Metro Exodus (pc)

8,0
Reviewscore
User scoreAl 0 stemmen
0

Metro Exodus (pc)

"Als pseudo-sandbox game weet Exodus perfect de mix tussen actie en angst te behouden"

ma 18/02/2019
Gereviewed door Niels
4 reacties

Met de trein was je er al geweest – niet alleen de leuze van de NMBS, maar voortaan ook van Artyom, held en hoofdpersonage in de Metro-games. In Metro Exodus ruilen hij en zijn Spartan Ranger-homies de ondergrondse krochten van Moskou in voor een verlepte trein, de Aurora genaamd, waarmee ze hun bovengrondse trektocht naar het Oosten beginnen. Slaat Exodus in als een bom of was Artyom beter in zijn put blijven zitten?

Waarom wel?

Een nieuwe wind

Artyom trekt de wijde wereld in: hoog tijd om eens een frisse neus te halen zonder daarbij je longen tot radioactieve yoghurt te reduceren. Gedaan met die claustrofobische tunnels, donkere kamertjes en bloeddorstige mutanten. Of toch?

Exodus speelt zich af in een open wereld, maar dat betekent niet dat onze Russische G.I. Joe zich geen zorgen hoeft te maken. De open spelwereld krioelt namelijk van hetzelfde gemuteerde gespuis als in de vorige games, en ook aan religieuze nut jobs of politiek geïnspireerde sektes is er geen gebrek. Mijn grootste schrik was dat het beklemmende gevoel van de ondergrondse tunnels nooit vertaald zou kunnen worden naar een open world game, maar niets is minder waar. Om iedere hoek schuilt gevaar, zelfs op klaarlichte dag, en de regelmatige verschrikking van een mutant die je verrast, is nooit veraf.

Dat komt enerzijds door het feit dat je nog steeds een makkelijk verschalkbare prooi bent in deze post-apocalyptische wereld – je moet continu op je hoede zijn want vijanden maken je in een paar hits met de grond gelijk. Anderzijds bevatten de levels genoeg ondergrondse, claustrofobische ruimtes zoals we die kennen uit de vorige Metro games. Bovengronds zijn de levels dus open qua design, maar er doolt genoeg angstaanjagende shit rond om je continu op de tippen van je tenen te doen lopen.

Een mens komt het een en het ander tegen in de wereld van Metro Exodus...

Survivors in de spotlight

In de vorige games werd narratief vooral de focus gelegd op ‘het grote plaatje’: de gevolgen van de kernoorlog, de verschillende facties die zich vormen en met elkaar in de clinch liggen, en de opkomst van de Dark Ones. Exodus slaat in dat opzicht een totaal andere weg in en plaatst de individuele personages uit je crew in de schijnwerpers, met name de Spartan Rangers (bekende gezichten) en allerlei nieuwe overlevers die je tegen het lijf loopt en meesleurt tijdens je uittocht naar het Oosten.

Aanvankelijk had ik hier mijn twijfels over omdat ik persoonlijk eerder aangetrokken word door alle sci-fi elementen uit het verhaal dan door de interpersoonlijke relaties tussen personages. Geef mij maar wat sappige details over de Dark Ones of andere radioactieve onzin in plaats van een nieuwe Thuis-aflevering in de Russische outback. Toch moet ik toegeven dat de nieuwe aanpak me aangenaam verrast heeft.

Laat er geen twijfel over zijn – Metro Exodus is visueel een pareltje.

Een grote reden daartoe is dat de personages ook hun eigen leven, dromen en doelen hebben naast (of eerder, voor en na) hun overlevingstocht op de Aurora. Je komt doorheen het spel stukjes en beetjes van ieder personage te weten en ziet hen ook groeien en veranderen naarmate je meer over hen te weten komt. Soms zijn er stukken van meer dan 5 à 10 minuten waarbij je als speler gewoon luistert naar andere camp members die in-game een praatje aan het slaan zijn, gewoon omdat ze oprecht interessante dingen te vertellen hebben.

Bovendien is er ook geen zwart/wit einddoel, geen Bowser die je prinsesje gekidnapt heeft. Het doel van Exodus is je community iedere dag opnieuw van zonsopgang tot zonsondergang doorheen die platgebombardeerde wereld te loodsen en daarom is het ook cruciaal dat je je verbonden voelt met je medepassagiers, wat (toch in mijn geval) zeker gelukt is.

De Aurora is de plek waar we samenkomen en leuteren met onze vrienden Rangers.

 

Craften is overleven

In tegenstelling tot vele andere open world games waar crafting meestal ‘gewoon zomaar’ geïmplenteerd wordt, sluit het in Metro Exodus zowel narratief als gameplay-gewijs perfect aan. Artyom verzamelt 2 types grondstoffen (chemisch en technisch van aard) waarmee hij dan vanalles in elkaar knutselt. Kogels, geïmproviseerde wapens met vergaande modificaties, med kits, luchtfilters en ga zo maar verder. Alleen: ook al verzamel je als een zot, het craften kost zoveel resources dat je hoe dan ook keuzes zal moeten maken. Kies je voor een extra air filter waarmee je radioactieve schuilkelders meer op je gemak kan verkennen, meer ammunitie om die bandit outpost vol lood te pompen of een extra scope om die exotische mutanten vanop een veilige afstand te liquideren? Aan jou de keuze.

Die schaarste aan resources is ook logisch en geloofwaardig omdat de wereld letterlijk in puin ligt. Roeien met de riemen die je hebt, heet dat dan. Het versterkt ook de nood aan planning en dat beklemmende gevoel dat je, zonder strategisch inzicht, op ieder moment in je rug gepakt zal worden – het laatste dat je wil, is zonder ammo of luchtfilters vallen midden in een mutantennest.

Je bent nog steeds een makkelijk verschalkbare prooi in deze post-apocalyptische wereld.

De gunplay voelt daardoor bijzonder gewichtig aan (je wilt namelijk geen kogels verspillen). Bovendien heb je zo goed als carte blanche wat je arsenaal betreft. Tijdens je avontuur unlock je een shitload nieuwe mods waarmee je jouw droomgeweer in elkaar timmert. Er zijn zelfs zodanig veel mods dat je met éénzelfde basiswapen totaal tegenovergestelde resultaten kan uitbouwen, die er bovendien stuk voor stuk heerlijk krakkemikkig, afgeleefd en ‘tweedehands’ uitzien, alsof ze ieder moment in je gezicht kunnen afgaan.

Het craften is best leuk, maar het kost je een shitload aan resources. Keuzes maken dus...

Waarom niet?

Tong verloren?

Het is niet meteen het grootste gebrek aan Exodus, maar toch stoorde ik me er mateloos aan: Artyom weigert zijn bek open te trekken in het bijzijn van anderen. Hij heeft wel degelijk een stem en spreekt effectief luidop tijdens de laadschermen maar daar stopt het dan ook. Exodus bevat dus heel veel dialoog waarin andere personages Artyom rechtstreeks aanspreken... zonder repliek.

Ten minste, zonder dat die repliek gesproken of geschreven weergegeven wordt aan de speler. Personages zetten het gesprek namelijk op zo’n manier verder dat Artyom’s bijdrage redelijk eenvoudig in te schatten is. Zoals ik hierboven al aangaf spelen dialoog en de relaties tussen personages een heel belangrijke rol in Exodus, dus is het voor mij onbegrijpelijk waarom Artyom het hele spel lang geen woord zegt. ’t Zal iets Russisch zijn, zeker? Hoe dan ook had Artyom in Exodus zijn eigen stem MOETEN hebben, en is er geen excuus waarom dat niet zo is. Flatertje.

Artyom weigert zijn bek open te trekken in het bijzijn van anderen.

Nu we het toch over het gesproken woord hebben: ook de voice acting stelt teleur. Dan heb ik het niet over die vettige Russische accenten waar 95% van de cast mee spreekt, maar over het gebrek aan (of soms juist de overdaad aan) intonatie van de personages. Zinnen die op elkaar volgen voelen soms incoherent en ‘geknipt’ aan en komen niet altijd geloofwaardig over, wat de immersie breekt. Laat dat nu net één van de stokpaardjes van de Metro-reeks zijn...

Het is vooral Ayrtoms vrouw Anna die haar mond gebruikt...

Leeg tussen A en B

Dat de spelwereld open is, hoeft op zich niet negatief te zijn. Iets problematischer is het wanneer die grote, open zandbak maar weinig te bieden heeft.

Tussen mijn quests door had ik soms het gevoel dat er eigenlijk niet zoveel te beleven viel in de uitgestrekte levels, vooral in de eerste 2 seizoenen (want iedere grote map speelt zich af in een specifiek seizoen) was dat het geval. Er zijn veel verlaten huisjes of platgebombardeerde ruïnes, maar meer dan een mini snuifje materials viel er meestal niet te rapen. De gameplay en het reizen tussen side- of mainquests voelde daarom nogal leeg aan en mocht voor mijn part meer opgevuld worden, bijvoorbeeld met meer ondergrondse bunkers, mutantennesten of bandit outposts, om slechts een paar ideetjes op te sommen.

De open wereld is heel mooi en afwisselend, maar bij momenten is er (te) weinig te beleven.

Performance fiesta

En dan, last but not least: het technische/grafische aspect. Laat er geen twijfel over zijn – Metro Exodus is visueel een pareltje. De schurftige monsters, verlaten ondergrondse schachten en uiteraard de Aurora zelf, alles ziet er fenomenaal uit. Een bijzondere vermelding trouwens voor het licht- en schaduwspel in Exodus, wat nog voor de release veel aandacht trok en volledig de hype waarmaakt. Om duimen en vingers van af te likken.

Iets minder smakelijk zijn de talloze visuele glitches en performance issues die ik voorgeschoteld kreeg, zelfs na de day one patch. Framedrops, grijze flickers en zelfs harde crashes waren schering en inslag, al moet ik zeggen dat de crashes om de één of andere reden beperkt bleven tot de proloog. De rest bleek iets hardnekkiger te zijn doorheen de rest van het spel, wat voor een game van dit kaliber echt niet zou mogen.

 

Releasedatum
15/02/2019
8,0
Reviewscore
User scoreAl 0 stemmen
0

Conclusie van Niels

Het mag dan niet meer in vochtige tunnels onder Moskou zijn, maar Exodus blijft nog steeds netjes op dezelfde rails als zijn voorgangers. Zelfs als pseudo-sandbox game weet het perfect de mix tussen actie en angst te behouden, al heeft die grote open spelwereld soms tussen mission objectives weinig vlees aan ’t bot. Er zitten ook foutjes in van technische aard die er gewoonweg niet in hadden mogen zitten. Toch is de spelwereld qua setting erg kleurrijk (niet alleen in letterlijke zin), bevatten de personages voldoende diepgang en is de gameplay nog steeds spannend en gestroomlijnd. Ik hoop alleen dat Artyom, mocht er nog een vervolg op komen, dan wél eens zijn bek durft opentrekken...
  • Open world maar behoudt die beklemmende angst en Metro-feel
  • Crafting is eenvoudig maar voegt toe aan gameplay
  • Prachtig licht- en schaduwspel
  • Uitgewerkte personages die geloofwaardig overkomen
  • Zwakke voice acting en Artyom blijft in alle talen zwijgen
  • Bugs, crashes, performance issues
  • Tussen mission objectives voelt de grote wereld leeg aan
  • Weinig tot geen herspeelbaarheid (behalve om verschillende endings te zien)

4reacties

Weinig tot geen herspeelbaarheid: Wat dacht je van een hogere moeilijkheidsgraad ?
De herspeelbaarheid zit hem bij Wolfenstein 1& 2 & Doom[2016] toch ook in een andere moeilijkheidsgraad.

Op de One X heb ik geen performance issues dus ik tel er zelf een half cijfer bij.

Rating:0

Ik speel m op PS4 Pro en heb geen last van al die performance issues. Heb trouwens ergens gelezen dat de game het best zou draaien op xbox one x. Ben wel blij met die minimap ook want het is niet altijd evident om je doel(wit) te vinden. Ik speelde de vorige metro-games beide uit, maar ik vind deze wel het beste om eerlijk te zijn.

Rating:0

Hmm ik lees ook dat deze de mindere is tegenover de eerste 2, maja kga toch wachten tot volgend jaar (Steam FTW!)

Rating:0

Ik vind deze juist de beste van de 3?

Rating:0