Monster Hunter World

9,4
Reviewscore
User scoreAl 4 stemmen
4,9

Monster Hunter World

Wat een verdomd goed spel is dit?!

do 25/01/2018
Gereviewed door Michael
0 reacties

“Gaan we het eens over een volledig andere boeg gooien?” Die vraag moet anno 2014 meermaals gesteld zijn vooraleer Capcom de beslissing nam om met Monster Hunter: World een frisse wind doorheen de franchise te blazen. Het eindresultaat ligt op Xbox One én PlayStation 4 in de winkelrekken en luidt de terugkeer naar het grote scherm in. Een nieuw publiek aanspreken lukte in elk geval, want het is mijn eerste Monster Hunter-spel.

Een hechte vriendschap wordt doorgaans over de jaren heen gesmeed. Wanneer je ruimtetuig echter crasht, je samen lava en rondvliegende rotsblokken moet zien te ontwijken om met een heldhaftige noodoplossing aan de poot van een vliegende dinosoort aan de dood te ontsnappen … Dan gebeurt zoiets op enkele minuten en zo leer je meteen je partner voor Monster Hunter World kennen. Samen eindigen we middenin een prachtige wereld want mijn eerste ervaring met deze franchise is om vingers en duimen van af te likken. Ik heb nog geen monster aangeraakt – ze zien er te schattig uit – maar de levendige omgevingen zijn zo gemaakt dat je er meteen verliefd op wordt. Alleen jammer dat mijn vrouwelijke wederhelft – enkel om samen te werken overigens – haar mond geen vijf seconden kan houden. Daar moet ik nog een oplossing voor vinden.

Snelle opvolging van queesten

Echte classes of een andere onderverdeling om het onderscheid tussen de verschillende spelstijlen te maken, bestaan er niet. Enkel het wapen dat je bij aanvang van de game uit het uitrustingskabinet haalt, beïnvloedt de manier waarop je je weg doorheen de vele monsters zal banen. Ik koos bijvoorbeeld voor pijl en boog, waardoor ik me steeds op relatief veilige afstand van de vlijmscherpe hoektanden bevond. Aangezien zelfs de kleinste monsters zoals Jagras enorm samentroepen, moet je telkens wel met allerlei aanvalstactieken rekening houden want hun samenhorigheidsgevoel is om U tegen te zeggen. Gelukkig lukte het aardig om uit te weg te duiken en vervolgens meteen enkele pijlpunten in hun façades neer te planten. Je kan in het oefengebied dan wel met nieuwe wapens experimenteren, de echte druk simuleren lukt niet waardoor je toch telkenmale op je tellen moet passen wanneer je voor het eerst met een ander wapen rondwandelt.

Wat echt telt is de diepgang die achter het upgradesysteem schuilgaat.

Gelukkig volgen de opdrachten elkaar in sneltempo op, en daar mogen we Capcom toch even voor in de bloemetjes zetten. Je kan via een soort queestemenu tussen hoofd- en zijmissies kiezen, waarna je per terosauriër – een vliegende dinosaurussoort – naar de juiste locatie wordt gevoerd. De regio wordt bedreigd door Zorah Magdaros, een gigantische snoodaard met een vulkaan als rug, waardoor de hele habitat van doorgaans onschuldige diertjes veranderingen ondergaat. Zij keren zich op hun beurt tegen de mens en daar moeten jij en ik een oplossing op zien te vinden.

Fantastaurus avontuur

De commissie waarvoor ik werk ambieert enkel de bescherming van de mens; fauna afslachten omdat ze dood moeten is taboe, enkel proberen te begrijpen waarom ze plotseling een andere mindset hebben, daar draait het om. Toch moet er regelmatig gevochten worden en gaandeweg zal het intellect, de wendbaarheid én de kwetsbaarheid van de diertjes in jouw nadeel veranderen. Daarom zal dat beginnerswapen niet lang voldoende zijn. Gelukkig is de wereld volgepropt met grondstoffen én dierlijk materiaal waarmee iemand wel raad weet. Die kun je vervolgens bij de smid op tafel gooien om je wapens te laten pimpen, een dagelijkse bezigheid waardoor er een echt progressiegevoel in Monster Hunter World zit. Het opensnijden van zo’n monsters gebeurt jammer genoeg op een visueel deprimerende manier, maar daarover later meer. Wat echt telt is de diepgang die achter het upgradesysteem schuilgaat. Differente pijlsoorten naargelang het type monster dat je opjaagt, bigger and better en dat constant zonder dat er een einde aan lijkt te komen. Het is leuk vertoeven in Astera.

Monster Hunter World is een fantastisch intrigerend spel.

Jezelf constant zien en voelen beter worden geeft voldoening. Aangezien de missies ook gevaarlijk worden, met kortere timers of strengere criteria, kreeg ik nooit het gevoel een minder belangrijke fase te doorlopen. De narratieve rode draad doorheen de game verleidde me ook onmiddellijk en constant wilde ik weten waar het vervolg me naartoe zou brengen. Sporadisch krijg je tijdens de cutscenes ook machtige wezens te zien die je voorlopig niet mag noch kan verslaan, waardoor het spannend blijft tot wanneer je die ene kleurrijke maar aartsmoeilijke dinosauriër tegen het lijf zal lopen.

Topniveau, maar niet over de hele lijn

Monsters opjagen, afmaken of berijden om hen zo beter te kunnen onderzoeken, op zich verschilt Monster Hunter World niet zo heel erg veel van de games die de voorbije jaren op Nintendo’s handheld zijn verschenen. De openwereld daarentegen, waarbij verschillende zones naadloos aan elkaar worden gelinkt, verandert de gang van zaken volledig. Eventjes richting een laadscherm hollen – wat vroeger blijkbaar vaak als laatste reddingsmiddel werd gedaan – behoort niet tot de mogelijkheden om je overlevingskansen te verhogen. Dat speelt uiteraard erg aangenaam, maar het laden van die open wereld – de binnenstad zelf is wel een apart gebied – duurt toch eventjes. Dat valt meteen op, en bovendien leek het wel alsof mijn PlayStation 4 Pro elk moment ging opstijgen. In ruil voor die decibels krijg je, zoals ik ergens in het begin reeds vermeldde, wel beeldschone omgevingen met fantastische lichteffecten en adembenemende landschappen … En toch klopt het plaatje niet helemaal.

Jezelf constant zien en voelen beter worden geeft voldoening.

Grafisch loopt er namelijk het een en ander mis, wat toch teleurstelt aangezien de algemene look ’n feel heerlijk is. Ik haal de situatie van de kadavers opensnijden er terug bij. Dat gebeurt op een halve meter afstand van het lijk, waardoor de protagonist eigenlijk een grasspriet onthoofd in plaats van echte dierlijke overschotten te recyclen. Lipsynchronisatie scoort nog slechter en laat dat nu een detail zijn dat de geloofwaardigheid van elk belangrijk personage aantast. Voice-overs werden bovendien erg ingeperkt en zijn amper aanwezig, waardoor het geluid dat de mensen rondom je produceren helemaal niet overeenstemt met de dialogen die eronder worden weergegeven. Schoonheidsfoutjes die de belevenis niet ten goede komen, en daarom moet ik toch op een minder positieve manier afsluiten.

 

Releasedatum
Xbox One : 26/01/2018
PS4 : 26/01/2018
PC : 09/08/2018
9,4
Reviewscore
User scoreAl 4 stemmen
4,9

Conclusie van Michael

Monster Hunter World is een fantastisch intrigerend spel. Dino’s spreken van kleins af aan tot ieders verbeelding en hen nu zelf observeren, indien nodig vangen of doden … Het is erg mooi. De diepgang verbonden aan het upgraden van je wapens, de vele interessante missies en de open wereld zorgen voor tientallen zo niet honderden uren spelplezier, alleen jammer van de enkele schoonheidsfoutjes. Had Capcom die kunnen vermijden, dan had dit spel gerust een nog hogere score kunnen krijgen.
  • Intrigerende situatie
  • Snelle opeenvolging queesten
  • Actievolle combat
  • Grafisch subliem
  • Veel (belangrijke) randanimatie
  • Laadtijden stad <-> buitenwereld erg lang