Need for Speed: Heat

8,0
Reviewscore
User scoreAl 0 stemmen
0

Need for Speed: Heat

"Need for Speed: Heat is voor mij de beste arcade-racer van de voorbije jaren"

do 14/11/2019
Gereviewed door Ard
0 reacties

Het jaar is 2005. Samen met enkele vrienden hangen we gekluisterd aan het tv-scherm waar onze PlayStation 2 op aangesloten is. Need for Speed: Most Wanted spat in al zijn glorie van het scherm en Do Ya Thang galmt door de doffe tv-speakers. Dat is meteen ook de laatste goede herinnering aan de Need for Speed-franchise die ik me te boven kan halen. De daaropvolgende titels zoals ProStreet en Rivals kwamen niet in de buurt van de Most Wanted- en Underground-telgen. Gelukkig blaast de gloednieuwe Need for Speed: Heat opnieuw wat leven in de franchise.

Waarom wel

Terug naar de roots 

Need for Speed: Heat gaat terug naar de kern van de Need for Speed-franchise; illegale straatraces, bolides tot het uiterste pimpen en dat alles blijven herhalen tot je geen nieuwe patserbakken meer kan zien. Ik kom als jonge snaak terecht in Palm City, een virtuele stad die heel sterk geïnspireerd werd op het zonnige Miami. Ik ben meteen verkocht aan de metropool; prachtige landelijke gebieden gaan naadloos over in drukke stadsgedeelten en boeiende industrieparken. De setting doet al snel uitschijnen dat ze bij Ghost Games integraal teruggrijpt naar de goede oude arcaderacer-stijl uit de vroegere games. Logisch ook als je weet dat een groot deel Criterion-werknemers (die meewerkten aan titels zoals Burnout Paradise) sinds enkele jaren bij Ghost Games aan de slag zijn.

Foute eerste indruk 

Net zoals ik mijn personage kan kiezen, mag ik bij aanvang van de game ook mijn eerste bolide uit het wagenpark pikken. Ik ga integraal voor de Ford Mustang ’65. Ik trek de stad in en word meteen geconfronteerd met enkele billboards en straatkunstwerken die onder het mom van collectibles over de speelwereld liggen verspreid. Ook de talloze schansen en jumps laten weinig aan de verbeelding over; een ware arcade-stijl staat centraal in deze racer. Ik begin me echter snel sceptisch op te stellen; het stadsgedeelte oogt eigenlijk behoorlijk doods. Bomen en betonnen muurtjes gaan uitermate makkelijk tegen de grond en het schademodel is van een povere kwaliteit. Ook de besturing voelt aanvankelijk stuntelig aan.

Need for Speed: Heat gaat terug naar de kern van de Need for Speed-franchise. 

Het scepticisme is echter van korte duur. Achteraf blijkt dat de Mustang uit de stal eigenlijk gewoon niet zo lekker te besturen valt als de Audi RS5 die ik als tweede wagen in huis haalde. De controls voelen na verloop van tijd ook stukken minder stroef aan; eenmaal je door hebt hoe het driften in elkaar zit gebruik je haast geen remmen meer in Palm City. Net zoals het schademodel, de kapotte boompjes en de eerder kalme stad zijn dit elementen die des te meer bijdragen aan de arcade-racer die Need for Speed: Heat is. Het duurt eventjes vooraleer ik mijn verstand op nul kan zetten en plankgas kan geven. Eenmaal je die drempel over bent en de foutjes door de vingers ziet, is Need for Speed: Heat leuk. Zeer leuk…

 

Gluren bij de buren 

Meer zelfs; bij Ghost Games hebben ze verschillende elementen uit andere games geplukt om zo de ultieme arcade-racer in elkaar te knutselen. Zo is het dag- en nachtsysteem zonder twijfel het magnum opus van de game. Zo maak je op het ene moment overdag de straten van Palm City onveilig, terwijl je andere periodes s’ nachts door de game vliegt. Beide cycli hebben hun eigen karakteristieken. Zo race je overdag op een beschaafde manier op afgelijnde circuits en scharrel je wat geld bijeen om nieuwe wagens en upgrades te kopen. Tijdens het nachtleven trek je er dan weer op uit als illegale straatracer en verzamel je reputatie om zo nieuwe wagens en upgrades te unlocken. Een simpel en effectief systeem dat ik wel zie doorgroeien in verdere titels van de franchise.

Het enige minpunt aan deze game is het verhaal.

Uiteraard is Need for Speed: Heat ‘s nachts op zijn best; Palm City ziet er badass uit, de vele neonlampen komen volledig tot hun recht, maar nog belangrijker: mijn adrenaline-niveau bereikt hoge pieken. Zo verzamel je in de nachtmodus reputatie door races te winnen, billboards te smashen en roze flamingo’s (wat?!) te vernietigen. Alle reputation points kun je op het einde van de nacht vermenigvuldigen met een multiplier die gestaag toeneemt bij spectaculaire politie-achtervolgingen, crashes en andere ondeugendheden. Er is echter één keerzijde aan de medaille; rijd je je wagen aan gort of word je opgepakt door de politie, dan verlies je alle verzamelde rep en boet je heel wat virtuele dollars in. De constante evenwichtsoefening waarbij je de multiplier en verzamelde reputation points in balans probeert te houden, is bijzonder frustrerend en bevredigend tegelijkertijd.

Need for Speed: Heat is ‘s nachts op zijn best!

 

Pimp your ride 2.0 

Need for Speed: Heat zou zijn naam niet alle eer aan doen, mochten de personalisatie-mogelijkheden niet uitpuilen. Ik spendeer zeker één vierde van mijn speeltijd in de garage waar ik naar hartenlust mijn Ford Mustang, Audi RS5 en Chevrolet Camaro pimp zoals Xzibit dat zou doen. Niet alleen zien de bolides er naar verloop van tijd bloedmooi uit, iedere wagen heeft zijn eigen specifieke karakteristieken. Zo tune ik mijn Audi RS5 specifiek voor het circuit-gebeuren waarbij hoge topsnelheden en goede grip cruciaal zijn. De Chevrolet Camaro daarentegen is mijn drift-wagen waarmee ik naadloos doorheen de drift-races rubber verbrand. Ook voor off-road racing zijn er heel wat wagens beschikbaar, al heb ik me gedurende mijn eerste uren voornamelijk op snelle races en drifting gefocust.

Need for Speed: Heat is 's nachts op zijn best. 

Al is focussen eigenlijk een groot woord. De wereld van Palm City slaagt er namelijk in mij constant af te leiden. Ik moet absoluut dat ene billboard kapot knallen, die ene long jump halen en die onvindbare roze flamingo kapot rijden. Ook betrap ik mezelf erop het gaspedaal niet meer te lossen eenmaal ik boven de 250 km/u ga. Gevolg? Ik beland ergens aan de andere kant van Palm City, helemaal niet in de buurt van mijn objectief.

Waarom niet

Voorspelbaar (saai) verhaal 

Het enige noemenswaardige minpunt aan deze game is jammer genoeg het verhaal. De rode draad waarin een resem arrogante agenten ons probeert te arresteren is voorspelbaar en is geen meerwaarde voor de game. Meer zelfs, de cutscenes voelen overbodig aan en halen het tempo uit de game. De objectieven gelinkt aan het verhaal zijn daarentegen wel leuk. Velen noemen het een vervelende ‘grind’, al kan de constante switch tussen dag (geld) en nacht (reputatie) mij uren bezighouden.

 

Releasedatum
08/11/2019
8,0
Reviewscore
User scoreAl 0 stemmen
0

Conclusie van Ard

Need for Speed: Heat grijpt terug naar de ware aard van het beestje; illegale straatraces, patserbakken pimpen en lekker grinden tot je die ene droomwagen in je bezit hebt. Verwacht geen revolutionaire mechanismen of nieuwe features, maar eerder een lappendeken aan elementen die Need for Speed: Heat voor mij de beste arcade-racer van de laatste jaren maakt. Het dag- en nachtsysteem, de spectaculaire jumps, de tonnen collectibles en bloedstollende straatraces maken Need for Speed: Heat een echte aanrader voor de donkere wintermaanden.
  • Remmen gebruiken is overbodig
  • De dag- en nachtcyclus is een boeiend gegeven
  • De grind doorheen het verhaal en nieuwe wagens is simpel, maar leuk
  • Arcaderacer pur sang
  • Flauw verhaal
  • Palm City voelt (vooral in het stadsgedeelte) doods aan