snel repetitief aan.

 

6,0
Reviewscore


Conclusie van Marjolein

Oninaki had veel potentieel, maar er werd te weinig gedaan met alle interessante ideeën. Niets aan het spel is erbarmelijk, maar ook niet geweldig. Het is jammer om te zeggen, maar uiteindelijk is Oninaki een middelmatige game.
  • Verhaal met verfrissend thema
  • Verhaal en personages zijn oppervlakkig
  • Te weinig verschil tussen Living World en Beyond
  • Repetitieve gameplay